Все главы มนตราแห่งรัก: Глава 91 - Глава 100

หลิงไท่จ้องสามพ่อแม่ลูกด้วยดวงตาแดงก่ำดุจเลือด สายตาเย็นยะเยือกคล้ายปกคลุมด้วยหิมะอันหนาวเย็น น้ำเสียงที่เอ่ยออกมา ยากจะคาดเดาความคิดได้ ว่าคนผู้นี้กำลังคิดอะไรอยู่ ตาเฒ่านั้นหวาดกลัวจนแทบจะสิ้นสติ นางเฒ่าเองก็ร่ำไห้ไม่หยุด กอดกับเลี่ยงเอ๋อร์ที่ยังสะอื้นจนตัวโยน จางหย่งจางหยูและเลี่ยงเฟิ่งเฝ้ามองด้วยสายตาเย็นชา"พวกเจ้าชุบเลี้ยงพระชายาอี๋ซูตั้งแต่เยาว์วัย เรียกเขาว่าคุณชายรอง แต่กลับข่มแหงรังแกเขามิหยุดหย่อน ยังดีที่ได้ยายเฒ่าหลินเซิ่งคอยช่วยเหลือ นี่หรือชะตากรรมของคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นคุณชายรองของเผ่า ทั้งยังเป็นบุตรชายคนเดียวของเจ้า จริงอยู่เขามิใช่สายเลือดโดยกำเนิดของเจ้าแต่เจ้าก็ชุบเลี้ยงเขามาในฐานะบุตรใช่หรือไม่""ชะ ใช่พะย่ะค่ะ"เฒ่าปักษาลนลานตอบ"นั่นสิ แล้วสิ่งที่พวกเจ้ากระทำกับเขาแบบนั้นมันถูกต้องดีอยู่หรือ มาจนถึงบัดนี้พวกเจ้ายังไม่ละเว้นชีวิตของเขาอีก หากจะนับกันไปแล้วข้าหาได้ทำผิดธรรมเนียมในการรับเผ่าปักษาขึ้นเป็นชายาไม่ ทั้งที่ไม่จำเป็นต้องทำตามนั้นเสียด้วยซ้ำเป็นเพราะความเห็นแก่เผ่าพันธุ์ของพวกเจ้า ผู้ปกครองภพถึงได้มีพระเมตตานำคนของเผ่าเจ้ามาเป็นพระชายา อี๋ซูเป็นถึงคุณชายร

หลิงไท่รีบตะบบมือขาวที่กำลังซุกซนเข้าไปในกางเกงของเขา สายตาของคนที่อยู่ด้านบนตัวเขาซุกซนยิ่งนัก ลิ้นสีชมพูเล็กแลบเลียริมฝีปากที่บวมเจ่อไปมาราวกับแมวหิวนม เขาถอนหายใจด้วยความอ่อนใจ"ข้าอยากรักเจ้านี่นา หรือว่าเจ้าไม่รักข้าแล้ว"อี๋ซูบ่นงอนๆ"เหลวไหล เจ้าก็รู้ดีกว่าใคร""งั้นก็ต้องตามใจข้าสิ""แต่เจ้ากำลังอ่อนแอ""ข้าแข็งแกร่งที่สุดในทุกภพแล้วเจ้าไม่รู้หรอกหรือ"อี๋ซุไหลตัวเองจากตักลงสู่พื้น ใบหน้าเล็กซบลงตรงกลางสองแขนยังถูกเขารั้งเอาไว้จึงชูขึ้นสูงทั้งสองข้างจึงไม่ว่างที่จะทำกิจอย่างอื่น ริมฝีปากบวมแดงขบเม้มสายผูกเชือกกางเกงของเขาเอาไว้ในปากค่อยดึงกระชากออกจนเห็นด้านใน เขาขยับตัวหนีแต่ใบห้นาเล็กกลับร่อนตาม"จุ๊ๆ อยู่นิ่งสิหลิงไท่ ไม่อย่างนั้นข้าจะกัดเจ้าตัวเล็กของเจ้าแรงๆนะไม่เชื่อคอยดู"อี๋ซูขู่เบาๆ หลิงไท่ถอนหายใจด้วยความอ่อนใจในความดื้อดึง ที่เขาขัดขืนหาใช่รังเกียจ แต่ด้วยความเป็นห่วงต่างหาก"ตามใจเจ้า อ๊ะ! เดี๋ยว อือออ"เขาเม้มปากเก็บเสียงไม่ทัน เพราะเจ้าเด็กดื้อจู่โจมโดยไม่ทันตั้งตัว ปากสีแดงเข้มอ้าออกครอบลงบนแท่งหยกขนาดใหญ่ ถึงแม้จะได้แต่หัวหยักด้านบนแต่ก็เต็มปากเต็มคำ ใบหน้าเล็กเหลื

