Short
วิวาห์ล่ม 18 หน

วิวาห์ล่ม 18 หน

Por:  ห้วงฝันCompleto
Idioma: Thai
goodnovel4goodnovel
12Capítulos
68visualizações
Ler
Adicionar à biblioteca

Compartilhar:  

Denunciar
Visão geral
Catálogo
ESCANEIE O CÓDIGO PARA LER NO APP

แต่งงานจัดพิธีมาแล้วสามปี แต่ภรรยาที่เป็นนักบินกลับยกเลิกการจดทะเบียนสมรสกับผมถึง 18 ครั้ง ครั้งแรก ลูกศิษย์หนุ่มของเธอต้องทำการฝึกบินทดสอบ ผมยืนรออยู่ที่หน้าสำนักงานเขตตลอดทั้งวัน ครั้งที่สอง ระหว่างทางเธอได้รับสายจากลูกศิษย์หนุ่มคนนั้นแล้วรีบกลับรถทันที ทิ้งผมไว้ข้างทางอย่างไม่ใยดี หลังจากนั้นเป็นต้นมา ขอเพียงแค่ผมกับเธอนัดแนะกันไปจดทะเบียน ลูกศิษย์หนุ่มของเธอก็จะมีปัญหาต่างๆ นานาเกิดขึ้นเสมอ ในที่สุด ผมจึงตัดสินใจที่จะเดินจากเธอไป แต่เมื่อผมก้าวเท้าขึ้นเครื่องบินมุ่งหน้าสู่ปารีส เธอกลับตามมาถึงปารีสอย่างคลุ้มคลั่งเหมือนคนเสียสติ

Ver mais

Capítulo 1

บทที่ 1

แต่งงานมาสามปีแล้ว แต่หลินซีกลับไม่ยอมจดทะเบียนสมรสกับผมเสียที

วันนี้คือวันแห่งความสำเร็จครบรอบการบินครั้งที่หนึ่งพันของเธอ และยังเป็นวันที่เธอสัญญาเป็นครั้งที่ 17 ว่าจะไปจดทะเบียนกับผม

แต่ในงานเลี้ยงฉลอง ขณะที่ผมถูกหัวหน้าของเธอคะยั้นคะยอให้ดื่มเหล้า เธอกลับกำลังคีบอาหารและป้อนเหล้าสลับกันไปมากับลูกศิษย์นักบินหนุ่มของเธอ

ผมฝืนดื่มทั้งที่มีไข้สูงจนเกือบเป็นลม แต่เธอก็ไม่แม้แต่จะมองผมสักครั้ง

เพื่อนร่วมงานหลายคนในบริษัทต่างพากันถอนหายใจและซุบซิบ มองผมด้วยสายตาที่รู้สึกว่าไม่คุ้มค่าเอาเสียเลย

ใครๆก็ดูออกทั้งนั้นว่า ผมฝืนทนความเจ็บป่วยของร่างกายเพื่อดื่มเหล้าขนาดนี้ไปเพื่อใคร

แต่หลังจากงานเลี้ยงจบลง หลินซีที่ควรจะพาผมไปจดทะเบียนสมรสที่สำนักงานเขต กลับผิดนัดอีกครั้ง

เธอขับรถมาจอดที่หน้าโรงแรม แล้วใช้มือข้างหนึ่งขวางผมที่กำลังจะขึ้นรถเอาไว้

“กู้เฉินเขาดื่มแทนฉันจนเมามากแล้ว ฉันจะไปส่งเขาที่บ้าน คุณนั่งรถแท็กซี่กลับเองแล้วกันนะ”

“เรื่องไปจดทะเบียนช่วงบ่ายคงไปไม่ทันแล้วล่ะ ไว้คุยกันวันหลังนะ”

พูดจบเธอก็ไม่ได้สนใจปฏิกิริยาของผมเลย เธอรีบลงจากรถไปพยุงลู่เฉินขึ้นนั่งเบาะข้างคนขับอย่างระมัดระวัง

คบกันมาแปดปี แต่งงานกันสามปี นี่เป็นครั้งที่ 17 แล้วที่หลินซีเลื่อนการจดทะเบียนกับผมเพราะลู่เฉิน

ถ้าเป็นเมื่อก่อน ในเวลาแบบนี้ผมคงสติแตก ตะโกนใส่เธอ หรือทะเลาะเบาะแว้งเพื่อถามให้รู้ความว่า ตกลงใครกันแน่ที่เป็นสามีของเธอ และเมื่อกี้ใครกันแน่ที่ดื่มเหล้าแทนเธอ?

