All Chapters of รักนี้โหดเอาเรื่อง (Savage Love): Chapter 71 - Chapter 80

คอนโดของแครอลอยู่บนตึกสูงเสียดฟ้า คราแรกที่มิ่งขวัญเห็น เธอยังไม่เชื่อสายตาตัวเองเลย มิ่งขวัญคิดจะโทรปฏิเสธไม่เข้าไปอยู่ แต่ถูกแครอลคะยั้นคะยอให้มาดูก่อน และตอนนี้เพื่อนรักก็เป็นธุระสั่งให้คนขนของขึ้นมาหมดแล้ว“ค่อยๆจัดนะ นี่กุญแจห้อง ฉันเก็บไว้ชุดหนึ่ง ให้เธออีกชุดหนึ่ง รหัสผ่านประตูตั้งเองตามสะดวกเลย”“ไม่ต้องบอกใครว่าฉันอยู่ที่นี่นะ”“เข้าใจค่ะ”แครอลช่วยมิ่งขวัญจัดห้อง แม่บ้านทำความสะอาดเรียบร้อย พร้อมเข้าอยู่แล้ว จะต้องตกแต่งบ้างก็เครื่องใช้ส่วนตัว เวลาสามสี่ทุ่มทุกอย่างก็เข้าที่เข้าทาง ระหว่างพักสองสาวหิวจนต้องสั่งอาหารทาน โต๊ะกระจกตัวเตี้ยตรงหน้ามีสารพัดยำรสชาติจัดจ้านเรียงเต็มทุกพื้นที่ มิ่งขวัญกับแครอลไม่รอช้า ล้างไม้ล้างมือมานั่งทานกันอย่างเอร็ดอร่อยเลยK: อยู่ไหน คืนนี้จะไปหามิ่งขวัญมองข้อความแจ้งเตือน เธอพลิกหน้าจอโทรศัพท์ลงทันที เพราะกลัวแครอลจะเห็น“มีอะไรหรือเปล่า”“ลูกค้าน่ะ” ข้อความจากคัลเลนไม่ได้รับความสนใจ เขาเป็นพวกไม่ชอบรอจึงโทรหาเสียเลย ปลายสายกดตัดไปดื้อๆ นั่นทำให้คัลเลนขมวดคิ้ว“เธอเป็นใครมิ่งขวัญ กล้าตัดสายฉันเหรอวะ” คัลเลนขับรถออกจากเดอะเคไปที่หอของมิ่งขวัญ

มิ่งขวัญถอยห่างจากคัลเลน เธอจะไปอาบน้ำพักผ่อนแล้ว อีกไม่ถึงสามสิบนาทีเป็นเวลาตีหนึ่ง พรุ่งนี้ยังต้องซื้อของเตรียมไปค่ายอีก คัลเลนไม่ยอมขยับ มิ่งขวัญจึงดึงแขนคนลุก เธอจะส่งเขาออกไปเอง“ดึกแล้ว ง่วง”“คะ! ไปนอนที่ห้องพี่สิ เดี๋ยวแครอลมาหาหนูพรุ่งนี้”“จะนอนที่นี่” คัลเลนลากมิ่งขวัญเข้าห้องน้ำ เขาขี้เกียจขับรถกลับ จึงจะค้างกับเธอหนึ่งคืนชำระร่างกายเสร็จ มิ่งขวัญก็รู้สึกไม่สบายใจมาก คัลเลนไม่สวมอะไรเลย เขานอนเช็คโทรศัพท์อยู่บนเตียง โดยมีแค่ผ้าห่มปิดของสงวนเอาไว้ สาวน้อยพยายามหาเสื้อผ้าให้ แต่ไม่มีตัวไหนที่เขาใส่ได้เลย“หนูปิดไฟนะ”คัลเลนตอบอืมในลำคอ เขาวางโทรศัพท์พลางกางแขนไปยังหมอนอีกใบ รอให้มิ่งขวัญล้มตัวลงหนุน หญิงสาวแอบชำเลืองหางตา เตียงไม่ใช่เล็กๆ ทำไมเขานอนกินพื้นที่“แขนพี่ทับหมอนหนูอยู่ค่ะ”“หนุนไปดิ”“มันแข็ง”“อย่าบ่น”เสียงถอนหายใจทำให้คัลเลนลืมตาขึ้น เขาดึงตัวเธอเข้ามาใกล้ ขาข้างหนึ่งยังได้ยกไปพาดทับเอวบางเอาไว้ด้วย มันล่อแหลมเหลือเกิน เจ้านั่นถูไถไปมาอยู่บนหน้าท้องแบนราบ แล้วใครจะไปหลับลง มิ่งขวัญพยายามข่มตา ไม่รู้ว่าเธอเข้าสู่ภวังค์ฝันตอนไหน ตื่นมาอีกทีก็ช่วงสายของวันแล้ว“