สามวันผ่านทิวาราตรีคนทั้งคู่ยังไม่ออกจากห้องบรรทม เรื่องราวทั้งหลายจึงต้องตกมาถึงจางหย่งจางหยู ที่คอยจัดแบ่งงานให้เหล่าเสนา จนล่วงเลยมาถึงวันที่สาม เดือดร้อนจางหย่งต้องเป็นตัวแทนของเหล่าขุนนางทั้งหลาย มายืนลังเลอยู่หน้าประตู"ฝ่าบาท ฝ่าบาทพะย่ะค่ะ"จางหย่งทั้งไม่กล้าเคาะทั้งไม่กล้าเอ่ยเสียดัง เขาเงี่ยหูแนบประตูเพื่อฟังเสียงด้านใน เมื่อไม่ได้ยินเสียงอะไร จึงค่อยเคาะประตูซ้ำ หลิงไท่เหลือบสายตามองไปยังต้นเสียง ยามนี้เขากำลังนอนตะแคงร่าง เอามือเท้าหัวมองมองเด็กน้อยที่หลับไหลด้วยความอ่อนเพลีย เนื้อตัวทั้งคู่เปลือยเปล่า ภายในห้องรกระเกะระกะเพราะทั้งคู่ย้ายสถานที่เริงรักไปจนทั่ว คำสั่งเด็ดขาดของเขา คือห้ามผู้ใดเข้ามาแม้แต่คนเดียว"สามวันแล้วหรือ ทำไมเร็วจัง"เขาพึมพำกับตัวเอง ยังไม่ยอมตอบรับเสียงเคาะประตูด้านนอก มือหนาพลิกร่างเล็กให้กลับมานอนหงายสำรวจไปทั้งตัว แผ่นอกบางเต็มไปด้วยรอยฟันและรอยจูบสีน้ำตาลอ่อนลามไปจนถึงหน้าท้อง เขาลูบแก่นกายสีอ่อนที่กำลังหลับไหลเหมือนเจ้าตัวด้วยความเอ็นดู"เด็กน้อย ชายาที่รักตื่นเถอะ"เขาขยับมือรูดขึ้นลงช้าๆเพื่อปลุกให้คนรักตื่น อี๋ซูหมดเรี่ยวแรงจนไม่อาจฝืนลืมตาได้

