All Chapters of มนตราแห่งรัก: Chapter 1 - Chapter 10

第2集ปาไช่มองเจ้านายที่กลายเป็นเพื่อน ด้วยเพราะถูกบ่าวไพร่เลี้ยงดูมาด้วยกันตั้งแต่ยังเล็กเพราะความเอ็นดูปนเวทนาสงสารในโชคชะตาของคนที่เป็นถึงลูกชายของหัวหน้าเผ่า ตัวเขาเองเป็นลูกของบ่าวในนี้เช่นกันแต่กำพร้าพ่อแม่ ดังนั้นทั้งคู่จึงจับคู่กันมาตลอด ตัวเขานั้นสูงใหญ่ด้วยวัยสิบเจ็ด แต่เพื่อนเขากลับดูราวกับเด็กวัยยังไม่พ้นสิบห้าเสียด้วยซ้ำไป ใบหน้าขาวใสเรียวงดงาม เขาลือกันว่าอี๋ซูหน้าเหมือนมารดาของเขายิ่งนัก ยิ่งจุดเด่นคือนัยตาสีสนิมกลมโตนั่น หากได้จ้องลึกลงไปดุจดั่งต้องมนต์แล้วยากจะถอนตัว เรือนร่างเล็กบางปราดเปรียวซุกซนหาเรื่องเจ็บตัวไม่ว่างเว้น หากเอาตัวรอดได้เสียทุกครั้งไป คราวนี้ก็เช่นกันทั้งคู่นั่งใช้กิ่งไม้เรียวยาวตีบนผิวน้ำไปมา สองขาหย่อนลงให้เท้าแช่อยู่ในน้ำ ร้องเพลงกล่อมเด็กด้วยความรื่นเริง"อี๋ซู""หือ?""เจ้ามีอะไรปิดบังข้าหรือไม่""ไม่มี"ปาไช่ใช้นิ้วชี้จิ้มขมับเพื่อนแล้วผลักออกแรงๆ"ยิ่งเจ้ารีบปฎิเสธเช่นนี้แสดงว่ายิ่งมีความลับ เอาล่ะ บอกข้ามาเดี๋ยวนี้"อี๋ซูหน้ามุ่ยจำใจยอมล้วงเอาไข่ออกมาให้ดู ปาไช่ตาโตจ้องเข

ระหว่างรอจางหย่งที่หายออกไปตามคำสั่งนั้น หลิงไท่กลับเข้าไปยังภัตคารเช่นเดิมเพื่อนั่งรอผู้คน เขานั่งดื่มชาร้อนที่ถูกรินลงจอกอย่างช้าๆ ก่อนยกมันขึ้นจิบแล้ววางจอกชาลง สองมือไพล่หลังเดินออกไปยังระเบียงร้านชั้นสองชมท้องถนนด้านล่างที่คราคร่ำผู้คนด้วยสายตาครุ่นคิด เด็กคนนั้นที่เขาช่วยเหลือขึ้นจากน้ำ เขาเองรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด ตอนนั้นเขาไม่ได้คิดมากถึงขั้นไตร่ตรองเพราะรู้ดีว่าตนเองนั้นมิได้รู้จักมักคุ้นผู้ใดบนโลกมนุษย์ ที่เขามา ณ ที่แห่งนี้คือการนัดพบปะกับคนผู้หนึ่ง คนผู้นั้นนับว่าซุกซ่อนตัวจากโลกเทพโลกเซียนมาเนิ่นนานนับหมื่นนับแสนปี แต่เพราะจดหมายที่ส่งมาถึงมือเขา โดยให้จางหย่งเป็นผู้ส่งมอบนั่นต่างหากน่าสนใจยิ่ง เขาหยิบจดหมายที่อยู่ในแขนเสื้อปีกกว้างออกมาอ่านซ้ำอีกรอบ 'จ้าวผู้ครองภพ เนื้อหาใจความยากนักจะเอ่ยถึง ข้าผู้ผ่านกลาเวลามานับแสนกว่าปี บัดนี้มีคำทำนายที่ต้องบอกกล่าวถึงท่าน เกรงว่าสถานที่ไม่ว่าจะเป็นสวรรค์ชั้นเก้า หรือเขตเซียนก็มิอาจจะได้ยินคำทำนายล่วงหน้านี้ ดังนั้นขอท่านจงมาพบข้ายังดินแดนที่ล้วนมีแต่คาวโลกีย์ เพื่อหลีกเลี่ยงการรั่วไหล นามข้า เซียนซิ่ว' นี่ต่างหากที่เขาวิตกกังวล

หลิงไท่เดินวนไปมาอย่างคนใช้ความคิด มือข้างหนึ่งไพล่หลังอีกข้างหนึ่งถือจอกชาคลึงไปมา สายตามองเลยออกไปยังนอกตำหนัก เขาเป็นถึงเจ้าภพปกครองทั้งสวรรค์ สัตว์เซียนและเผ่าอสูร ปัญหาหนักอกของเขามีอยู่สามเรื่อง เรื่องแรกคือเผ่าอสูรกำลังจะก่อกบฎ เขาจึงต้องส่งทหารเทพไประแวดระวังยังรอยต่อของประตูมารกับสัตว์เซียนเอาไว้ ข้อสองคือเผ่าสัตว์เซียนมีปัญหากันเองระหว่างเผ่าวิหคกับเผ่าจิ้งจอก ทำให้เขาต้องนั่งกุมหน้าผากเสมอทุกครั้งไป ไม่ว่าเรื่องเล็กหรือใหญ่ต่างไม่มีใครยอมใคร และสุดท้ายพระชายา เรื่องนี้นับว่าเป็นเรื่องใหญ่สำหรับตัวเขาเอง เดิมทีเขาเกิดมาจากจิตเทพของเทพสงคราม ดังนั้นเวลาเขาโกรธจิตของเทพสงครามจะส่งผลมากกว่า ไอปราณแห่งความกระหายเลือดและการเข่นฆ่ามักจะเบียดจิตเทพของเขาและเขามักจะควบคุมจิตไม่ได้บ่อยครั้ง หากเขามีพระชายาแน่นอนผลกระทบก็คือยากจะควบคุมยามเผลอตัวนั่นยังไม่เท่าไหร่ ถ้าพระชายามีพระโอรสจิตแห่งเทพสงครามจากเขาจะถูกถ่ายทอดไปสู่พระโอรสด้วย นี่เรียกได้ว่าเป็นเคราะห์ที่เขาต้องได้รับ ความดุดันและอารมณ์แรงจนยากจะควบคุมนั่นเป็นเหมือนสีดำที่ถูกแต้มลงบนผ้าขาวให้ด่างพร้อย เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่ "ฝ่าบา