มิ่งขวัญช่วยปกป้องธาวิน เขาซึมเหมือนดอกไม้เหี่ยวจนน่าเห็นใจ ทั้งสามเดินไปขึ้นรถคันเดียวกัน เข้าค่ายในครั้งนี้ อาจารย์ไม่กำหนดกฎเกณฑ์เข้มงวดเหมือนช่วงเรียนมัธยม จะมีก็แต่พวกรุ่นพี่ ห้ามแทบทุกอย่าง ใส่กางเกงสั้นเกินหัวเข่าไม่ได้ ชุดนอนของผู้หญิงบางมากไม่ได้ ยุ่งกระทั่งเรื่องบรา ใครไม่สวมห้ามออกมาข้างนอก มันฟังดูตลกมาก ข้อบังคับไม่สนสภาพอากาศนี้ใช้กับผู้หญิงเท่านั้นด้วย ไม่ให้เคืองได้อย่างไร“เกลียดมาก ร้อนตับจะแตกห้ามใส่ขาสั้น อะไรก่อน ชุดนอนห้ามบาง ฉันใส่สเวตเตอร์เลยดีไหม เมื่อไหร่จะเลิกกีดกันเสรีภาพด้านการแต่งกายสักที เพื่อความยุติธรรมก็ใช้กฎเดียวกันทั้งหมดสิ ไม่ใช่แค่ปีหนึ่ง” แครอลบ่น เธอไม่กลัวหรอก เพราะหากมีคนมาวุ่นวายกับสิทธิขั้นพื้นฐานของเธอ ต้องได้เจอกันแน่ คนมันรู้ว่าอะไรควรไม่ควรอยู่แล้ว ไม่ใส่บราก็ยุ่ง ให้ตายเถอะรถบัสคันละสี่สิบที่นั่งค่อยๆเคลื่อนออกจากมหาวิทยาลัย มีนักศึกษาปีหนึ่งไปค่ายครั้งนี้รวมสองร้อยคน แบ่งเป็นกลุ่มที่เรียนวิชากับอาจารย์แม่หมี่หยกสองคลาส อีกส่วนคือนักศึกษาภาควิชาเอกเดียวกับมิ่งขวัญ พวกรุ่นพี่ปีสองถึงปีสี่ และเพื่อนต่างคณะที่อยากไปร่วมทำงานจิตอาสา ประมาณ