แต่ครั้งนี้ ผมเพียงแค่ยิ้มบางๆ แล้วบอกว่า“โอเค พวกคุณเดินทางกันดีๆ นะ”

หลินซีชะงักไปครู่หนึ่ง ดูจะแปลกใจกับท่าทีที่สงบนิ่งของผมในวันนี้ แต่ไม่นานเธอก็กลับมาทำท่าทีเย็นชาเหมือนเดิมแล้วพูดว่า“เดี๋ยวตอนกลับมาตอนเย็น ฉันจะซื้อของขวัญมาให้เป็นการชดเชยนะ”

พูดจบเธอก็ขับรถออกไปทันที ก่อนไปเธอยังตั้งใจเลื่อนกระจกขึ้นปิดให้กับลูกศิษย์ผู้ชาย เพราะกลัวว่าลมจะโกรกเขาที่กำลังเมาอยู่

เมื่อก่อนเธอไม่เคยยอมให้มีกลิ่นเหล้าหลงเหลืออยู่ในรถของเธอเลย

ทุกครั้งที่ผมดื่มแทนเธอ ต่อให้เป็นฤดูหนาวเธอก็จะเปิดประทุนจนสุด ไม่ต้องพูดถึงเรื่องการปิดกระจก

พอมาลองคิดดูตอนนี้ ก็เป็นเพียงเพราะคนที่อยู่บนรถคนนั้นคือผมเท่านั้นเอง

แดดตอนเที่ยงที่เมืองโจวร้อนระอุจนเหงื่อท่วมตัว แต่หัวใจของผมกลับหนาวเหน็บอย่างบอกไม่ถูก

ผมสูดหายใจเข้าลึกๆ เก็บสมุดทะเบียนบ้านกลับลงไปในกระเป๋า

ผมรู้ตัวดีว่า ความสัมพันธ์ตลอดแปดปีนี้ ถึงเวลาที่ผมควรจะปล่อยวางมันลงเสียที
Expandir
Próximo capítulo
Baixar