กลุ่มคณะที่ดูพิลึกพิลั่นสี่คนราวกับคณะปาหี่ มีชายร่างยักษ์แม้นใบหน้าจะหล่อเหลาแต่กลับบึ้งตึงยิ่งนัก เดินเคียงข้างคนที่มิรู้ว่าชายหรือหญิงหากใบหน้างดงามยิ้มแย้ม ทั้งตัวแต่งแต้มด้วยสีแดงสดตัดกับเรือนผมยุ่งเหยิงสีดำ ตามติดด้วยสองหนุ่มน้อย หนึ่งนั้นใบหน้างดงามราวกับเทพเซียน ค่อนข้างมอมแมมด้วยความซุกซน ใบหน้ายิ้มแย้มดวงตาสุกใสกวาดมองซ้ายบ้างขวาบ้าง มือบางไม่หยุดนิ่งหยิบจับโน่นนี่สองข้างทางไม่หยุด อีกหนึ่งใบหน้าค่อนข้างซูบผอมแต่หาใช่ขี้ริ้วไม่ กลับยิ่งขับดวงตากลมโตให้ดูน่าสนใจยิ่ง ทั้งคู่เดินหนีบเนื้อตัวตามหลังสองหนุ่มรุ่นพี่ต้อยๆ ................... ย้อนไปก่อนหน้าครึ่งชั่วยาม “เช่นนั้นข้าขอลา รักษาตัวด้วย”เลี่ยงเฟิ่งกล่าวลาและเตรียมตัวจะจากไป หากแต่มีมือที่อยู่ในชุดเกราะขาวขวางหน้าเอาไว้ก่อน “รอเดี๋ยวท่านวิหคสวรรค์”จางหย่งรั้งเอาไว้ “มีอันใดชี้แนะหรือท่านจางหย่ง” “ข้าไม่มีอะไรชี้แนะ เพียงแต่ ข้าจะไปกับพวกท่านด้วย”จางหย่งบอกเสียงเรียบ “เดี๋ยวนะ ช้าก่อน ท่านจะไปกับพวกเรา นี่ข้าฟังไม่ผิดใช่หรือไม่” “หรือท่านยังไม่ได้สติล่ะท่านวิหคสวรรค์ ข้ากล้าออกจะชัดเจนถึงเพียงนี้”จางหย่งบอกเสียงซื่

第7集หลิงไท่หลังจากแน่ใจในตำแหน่งของเจ้าเสือเทพตัวนั้นแล้วก็สลายตัวเองกลายเป็นควันไปยังที่มันแอบซ่อนอยู่ เขายังไม่ปรากฏกายให้มันเห็นได้แต่เฝ้าดูสถานการณ์ว่าเป็นเช่นไร เขามองร่างเล็กที่ดิ้นรนอยู่ในอ้อมแขนของเจ้าสัตว์เทพนั่น ในใจขุ่นข้องอย่างบอกไม่ถูก พลางคิดในใจว่าคนที่ทำร้ายเจ้ากระต่ายน้อยนี่ได้คงมีแค่เขาคนเดียวเท่านั้น ใครที่ไหนก็หามีสิทธิ์ทำได้ไม่ ทั้งที่เขาเองเป็นคนออกคำสั่งให้จางหย่งมาจัดการแท้ๆ ครั้นพอนึกขึ้นได้ก็อดเม้มปากแน่นไม่ได้ พาลโมโหจางหย่งไปเสียอีกที่ไม่คิดจะค้านเขาเลยสักนิดว่าให้คิดดีๆเสียก่อน นับว่ายังโชคดีที่จางหย่งไม่ได้ทำตามคำสั่งนั่น"ปล่อยข้านะ"อี๋ซูดิ้นรนอยู่ในอ้อมแขนของเจ้าเสือ บัดนี้มันกลายร่างเป็นคนตัวใหญ่เห็นมัดกล้ามเด่นชัด เส้นผมของมันสั้นจนเกือบจะเห็นหนังศีรษะ เนื้อตัวของมันมีกลิ่นวิงเวียนชวนให้คลื่นเหียน ตัวของเขาเล็กยังไม่ได้ครึ่งหนึ่งของร่างกายมันเสียด้วยซ้ำ"หุบปากของเจ้าเสียเด็กน้อย""พวกเจ้านี่มันเหลือเกินจริงๆ ข้าไม่เกี่ยวข้องกับการต่อสู้ของพวกเจ้าเสียหน่อย ใยต้องลากข้าเข้าไปเกี่ยวข้องด้วย"อี๋ซูโวยวาย"ปล่อยคน!"หลิงไท่ตะโกนมาจากด้านหลัง มันหันมามองถึงแ