"หลิงไท่เเกอเกออยู่ไหนเนี่ย"ฮุ่ยเหอหมุนม้าเป็นวงกลมกวาดตามองหาคนเมื่อไม่เห็นจึงถามเฟยเหลียงที่หมุนม้าที่กำลังขี่ไปมาอยู่เช่นกัน ที่โล่งกว้างไร้ผู้คนมีเพียงทุ่งหญ้าและดอกไม้ป่ากระจายไปทั่งลานกว้าง ส่งกลิ่นหอบตลบอบอวลหากปราศจากผู้คน"ไม่เห็นเลยพะย่ะค่ะ"หลังจากที่เขาบาดเจ็บและหายอย่างรวดเร็ว ก็วิ่งเข้าไปในถ้ำเห็นฮุ่ยเหอนอนสลบอยู่จึงอุ้มออกมาด้านนอก พบกับหลิงไท่ที่ห้อม้าตามมาด้วยความตกใจ เมื่อเห็นว่าทุกคนปลอดภัยจึงกลับไปยังตำหนักทันที"ไม่เจอเลยพะย่ะค่ะ"เฟยเหลียงตอบนิ่วหน้าด้วยความคิด ทันใดนั้นเองหลิงไท่ก็ปรากฏตัวขึ้นจากหน้าผาด้านล่าง"ฮุ่ยเหอข้าอยู่นี่"หลิงไท่ดีดตัวจากแง่งหินขึ้นมายืนอยู่ตรงริมหน้าผายิ้มน้อยๆให้กับคนที่อยู่บนม้า"ไปไหนมาพะย่ะค่ะ"ฮุ่ยเหอถามด้วยความตกใจ"นี่อย่างไร ข้าเห็นเจ้าอยากได้"หลิงไท่ค่อยประคองลูกเหยี่ยวในมือมายื่นให้คนที่กำลังลงจากม้า"โอ๊ยยย ขอบพระทัย ขอบพระทัยพะย่ะค่ะ"ฮุ่ยเหอค่อยใช้สองมือประคองลูกนกในมือของหลิงไท่ด้วยความเบามือ"ชอบหรือไม่""ขอบพะย่ะค่ะ แต่หลิงไท่เกอเกอไปพรากมันมาจากพ่อแม่มันหรือไม่""ไม่หรอก ข้าเห็นมันกำลังจะตกจากรัง มองดูแล้วพ่อแม่ของมันคงทิ้งม

เขารู็ดีว่าฮุ่ยเหอไม่คุ้นชิน ดังนั้นเขาจึงคอยปลอบประโลมมิให้ตื่นตกใจ เมื่อเห็นว่าฮุ่ยเหอยินยอมขึ้นนั่งตักแล้วจึงรั้งไหล่เล็กมาอิงแนบอก ขาด้านล่างที่อยู่ในน้ำกางออกช้าๆเพื่อให้คนด้านบนอ้าขาออกตามโดยไม่มีทางเลือก เขาจงใจให้ทุกอย่างถูกน้ำลอยด้วยดอกไม้ปิดบังเอาไว้ป้องกันมิให้คนด้านบนตระหนก"รู้สึกดีหรือไม่""อืมมม ก็ดี"ฮุ่ยเหอหลับตาเอาใบหน้าซบกับอกกว้างชื้นน้ำ กลิ่นดอกไม้ที่ลอยอวลทั่วห้องคล้ายกับทำให้เขาผ่อนคลายลงหลายส่วน หลิงไท่เมื่อได้ฟังคำตอบก้ยกยิ้มน้อยๆ มือหนาลูบแผ่นหลังเนียนลื่นมือไปมา เลยลงไปด้านล่างสะโพกบ้างเป็นบางครั้ง มืออีกข้างค่อยแตะสัมผัสแท่งหยกที่กำลังเติบโตเอาไว้ในมือ ฮุ่ยเหอสะดุ้งผละตัวเองออกห่าง หลิงไท่รีบคว้าเอวเอาไว้ทันที"ชู่ว์ ชู่ว์ ไม่มีอะไรน่ากลัว ใจเย็นก่อน"หลิงไท่ใช้แขนข้างเดียวโอบร่างเล็กเข้าสู่อ้อมอกอีกครั้ง มือใหญ่ใต้น้ำค่อยรูดแท่งเล็กขึ้นลงช้าๆเพื่อให้คุ้นชิน ฮุ่ยเหออ้าปากกว้างคล้ายคนหายใจไม่ออก ดวงตาเบิกกว้าง"รู้สึกเช่นไร""มะ..ไม่รู้ ปล่อยข้าเถอะ"ฮุ่ยเหอร้องขอด้วยน้ำเสียงเหมือนคนขาดอากาศ"ไม่เป็นไร เราก็รู้เช่นนี้กันทุกคน"หลิงไท่ปลอบใจ"จะ..จริงหรือ""อืม แ