Último capítulo

Mais capítulos
Sem comentários
12 Capítulos
บทที่ 1
แต่งงานมาสามปีแล้ว แต่หลินซีกลับไม่ยอมจดทะเบียนสมรสกับผมเสียทีวันนี้คือวันแห่งความสำเร็จครบรอบการบินครั้งที่หนึ่งพันของเธอ และยังเป็นวันที่เธอสัญญาเป็นครั้งที่ 17 ว่าจะไปจดทะเบียนกับผมแต่ในงานเลี้ยงฉลอง ขณะที่ผมถูกหัวหน้าของเธอคะยั้นคะยอให้ดื่มเหล้า เธอกลับกำลังคีบอาหารและป้อนเหล้าสลับกันไปมากับลูกศิษย์นักบินหนุ่มของเธอผมฝืนดื่มทั้งที่มีไข้สูงจนเกือบเป็นลม แต่เธอก็ไม่แม้แต่จะมองผมสักครั้งเพื่อนร่วมงานหลายคนในบริษัทต่างพากันถอนหายใจและซุบซิบ มองผมด้วยสายตาที่รู้สึกว่าไม่คุ้มค่าเอาเสียเลยใครๆก็ดูออกทั้งนั้นว่า ผมฝืนทนความเจ็บป่วยของร่างกายเพื่อดื่มเหล้าขนาดนี้ไปเพื่อใครแต่หลังจากงานเลี้ยงจบลง หลินซีที่ควรจะพาผมไปจดทะเบียนสมรสที่สำนักงานเขต กลับผิดนัดอีกครั้งเธอขับรถมาจอดที่หน้าโรงแรม แล้วใช้มือข้างหนึ่งขวางผมที่กำลังจะขึ้นรถเอาไว้“กู้เฉินเขาดื่มแทนฉันจนเมามากแล้ว ฉันจะไปส่งเขาที่บ้าน คุณนั่งรถแท็กซี่กลับเองแล้วกันนะ”“เรื่องไปจดทะเบียนช่วงบ่ายคงไปไม่ทันแล้วล่ะ ไว้คุยกันวันหลังนะ”พูดจบเธอก็ไม่ได้สนใจปฏิกิริยาของผมเลย เธอรีบลงจากรถไปพยุงลู่เฉินขึ้นนั่งเบาะข้างคนขับอย่างร
Ler mais
บทที่ 2
ช่วงบ่าย ผมตรงกลับไปที่บริษัทและยื่นใบลาออกต่อหัวหน้างาน“เรื่องที่คุณจะลาออก หลินซีรู้เรื่องนี้หรือยัง?”หัวหน้าประหลาดใจกับการลาออกของผมมาก เพราะอย่างไรเสียผมก็เป็นพนักงานต้อนรับบนเครื่องบินระดับเหรียญทองต่อเนื่องกันถึงเจ็ดปี หากยังอยู่กับสายการบินต่อไปย่อมมีอนาคตที่รุ่งโรจน์แน่นอนผมยิ้มอย่างขมขื่นออกมาเล็กน้อย “คืนนี้ผมจะบอกเธอครับ แต่คิดว่าเธอเองก็คงไม่สนใจ”“เฮ้อ หลายปีมานี้พวกคุณสองคนบินเส้นทางใหม่ด้วยกัน คว้ารางวัลยอดเยี่ยมของบริษัทด้วยกัน แม้แต่งานแต่งงานเมื่อสามปีก่อน ท่านประธานยังมาร่วมงานด้วยตัวเอง ทำเอาทุกคนอิจฉากันแทบแย่ แต่ว่า...”หัวหน้าพูดไปถอนหายใจยาวไปด้วยความเสียดายใช่ นั่นมันเป็นความทรงจำที่สวยงามจริง ๆแต่ความทรงจำก็เป็นแค่ความทรงจำ ไม่มีทางที่จะย้อนกลับไปได้อีกแล้วหลังจากยื่นลาออกเสร็จและกลับถึงบ้าน ก็เป็นเวลาสี่ทุ่มกว่าแล้วในบ้านเงียบเหงาเป็นพิเศษ ไม่มีใครอยู่เลยแม้แต่คนเดียวขณะนั้นเอง บนมือถือของผมก็มีแจ้งเตือนโพสต์ใหม่ในโซเซียลของลู่เฉินเด้งขึ้นมา เพราะเขาตั้งใจแท็กหาผมโดยเฉพาะ“ขอบคุณอาจารย์คนสวยที่อยู่เคียงข้างผมตลอดทั้งบ่าย เพื่อเป็นการตอบแทน
Ler mais
บทที่ 3
