All Chapters of วิวาห์ล่ม 18 หน: Chapter 1 - Chapter 10

แต่งงานมาสามปีแล้ว แต่หลินซีกลับไม่ยอมจดทะเบียนสมรสกับผมเสียทีวันนี้คือวันแห่งความสำเร็จครบรอบการบินครั้งที่หนึ่งพันของเธอ และยังเป็นวันที่เธอสัญญาเป็นครั้งที่ 17 ว่าจะไปจดทะเบียนกับผมแต่ในงานเลี้ยงฉลอง ขณะที่ผมถูกหัวหน้าของเธอคะยั้นคะยอให้ดื่มเหล้า เธอกลับกำลังคีบอาหารและป้อนเหล้าสลับกันไปมากับลูกศิษย์นักบินหนุ่มของเธอผมฝืนดื่มทั้งที่มีไข้สูงจนเกือบเป็นลม แต่เธอก็ไม่แม้แต่จะมองผมสักครั้งเพื่อนร่วมงานหลายคนในบริษัทต่างพากันถอนหายใจและซุบซิบ มองผมด้วยสายตาที่รู้สึกว่าไม่คุ้มค่าเอาเสียเลยใครๆก็ดูออกทั้งนั้นว่า ผมฝืนทนความเจ็บป่วยของร่างกายเพื่อดื่มเหล้าขนาดนี้ไปเพื่อใครแต่หลังจากงานเลี้ยงจบลง หลินซีที่ควรจะพาผมไปจดทะเบียนสมรสที่สำนักงานเขต กลับผิดนัดอีกครั้งเธอขับรถมาจอดที่หน้าโรงแรม แล้วใช้มือข้างหนึ่งขวางผมที่กำลังจะขึ้นรถเอาไว้“กู้เฉินเขาดื่มแทนฉันจนเมามากแล้ว ฉันจะไปส่งเขาที่บ้าน คุณนั่งรถแท็กซี่กลับเองแล้วกันนะ”“เรื่องไปจดทะเบียนช่วงบ่ายคงไปไม่ทันแล้วล่ะ ไว้คุยกันวันหลังนะ”พูดจบเธอก็ไม่ได้สนใจปฏิกิริยาของผมเลย เธอรีบลงจากรถไปพยุงลู่เฉินขึ้นนั่งเบาะข้างคนขับอย่างร

เช้าวันต่อมา เมื่อตื่นขึ้นผมก็เริ่มเก็บกระเป๋าเดินทางเพิ่งเก็บไปได้ครึ่งเดียว หลินซีก็กลับมาถึงบ้านด้วยสีหน้าที่ดูเหนื่อยล้าสิ่งที่ตามเธอเข้ามาในประตูบ้านด้วย คือกลิ่นน้ำหอมโคโลญจน์ที่เข้มข้นผมถูกกลิ่นนั้นรมจนชะงักไปครู่หนึ่งผิวของหลินซีละเอียดและแพ้ง่าย เธอแพ้เครื่องสำอางหลายชนิด และสิ่งที่เธอเกลียดที่สุดก็คือกลิ่นน้ำหอมเพราะแบบนี้ ตลอดเวลาที่อยู่กับเธอ แค่ผมใช้แชมพูก็ยังโดนบ่น ดังนั้นผมจึงไม่เคยใช้ผลิตภัณฑ์ดูแลผิวอะไรเลยพอมาดูตอนนี้ เธอไม่ได้เกลียดเครื่องสำอางหรอก เธอแค่ไม่ชอบให้ผมใช้ก็เท่านั้นเองเมื่อเธอเข้าประตูมาเห็นผมกำลังเก็บกระเป๋า ก็ชะงักไปเล็กน้อย "เมื่อคืนลู่เฉินสร่างเมาดึก ฉันเลยไปเปิดห้องพักที่โรงแรมคนเดียว ทำให้ไม่ได้กลับบ้าน"ผมเงยหน้ามองเธอครู่หนึ่งแล้วรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยนี่เป็นครั้งแรกในรอบสามปีที่แต่งงานกันมา ที่เธอเป็นฝ่ายอธิบายให้ผมฟังก่อนผมพยักหน้าแต่ไม่ได้พูดอะไรเธอค่อยๆ เดินมาหยุดตรงหน้าผม ก้มมองแล้วถามว่า "คุณเก็บกระเป๋า มีตารางบินเหรอ?"ผมพยักหน้า "ก็ประมาณนั้น"พอได้ยินแบบนั้น เธอดูเหมือนจะโล่งใจโดยไม่รู้สาเหตุ ก่อนจะพูดต่อ “วันนี้ฉั

