บทที่ 5

เวลาห้าทุ่ม หลินซีกลับบ้านอย่างที่ไม่ค่อยเกิดขึ้นบ่อย

เมื่อเข้าประตูมาและถอดเสื้อคลุมออก ขณะที่เธอกำลังจะแขวนเสื้อไว้หลังประตู เธอเห็นที่ที่เคยแขวนรูปคู่ของเราว่างเปล่า เธอก็ชะงักนิ่งอยู่กับที่ไปทั้งตัว

“รูปคู่ของเราที่หลังประตูหายไปไหนแล้ว?”

เธอยังไม่ทันวางเสื้อคลุมด้วยซ้ำ แล้วรีบเดินเข้ามาถามผมในห้องนอนด้วยท่าทางลนลานเล็กน้อย

“มันตกลงมาแตกน่ะ”

เมื่อได้ยินดังนั้น เธอมองไปที่เศษกระจกในถังขยะหน้าประตู สีหน้าจึงผ่อนคลายลง จากนั้นเธอก็วางเสื้อนอกไว้ข้างๆ ก่อนแล้วหยิบถุงที่ใส่เข็มขัดกุชชี่ออกมา

“เมื่อวานที่ตกลงจะให้ของขวัญคุณแต่ไม่ทัน วันนี้พอดีว่าเป็นวันครบรอบแต่งงานสามปีของเรา ฉันซื้อเข็มขัดเส้นนี้มาให้ สุขสันต์วันครบรอบนะ”

เธอวางเข็มขัดไว้บนเตียง ตอนนั้นผมถึงกับสงสัยว่าตัวเองหูฝาดไปหรือเปล่า?

แต่งงานมาสามปี เธอจำวันครบรอบแต่งงานของเราได้จริงๆ เหรอ?

แต่พอเห็นในใบเสร็จว่าซื้อเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน ผมก็เข้าใจในทันที คงเป็นเพราะโพสต์ครบรอบสามปีของลู่เฉินช่วยเตือนเธอ เธอถึงได้แวะซื้อระหว่างทางกลับบ้าน

แต่เธอไม่รู้เลยว่า เข็มขัดรุ่นนี้ ในตู้เสื้อผ้าของผมมีอยู่แล้วถึงสองเส้น

ผมไม่ได้พูดอะไร ได้แต่จ้องมองเธอตรงๆ แบบนั้น

“จริงด้วย ใกล้จะสิ้นปีแล้ว การคัดเลือกพนักงานดีเด่นของสายการบินปีนี้ คุณสละสิทธิ์ได้ไหม? ลู่เฉินเข้าวงการมาสามปี ความปรารถนาสูงสุดของเขาก็คืออยากได้รางวัลยอดเยี่ยมของสายการบินเหมือนคุณ คุณได้ติดต่อกันมาหลายปีแล้ว ปีนี้ยกให้เขาได้ไหม?”

ตอนที่พูดเรื่องนี้ สีหน้าของเธอดูอึกอักเล็กน้อย

ผมยิ้มอย่างขมขื่นในใจ ที่แท้ของขวัญที่หยิบยื่นมาแบบง่าย ๆ ก็มีราคาที่ต้องจ่ายแฝงอยู่แล้ว

“ได้”

ผมพยักหน้าอย่างสงบ

ไม่ใช่แค่ปีนี้ ปีหน้า ปีมะรืน หรือการคัดเลือกดีเด่นหลังจากนี้ ผมก็จะไม่แย่งกับเขาอีก เพราะพ้นคืนนี้ไป พรุ่งนี้ผมก็จะจากไปแล้ว

“คุณ... คุณตกลงจริงเหรอ?”