เช้าวันต่อมา เมื่อตื่นขึ้นผมก็เริ่มเก็บกระเป๋าเดินทางเพิ่งเก็บไปได้ครึ่งเดียว หลินซีก็กลับมาถึงบ้านด้วยสีหน้าที่ดูเหนื่อยล้าสิ่งที่ตามเธอเข้ามาในประตูบ้านด้วย คือกลิ่นน้ำหอมโคโลญจน์ที่เข้มข้นผมถูกกลิ่นนั้นรมจนชะงักไปครู่หนึ่งผิวของหลินซีละเอียดและแพ้ง่าย เธอแพ้เครื่องสำอางหลายชนิด และสิ่งที่เธอเกลียดที่สุดก็คือกลิ่นน้ำหอมเพราะแบบนี้ ตลอดเวลาที่อยู่กับเธอ แค่ผมใช้แชมพูก็ยังโดนบ่น ดังนั้นผมจึงไม่เคยใช้ผลิตภัณฑ์ดูแลผิวอะไรเลยพอมาดูตอนนี้ เธอไม่ได้เกลียดเครื่องสำอางหรอก เธอแค่ไม่ชอบให้ผมใช้ก็เท่านั้นเองเมื่อเธอเข้าประตูมาเห็นผมกำลังเก็บกระเป๋า ก็ชะงักไปเล็กน้อย "เมื่อคืนลู่เฉินสร่างเมาดึก ฉันเลยไปเปิดห้องพักที่โรงแรมคนเดียว ทำให้ไม่ได้กลับบ้าน"ผมเงยหน้ามองเธอครู่หนึ่งแล้วรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยนี่เป็นครั้งแรกในรอบสามปีที่แต่งงานกันมา ที่เธอเป็นฝ่ายอธิบายให้ผมฟังก่อนผมพยักหน้าแต่ไม่ได้พูดอะไรเธอค่อยๆ เดินมาหยุดตรงหน้าผม ก้มมองแล้วถามว่า "คุณเก็บกระเป๋า มีตารางบินเหรอ?"ผมพยักหน้า "ก็ประมาณนั้น"พอได้ยินแบบนั้น เธอดูเหมือนจะโล่งใจโดยไม่รู้สาเหตุ ก่อนจะพูดต่อ “วันนี้ฉั
Ler mais
บทที่ 4
ช่วงพลบค่ำ หลังจากจัดการเก็บกวาดทุกอย่างเรียบร้อย ผมก็เอนกายลงบนเตียงด้วยความเหนื่อยล้า แต่กลับได้รับโทรศัพท์จากเพื่อนสนิท"หลินซีนี่มันยังไงกันแน่ ทำเกินไปหน่อยหรือเปล่า นายดูในฟีดโซเซียลสิ ยัยนั่นดันไปลงรูปโชว์หวานกับไอ้หน้าจืดลู่เฉินนั่นเฉยเลย""พวกนายยังไม่ได้หย่ากันเลยนะ เธอทำแบบนี้ได้ยังไง!"เมื่อได้ยินเพื่อนบ่นพร่ำ ผมจึงเอื้อมมือไปกดเปิดโทรศัพท์ดูโพสต์บนสุดก็คือฟีดที่ลู่เฉินเพิ่งจะลงไปในรูปถ่าย ลู่เฉินสวมนาฬิกาปาเต็ก ฟิลิปป์ไว้ที่ข้อมือ และในมือก็ถือถุงสีแดงใบที่หลินซีกลับมาเอาที่บ้านเมื่อตอนเที่ยงผมถึงได้รู้ว่า ที่เธอรีบกลับมาบ้านตอนเที่ยง ก็เพื่อมาเอาของขวัญคอนเสิร์ตไปให้ลู่เฉินนั่นเองใต้รูปภาพมีข้อความบรรยายว่า "รู้จักกันมาสามปี โชคดีที่มีคุณ พี่หลินซี สุขสันต์วันครบรอบสามปีครับ!"วินาทีนี้ ผมถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ลางๆครบรอบสามปีเหรอ?นั่นสินะ วันนี้ก็น่าจะเป็นวันครบรอบแต่งงานสามปีของผมกับหลินซีเหมือนกันใช่ไหม? เพียงแต่ที่ผ่านมาไม่เคยได้ฉลองวันครบรอบแต่งงานเลย จนผมเองก็ยังจำไม่ได้ ผมถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ก่อนจะตอบเพื่อนไปว่า "เธอไม่จำเป็นต้องหย่าหรอก เพราะเราย
Ler mais
บทที่ 5