ไม่รู้ว่าเร่งรีบแค่ไหน มาถึงเต็นท์ที่พักแล้ว แครอลก็ยังเป่าลมเข้าที่นอนไม่เสร็จเลย มิ่งขวัญยื่นน้ำให้เพื่อน เธอหอบเหนื่อย เหงื่อสีใสไหลออกมาจนหยดลงจากปลายจมูก แครอลเห็นก็ใช้กระดาษทิชชู่ช่วยซับ อากาศค่อนข้างอบอ้าว ไม่แปลกใจเลยที่มิ่งขวัญหายไปครู่เดียวจะกลับมาเหงื่อโทรมกายขนาดนี้“ตอนนี้พึ่งเก้าโมง เธอนอนสักหน่อยไหม เที่ยงนู้นถึงจะเรียกรวม” แครอลควานหาของในกระเป๋า เธอเจอปั๊มลมขนาดเล็กสักทีก็อยากจะกรี๊ด เป่าปากอยู่ตั้งนาน ซื่อบื้อจริงๆ ที่นอนพร้อม สองสาวก็ช่วยกันจัดข้าวของ เต็นท์ที่ซื้อมาค่อนข้างใหญ่ ไม่ว่าจะพลิกตัวแค่ไหนก็ไม่แออัด“งั้นนอนก่อนนะ” มิ่งขวัญเช็ดหน้าเช็ดตาด้วยทิชชู่เปียกเย็นชื่นใจเรียบร้อย ก็หาที่เหมาะๆล้มตัวลง เธอสัปผงกตลอดการเดินทาง บอกว่าไม่ง่วงก็ฝืนเกินไป“นอนเลย ใกล้ถึงเวลาเดี๋ยวปลุก” แครอลเห็นพัดลมตัวใหญ่ตั้งอยู่ไม่ไกลจึงเดินไปกดระบายความร้อน ชาวบ้านใจดียืมวัดแถวนี้มาให้ใช้ แค่เบอร์หนึ่งก็เป่าเส้นผมฟูกระจาย ไม่ต้องนึกถึงเบอร์สามเลย เต็นท์ข้างหลังคงได้ปลิวระเนระนาดแน่นอน แครอลหันกลับไปถามมิ่งขวัญว่าเย็นใช้ได้ไหม แต่เพื่อนสาวหลับปุ๋ยแล้ว เธอจึงถอดรองเท้าเข้าเต็นท์ไปนอน

สิ้นสุดช่วงบ่ายสถานที่ก็ถูกเตรียมเสร็จ 18.00 น. จะมีพิธีเปิดค่าย ทานอาหารเย็นเรียบร้อยแล้วทุกคนก็พากันไปนั่งรวม แม้ว่าจะเหนื่อยมากแต่เพราะพวกรุ่นพี่หาน้ำให้ดื่มตลอด คอยดูแลเอาใจใส่ไม่ห่าง มิ่งขวัญจึงได้เห็นรอยยิ้มสนุกสนานของเพื่อนร่วมชั้นปี ไม่มีใครบ่นเลย แต่ถ้าเป็นเรื่องนินทาคนไม่ยอมทำงาน เธอได้ยินบ้างประปราย“เหนื่อยกันไหมทุกคน” อาจารย์แม่หมี่หยกยิ้มแย้มทักทาย มองไปหาลูกศิษย์คนไหนก็น่าภูมิใจจริงๆ“อาจารย์คะ ผู้ใหญ่มากันครบแล้วค่ะ”ริสาเป็นตัวแทนนักศึกษาปีหนึ่งกล่าวรายงาน ใบหน้าเนียนของเธอไม่แดงลมแดดเหมือนกับเพื่อนคนอื่นๆ เพราะช่วงบ่ายริสาบอกกับรุ่นพี่ว่าเจ็บท้องประจำเดือน รุ่นพี่จึงให้เธอพักผ่อนไม่ต้องทำงาน แต่พอช่วงเย็นหญิงสาวก็หายเป็นปกติ พร้อมทำหน้าที่ตัวแทน ริสาอ่านวัตถุประสงค์การจัดค่ายอย่างฉะฉาน เธอโดดเด่น ทำเอาลูกชายนายอำเภอสุดหล่อ มองไม่ยอมวางตาเลย“ต่อไปจะเป็นการมอบของที่ระลึกให้กับผู้บริจาคใจบุญของเรา หากไม่ได้งบในส่วนนี้ ค่ายอาสาก็จะไม่มีโอกาสเกิดขึ้น ขอเชิญตัวแทนบริษัทซีแอต เรเว่น ลอร์จ ขึ้นมารับมอบของที่ระลึกด้วยค่ะ” อาจารย์แม่หมี่หยกรอมอบหน้าระรื่น ถัดไปด้านหลังคือริส