เวลาห้าทุ่ม หลินซีกลับบ้านอย่างที่ไม่ค่อยเกิดขึ้นบ่อยเมื่อเข้าประตูมาและถอดเสื้อคลุมออก ขณะที่เธอกำลังจะแขวนเสื้อไว้หลังประตู เธอเห็นที่ที่เคยแขวนรูปคู่ของเราว่างเปล่า เธอก็ชะงักนิ่งอยู่กับที่ไปทั้งตัว“รูปคู่ของเราที่หลังประตูหายไปไหนแล้ว?”เธอยังไม่ทันวางเสื้อคลุมด้วยซ้ำ แล้วรีบเดินเข้ามาถามผมในห้องนอนด้วยท่าทางลนลานเล็กน้อย“มันตกลงมาแตกน่ะ”เมื่อได้ยินดังนั้น เธอมองไปที่เศษกระจกในถังขยะหน้าประตู สีหน้าจึงผ่อนคลายลง จากนั้นเธอก็วางเสื้อนอกไว้ข้างๆ ก่อนแล้วหยิบถุงที่ใส่เข็มขัดกุชชี่ออกมา“เมื่อวานที่ตกลงจะให้ของขวัญคุณแต่ไม่ทัน วันนี้พอดีว่าเป็นวันครบรอบแต่งงานสามปีของเรา ฉันซื้อเข็มขัดเส้นนี้มาให้ สุขสันต์วันครบรอบนะ”เธอวางเข็มขัดไว้บนเตียง ตอนนั้นผมถึงกับสงสัยว่าตัวเองหูฝาดไปหรือเปล่า?แต่งงานมาสามปี เธอจำวันครบรอบแต่งงานของเราได้จริงๆ เหรอ?แต่พอเห็นในใบเสร็จว่าซื้อเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน ผมก็เข้าใจในทันที คงเป็นเพราะโพสต์ครบรอบสามปีของลู่เฉินช่วยเตือนเธอ เธอถึงได้แวะซื้อระหว่างทางกลับบ้านแต่เธอไม่รู้เลยว่า เข็มขัดรุ่นนี้ ในตู้เสื้อผ้าของผมมีอยู่แล้วถึงสองเส้นผมไม่ได้

หลินซีที่เดินออกมาจากศูนย์ลูกเรือ นั่งเหม่อลอยอยู่ในสนามบินนานถึงสามชั่วโมงเต็ม ในช่วงสามชั่วโมงนี้ เมื่อมองไปยังทุกซอกทุกมุมภายในสนามบินแห่งนี้ ในหัวของเธอก็อดไม่ได้ที่จะมีภาพความทรงจำมากมายผุดขึ้นมา เมื่อแปดปีก่อน ครั้งแรกที่เราสองคนพบกันก็คือที่จุดตรวจค้นนั่นเป็นครั้งแรกที่เธอเปลี่ยนสายงานจากพนักงานภาคพื้นขึ้นมาเป็นพนักงานต้อนรับบนเครื่องบินด้วยความตื่นเต้น ในคืนนั้นเธอนอนไม่หลับทั้งคืน ทำให้สภาพร่างกายดูไม่ค่อยดี ถึงขั้นทำบัตรพนักงานตกตอนผ่านจุดตรวจเป็นผมที่ช่วยเก็บบัตรนั้นขึ้นมาให้ ทำให้เธอไม่ต้องเผชิญกับความผิดพลาดตั้งแต่วันแรกหลังจากเหตุการณ์ครั้งนั้นเองที่เราสองคนต่างก็ได้รู้ชื่อของกันและกันนับตั้งแต่นั้นมา เธอมักจะชวนผมกินมื้อดึกที่สนามบินบ่อยๆ หลังจากบินเสร็จครั้งแล้วครั้งเล่าเราเริ่มจากคนรู้จัก จนกลายมาเป็นคนรักกันในช่วงเวลานั้น เราได้เดินเคียงข้างกันไปทั่วทุกมุมของสนามบินแห่งนี้และที่โชคดียิ่งกว่านั้นคือ หลังจากนั้นไม่นานเราสองคนก็ถูกจัดให้บินในเส้นทางเดียวกัน นี่คงเป็นเรื่องที่โชคดีที่สุดสำหรับคู่รักสายการบินได้บินไปต่างจังหวัดด้วยกัน บินไปต่างประเท

"อะไรนะ?" "หลินซี คุณพูดว่าอะไรนะ? เธอจะบินเส้นทางปารีสเหรอ? พี่ไม่ได้ฟังผิดใช่ไหม ไหนเธอเคยสาบานว่าจะไม่บินไปปารีสอีกตลอดชีวิตไง? เมื่อห้าปีก่อนก็เพราะเรื่องนี้แหละ พี่ถึงขั้นต้องทำเรื่องเสนอสำนักงานใหญ่ให้เธอเป็นพิเศษ จนโดนเบื้องบนตำหนิยกใหญ่เลยนะ"หลังจากหลินซีส่งข้อความไปไม่ถึงหนึ่งนาที ก็มีสายโทรเข้ามา ปลายสายเต็มไปด้วยความตกใจและไม่อยากเชื่อ เมื่อห้าปีก่อน นับตั้งแต่เที่ยวบินไปปารีสที่หลินซีปฏิบัติหน้าที่เกิดอุบัติเหตุขึ้น เธอก็ยื่นเรื่องต่อสำนักงานใหญ่ว่าจะไม่บินไปปารีสตลอดไป และถ้าสำนักงานใหญ่ไม่ตกลงตามคำขอ เธอก็จะลาออกเรื่องนี้ พนักงานเก่าแก่ในสายการบินทุกคนต่างก็รู้ดีในตอนนั้นแต่ตอนนี้ เธอกลับเป็นฝ่ายเสนอตัวขอบินไปปารีสเสียเอง จะไม่ให้คนอื่นตกใจได้อย่างไร "ฉันพูดจริงค่ะพี่หลี่ รบกวนช่วยทำเรื่องเสนอสำนักงานใหญ่ให้ฉันอีกครั้งนะคะ ต้องเร็วที่สุดด้วย!" น้ำเสียงของหลินซีนั้นเต็มไปด้วยความแน่วแน่"มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?" ปลายสายถามต่อ"พี่หลี่คะ ฉันขอถามอะไรหน่อย ตลอดสามปีที่ผ่านมา ทุกคนมองว่าฉันทำเกินไปกับลู่เฉินใช่ไหม? ทุกคนคิดว่าฉันทำผิดต่อหมิงเซวียนใช่ไหม?" ห