เวลาห้าทุ่ม หลินซีกลับบ้านอย่างที่ไม่ค่อยเกิดขึ้นบ่อยเมื่อเข้าประตูมาและถอดเสื้อคลุมออก ขณะที่เธอกำลังจะแขวนเสื้อไว้หลังประตู เธอเห็นที่ที่เคยแขวนรูปคู่ของเราว่างเปล่า เธอก็ชะงักนิ่งอยู่กับที่ไปทั้งตัว“รูปคู่ของเราที่หลังประตูหายไปไหนแล้ว?”เธอยังไม่ทันวางเสื้อคลุมด้วยซ้ำ แล้วรีบเดินเข้ามาถามผมในห้องนอนด้วยท่าทางลนลานเล็กน้อย“มันตกลงมาแตกน่ะ”เมื่อได้ยินดังนั้น เธอมองไปที่เศษกระจกในถังขยะหน้าประตู สีหน้าจึงผ่อนคลายลง จากนั้นเธอก็วางเสื้อนอกไว้ข้างๆ ก่อนแล้วหยิบถุงที่ใส่เข็มขัดกุชชี่ออกมา“เมื่อวานที่ตกลงจะให้ของขวัญคุณแต่ไม่ทัน วันนี้พอดีว่าเป็นวันครบรอบแต่งงานสามปีของเรา ฉันซื้อเข็มขัดเส้นนี้มาให้ สุขสันต์วันครบรอบนะ”เธอวางเข็มขัดไว้บนเตียง ตอนนั้นผมถึงกับสงสัยว่าตัวเองหูฝาดไปหรือเปล่า?แต่งงานมาสามปี เธอจำวันครบรอบแต่งงานของเราได้จริงๆ เหรอ?แต่พอเห็นในใบเสร็จว่าซื้อเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน ผมก็เข้าใจในทันที คงเป็นเพราะโพสต์ครบรอบสามปีของลู่เฉินช่วยเตือนเธอ เธอถึงได้แวะซื้อระหว่างทางกลับบ้านแต่เธอไม่รู้เลยว่า เข็มขัดรุ่นนี้ ในตู้เสื้อผ้าของผมมีอยู่แล้วถึงสองเส้นผมไม่ได้
Ler mais
บทที่ 6
เสียงประกาศบนเครื่องบินดังซ้ำๆ ว่าเครื่องบินกำลังจะออกในไม่ช้าผมไม่สนใจการสั่นของโทรศัพท์ หลังจากลบข้อมูลการติดต่อของหลินซีทิ้งแล้ว ผมก็ปิดเครื่องทันทีตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป หลินซีกับผมไม่มีความเกี่ยวข้องกันอีกต่อไปภายในโรงพยาบาลหลังจากหลินซีเห็นข้อความของผม เธอก็ส่งข้อความตอบกลับมาหาผมราวกับคนบ้า แต่สิ่งที่เธอได้รับกลับมีเพียงเครื่องหมายตกใจสีแดงฉาน จากนั้นเธอก็พยายามโทรหาผมอย่างไม่ลดละ"ขออภัยค่ะ เลขหมายที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ขณะนี้""ขออภัยค่ะ... เลขหมายที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ขณะนี้..."เสียงตอบรับอัตโนมัติแจ้งว่าไม่สามารถติดต่อได้ขณะนี้ดังมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่หลินซีกลับทำเหมือนไม่ได้ยิน เธอเอาแต่กดหน้าจอมือถือซ้ำๆ อย่างแรงครั้งแล้วครั้งเล่า"เป็นไปไม่ได้... เป็นไปไม่ได้หรอก""เมื่อวานยังดีๆ อยู่เลย ฉันบอกเขาแล้วนี่นาว่าจะไปจดทะเบียนสมรสด้วยกัน"เธอมองมือถือด้วยท่าทางเหม่อลอยคล้ายคนเสียสติผ่านไปหลายนาทีเต็มๆ เธอถึงวิ่งพรวดออกจากโรงพยาบาล แล้วขับรถมุ่งตรงไปยังสนามบินทันที"ผู้จัดการเซี่ยคะ วันนี้หมิงเซวียน มีตารางบินไม่ใช่เหรอ? ทำไมเขาถึงลาออก แถมยั
Ler mais
บทที่ 7