อาจเป็นเพราะผมตอบตกลงอย่างเด็ดขาดจนเธอคาดไม่ถึง หลินซีจึงเหลือบมองผมอยู่หลายครั้งด้วยหางตา

จากนั้นเธอก็อดไม่ได้ที่จะเป็นฝ่ายพูดขึ้นมาอีกครั้ง

“ลู่เฉินเป็นลูกศิษย์ฉัน ฉันดูแลเขาก็ถูกแล้ว อีกอย่างคุณก็เหมือนเป็นอาจารย์ครึ่งหนึ่งของเขา แบบนี้แหละถึงถูก”

“อ้อ พรุ่งนี้ฉันไม่บิน ช่วงเช้าเราไปที่สำนักงานเขตกันเถอะ ไปจดทะเบียนสมรสให้เรียบร้อย”

ผมไม่ได้พูดอะไร

ดูเหมือนเธอเพิ่งจะนึกได้ว่าวันนี้ผมกำลังเก็บกระเป๋าเดินทางอยู่ เธอนิ่งไปครู่หนึ่งแล้วถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า“ฉันเกือบลืมไปเลย พรุ่งนี้คุณมีตารางบินใช่ไหม เที่ยวบินกี่โมงล่ะ?”

“บ่ายสาม”

ผมมองเธอ เตรียมจะใช้โอกาสสุดท้ายในคืนนี้บอกเธอเรื่องที่ผมจะไป แต่ยังไม่ทันที่ผมจะพูดต่อ โทรศัพท์เธอก็ดังขึ้นอีก

เป็นสายจากลู่เฉิน ปลายสายมีน้ำเสียงอ่อนแรงแว่วมา ลู่เฉินข้อเท้าแพลง เดินเหินไม่สะดวกคนเดียว เลยโทรหาหลินซีเพื่อขอความช่วยเหลือ

หลังจากหลินซีวางสาย เธอมองผมด้วยสายตาที่รู้สึกผิดเล็กน้อย“คือว่า... ลู่เฉินมีปัญหานิดหน่อย เขาจัดการคนเดียวไม่ไหว ฉันอาจจะต้องไปหาเขาสักหน่อย”

ตอนที่พูดประโยคนี้ น้ำเสียงของเธอแฝงไปด้วยการขออนุญาตอย่างที่หาได้ยาก

ผมกลืนคำที่กำลังจะพูดกลับลงไป แล้วฝืนยิ้ม พยักหน้าตอบว่า“ไม่เป็นไร คุณไปเถอะ”

คำพูดของผมทำให้เธอเหมือนยกภูเขาออกจากอก

เธอรีบลุกขึ้นทันที ก่อนจะไปเธอยังย้ำอีกครั้งว่า “คุณบินบ่ายสามยังไงก็ทัน พรุ่งนี้สิบโมงเช้าเราไปจดทะเบียนกันนะ ไม่ต้องห่วง ครั้งนี้ไม่ว่าจะเกิดอะไร ฉันจะไปให้ได้”

ผมได้แต่ยิ้มอย่งขมขื่น สุดท้ายเธอก็ยังไม่ให้โอกาสผมได้บอกเลิกต่อหน้าอยู่ดี

เช้าวันต่อมา

ผมเก็บกระเป๋าเดินทางเรียบร้อย แต่ไม่ได้ไปที่สำนักงานเขต แต่ผมตรงไปสนามบินเลย

และจนถึงเที่ยง ผมก็ยังไม่ได้รับสายจากหลินซีถามว่าทำไมไม่ไปสำนักงานเขตเลยแม้แต่สายเดียว

จนกระทั่งช่วงบ่ายตอนที่ผมกำลังจะขึ้นเครื่อง ถึงได้รับข้อความจากหลินซีที่ส่งมาว่า “ขอโทษนะ พอดีวันนี้ลู่เฉินไม่ค่อยสบาย ฉันเพิ่งไปส่งเขาที่โรงพยาบาลมา เลยไปจดทะเบียนไม่ทัน ไว้คุณกลับมาเที่ยวนี้ ฉันจะรีบไปเป็นเพื่อนคุณที่สำนักงานเขตทันทีเลย”

เมื่อมองดูข้อความนี้ ภายในใจของผมไม่มีความรู้สึกใดๆ หลงเหลืออีกต่อไป

เป็นไปตามคาด การจดทะเบียนครั้งที่ 18 เธอก็ยังไม่มาเหมือนเดิม

“ไม่จำเป็นแล้วหลินซี ผมลาออกแล้ว กำลังจะบินไปปารีส หลังจากวันนี้ไป เราไม่ต้องเจอกันอีก”

ผมส่งข้อความสุดท้ายให้เธอ และเตรียมจะปิดเครื่อง

แต่วินาทีถัดมา ช่องแชทที่เคยเงียบเหงามานาน กลับสั่นแจ้งเตือนอย่างรัว