หลินซีที่เดินออกมาจากศูนย์ลูกเรือ นั่งเหม่อลอยอยู่ในสนามบินนานถึงสามชั่วโมงเต็ม ในช่วงสามชั่วโมงนี้ เมื่อมองไปยังทุกซอกทุกมุมภายในสนามบินแห่งนี้ ในหัวของเธอก็อดไม่ได้ที่จะมีภาพความทรงจำมากมายผุดขึ้นมา เมื่อแปดปีก่อน ครั้งแรกที่เราสองคนพบกันก็คือที่จุดตรวจค้นนั่นเป็นครั้งแรกที่เธอเปลี่ยนสายงานจากพนักงานภาคพื้นขึ้นมาเป็นพนักงานต้อนรับบนเครื่องบินด้วยความตื่นเต้น ในคืนนั้นเธอนอนไม่หลับทั้งคืน ทำให้สภาพร่างกายดูไม่ค่อยดี ถึงขั้นทำบัตรพนักงานตกตอนผ่านจุดตรวจเป็นผมที่ช่วยเก็บบัตรนั้นขึ้นมาให้ ทำให้เธอไม่ต้องเผชิญกับความผิดพลาดตั้งแต่วันแรกหลังจากเหตุการณ์ครั้งนั้นเองที่เราสองคนต่างก็ได้รู้ชื่อของกันและกันนับตั้งแต่นั้นมา เธอมักจะชวนผมกินมื้อดึกที่สนามบินบ่อยๆ หลังจากบินเสร็จครั้งแล้วครั้งเล่าเราเริ่มจากคนรู้จัก จนกลายมาเป็นคนรักกันในช่วงเวลานั้น เราได้เดินเคียงข้างกันไปทั่วทุกมุมของสนามบินแห่งนี้และที่โชคดียิ่งกว่านั้นคือ หลังจากนั้นไม่นานเราสองคนก็ถูกจัดให้บินในเส้นทางเดียวกัน นี่คงเป็นเรื่องที่โชคดีที่สุดสำหรับคู่รักสายการบินได้บินไปต่างจังหวัดด้วยกัน บินไปต่างประเท
Ler mais
บทที่ 8
สามชั่วโมงผ่านไป ท้องฟ้าเริ่มมืดลงเล็กน้อย หลินซีเดินทางออกจากสนามบินและขับรถกลับบ้านทันทีที่เข้าประตูบ้าน เธอแขวนเสื้อผ้าตามความเคยชิน และสังเกตเห็นรอยที่ทิ้งไว้จากการที่กรอบรูปหลังประตูตกลงมาสายตาของเธอเหลือบไปเห็นถังขยะที่วางอยู่ข้างๆเศษกระจกที่แตกละเอียดและรูปถ่ายของเราสองคน ยังคงวางอยู่ในถังขยะนั้นเธอค่อยๆ คุกเข่าลง และหยิบรูปถ่ายใบนั้นออกมาจากถังขยะเมื่อมองดูฉากหลังในรูปถ่ายใบนี้ เธอถึงนึกขึ้นได้ว่า รูปนี้ถ่ายไว้ตอนที่เธอกับผมไปดูคอนเสิร์ตด้วยกันเมื่อแปดปีก่อนเธอยังนึกขึ้นได้อีกว่า เมื่อแปดปีก่อนเธอเคยให้คำมั่นสัญญาอะไรกับผมไว้ในคอนเสิร์ตครั้งนั้นดูเหมือนว่า ตั้งแต่เธอมีลูกศิษย์ที่ชื่อลู่เฉิน เธอก็ไม่เคยไปดูคอนเสิร์ตกับผมอีกเลย และดูเหมือนจะเป็นจุดเริ่มต้นที่เธอค่อยๆ เหินห่างจากผมไปแต่ถึงกระนั้น เธอก็ยังคิดไม่ตกอยู่ดีว่าทำไมผมถึงจากไปเพราะไม่ว่าครั้งไหนที่เธอทำผิดต่อผม เธอมักจะชดเชยด้วยของขวัญเสมออย่างเช่นเมื่อวานซืน หลังจากเธอกลับมาจากดูคอนเสิร์ตกับลู่เฉิน เธอยังซื้อเข็มขัดกุชชี่มาให้ผมเมื่อคิดได้ดังนั้น เธอจึงเดินกลับเข้าห้องนอน เปิดตู้เสื้อผ้า เพื่อพยายาม
Ler mais
บทที่ 9
"อะไรนะ?" "หลินซี คุณพูดว่าอะไรนะ? เธอจะบินเส้นทางปารีสเหรอ? พี่ไม่ได้ฟังผิดใช่ไหม ไหนเธอเคยสาบานว่าจะไม่บินไปปารีสอีกตลอดชีวิตไง? เมื่อห้าปีก่อนก็เพราะเรื่องนี้แหละ พี่ถึงขั้นต้องทำเรื่องเสนอสำนักงานใหญ่ให้เธอเป็นพิเศษ จนโดนเบื้องบนตำหนิยกใหญ่เลยนะ"หลังจากหลินซีส่งข้อความไปไม่ถึงหนึ่งนาที ก็มีสายโทรเข้ามา ปลายสายเต็มไปด้วยความตกใจและไม่อยากเชื่อ เมื่อห้าปีก่อน นับตั้งแต่เที่ยวบินไปปารีสที่หลินซีปฏิบัติหน้าที่เกิดอุบัติเหตุขึ้น เธอก็ยื่นเรื่องต่อสำนักงานใหญ่ว่าจะไม่บินไปปารีสตลอดไป และถ้าสำนักงานใหญ่ไม่ตกลงตามคำขอ เธอก็จะลาออกเรื่องนี้ พนักงานเก่าแก่ในสายการบินทุกคนต่างก็รู้ดีในตอนนั้นแต่ตอนนี้ เธอกลับเป็นฝ่ายเสนอตัวขอบินไปปารีสเสียเอง จะไม่ให้คนอื่นตกใจได้อย่างไร "ฉันพูดจริงค่ะพี่หลี่ รบกวนช่วยทำเรื่องเสนอสำนักงานใหญ่ให้ฉันอีกครั้งนะคะ ต้องเร็วที่สุดด้วย!" น้ำเสียงของหลินซีนั้นเต็มไปด้วยความแน่วแน่"มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?" ปลายสายถามต่อ"พี่หลี่คะ ฉันขอถามอะไรหน่อย ตลอดสามปีที่ผ่านมา ทุกคนมองว่าฉันทำเกินไปกับลู่เฉินใช่ไหม? ทุกคนคิดว่าฉันทำผิดต่อหมิงเซวียนใช่ไหม?" ห
Ler mais
บทที่ 10
ในขณะเดียวกัน ผมก็เดินทางถึงสนามบินปารีสโดยสวัสดิภาพทันทีที่เครื่องลงจอด เพื่อนร่วมงานกว่าสิบคนจากสายการบินแอร์ฟรานซ์ก็เดินเข้ามาต้อนรับผมอย่างอบอุ่นนี่เป็นครั้งที่สามที่ผมมาปารีสตามหลักแล้วผมไม่ได้รู้จักหรือคุ้นเคยกับเมืองนี้มากนัก แต่เมื่อมองไปรอบๆ กายที่เต็มไปด้วยสิ่งแปลกตา ผมกลับรู้สึกผ่อนคลายอย่างบอกไม่ถูกเพราะผมรู้ดีว่า ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ผมแค่ต้องใช้ชีวิตเพื่อตัวเองเท่านั้นตอนอยู่ประเทศจีน ผมสามารถเป็นนักบินยอดเยี่ยมของสายการบินติดต่อกันได้ถึงเจ็ดปี ที่นี่ผมก็ทำได้เช่นกันไม่เพียงเท่านั้น หลายๆ อย่างที่ตอนอยู่กับหลินซีไม่มีโอกาสได้ทำ ผมสามารถบรรจุลงในแผนการเดินทางได้หมดเล่นสกี ปีนเขา กระโดดร่ม ไปดูแสงเหนือ และอีกมากมาย หลายอย่าง...แต่ผมคิดไม่ถึงว่า ในวันที่สองที่ผมมาถึงปารีส ตอนที่เลิกงานกลับถึงบ้าน หลินซีจะมาปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าผมในฐานะนักบิน เธอไม่เคยดื่มเหล้าเลยแต่เธอในวันนี้ กลับมีกลิ่นเหล้าคลุ้งไปทั้งตัวไม่ได้เจอกันแค่สองวัน เธอดูโทรมและแก่ลงไปมาก พอเธอเห็นผมมา ก็ลุกขึ้นเหมือนจะเข้ามาใกล้ส่วนผมถอยหลังหนีตามสัญชาตญาณไปสองสามก้าว"หมิงเซวียน ฉันผิ
Ler mais
Explore e leia bons romances gratuitamente
Acesso gratuito a um vasto número de bons romances no app GoodNovel. Baixe os livros que você gosta e leia em qualquer lugar e a qualquer hora.
Leia livros gratuitamente no app
ESCANEIE O CÓDIGO PARA LER NO APP
DMCA.com Protection Status