All Chapters of มนตราแห่งรัก: Chapter 51 - Chapter 60

"โอโห้ ทุกครั้งที่เราร่วมอภิรมณ์ ข้าต้องรองรับสิ่งนี้จริงๆหรือ"อี๋ซูเบิกตากว้าง เมื่อเห็นแท่งหยกขนาดใหญ่ถนัดตา จริงอยู่เขากับหลิงไท่ร่วมรักกันนับครั้งไม่ถ้วน แต่ไม่เคยจะได้สังเกตสิ่งนี้ให้ชัดเจน หลิงไท่อมยิ้มคว้ามือเล็กไปแตะสัมผัสตัวตนของเขาเบาๆ"กลัวหรือ แต่มันก็ทำให้เจ้าครวญครางทุกครั้ง แถมไม่เคยบอกให้ออมแรง มีแต่จะเร่งให้ข้ากระแทกเข้าไปในตัวเจ้าหนักหน่วงยิ่งขึ้น"อี๋ซ฿ถึงกับหน้าแดงเพราะมิรู้จะตอบเช่นไร มันเป็นเรื่องจริงดังเขาว่าเสียด้วย"มาเถอะจะกลัวมันไปใย ในเมื่อเจ้าออกจะรักใคร่มันปานนั้นจริงหรือไม่"อี๋ซูพยัหน้าน้อยๆก่อนจะก้มหน้าลงไปใช้แก้มแตะลงบนปลายยอด ใช้ใบหน้าลูบไล้สัมผัสมันแทนมือตนเอง ลมหายใจร้อยๆเป่าโดนปลายแยกฉ่ำเยิ้มด้วยน้ำสีใส"มันมีน้ำสีใสๆอกมาด้วยล่ะ""อืมมมใช่ มันต้องการรักเจ้าอย่างไรเล่า"อี๋ซูจ้องมันเ้วยความตื่นตา ก่อนจะอ้าปากครอบลงได้แค่ปลายยอดเท่านั้น หลิงไท่มองแก้มป่องที่คาอยู่กับตัวตนของตัวเองแล้วก็ยิ่งฮึกเหิม เขาเอนกายลงนอน ใช้สองแขนสอดรองหัวตัวเอง"มาสิเจ้าอยากทำเช่นไรก็ตามใจเจ้าเลย"อี๋ซูคายปากออก แล้วค่อยคลายช้าๆเข้ามาอยู่ตรงหว่างขาขนาดใหญ่ อ้าปากครอบลงบนแท่งหยก

"คนน้อย ฮึ่มห์ เท่าไหร่เจ้าก็มิรู้จักพอ"หลิงไท่กัดกรามอดกลั้นความเสียวสะท้าน ทุกครั้งที่อี๋ซูบีบรัดตัวตนของเขาความสุขยิ่งพุ่งขึ้นสูงมากขึ้น เขาสอบสะโพกเข้าหาร่างเล็กรุนแรงมากขึ้น อี๋ซูใช้สองขารัดช่วงสะโพกของเขาเอาไว้แน่น แอ่นหยัดรับแรงกระแทกบดเบียดลงมา ปากร้อนๆกัดเข้าบนหัวไหล่กว้างของเขาจนเห็นเลือด"อ๊าาา ฮาาาา ข้าจะไปแล้ว หลิงไท่ ปลดปล่อยข้าที"อี๋ซูครางเสียงกระเส่า เขาเร่งความเร็วมากขึ้นจนได้ยินเสียงเนื้อกระทบกัน ขยับอีกสามสีครา น้ำร้อนๆสีขาวขุ่นของอี๋ซูก็พุ่งมากระทบหน้าท้องของเขา เสียงหอบฮักปนสะอื้นแผ่วอยู่ข้างหู เนื้อตัวสั่นสะท้าน เขาเองก็ใกล้ถึงจุดหมายเต็มที ได้แต่ควบขับมากขึ้นแรงขึ้นจนอี๋ซูเกือบทานแรงไม่ไหว เกาะกอดเขาแน่น ไม่นานนักเขาก็ถึงจุดหมายเนื้อตัวเกร็ง สองแขนรัดอี๋ซูจนเกือบหายใจไม่ออก แรงบีบรัดจากช่องทางของอี๋ซูตอดถี่ไม่หยุด เขาปลดปล่อยให้สายน้ำอุ่นพุ่งเข้าไปด้านในแรงจนอี๋ซูสะท้านเฮือกขึ้นอีกครั้ง ลมหายใจสะดุดร้อนผ่าวพ่นอยู่ข้างใบหูสีชมพูเข้ม"ฮ่าห์ อ่าาาห์ เด็กน้อย"หลิงไท่ครางเสียงต่ำกอดรัดร่างเล็กจนเกือบจะจมหายเข้าไปในอก สองร่างเปลือยเปล่ากัดรัดกันชั่วครู่ หลิงไท่ปรับลม

"อ่าเป็นเช่นนั้น"เลี่ยงเฟิ่งหัวเราะในลำคอ"พระชายาคิดถึงฝ่าบาทหรือไม่ยามที่ต้องห่างกันเช่นนี้""แน่นอน ข้าคิดถึงอ้อมกอดของเขายิ่ง"ปาไช่ถึงกับหน้าแดงเมื่อได้ยินคำตอบ จางหย่งยิ้มปากกว้างจนเห็นฟัน"แล้วถ้าหากองค์หลิงไท่บาดเจ็บ พระองค์จะเป็นเช่นไร""เป็นเช่นไรหรือ ข้าก็คงทำอะไรไม่ถูกน่ะสิ""อ่า นี่นับว่าใกล้เคียงความรักแล้ว"เลี่ยงเฟิ่งสรุป"เอ่อ แล้วเจ้ามีความสุขหรือไม่ยามที่ฝ่าบาทอยู่เคียงข้างเจ้า"ปาไช่เลียบเคียงถาม"อ๋อแน่นอนอยู่แล้ว ข้าชอบยิ่งนักยามที่หลิงไท่สอดตัวตนเข้ามาอยู่ในกายข้า และกอดรัดข้าแนบแน่น"คราวนี้คนทั้งสี่ถึงกับหันหน้าไปคนละทางด้วยความเขินอาย"โอ๊ะ อี๋ซูเจ้าอย่าเปิดเผยให้มากนักจะได้หรือไม่"ปาไช่โอดครวญ"ทำไมล่ะ ก็ข้าชอบข้าก็บอก เจ้าเองก็มิต่างกันมิใช่หรือ ยามที่ข้าแอบเห็นจางหย่งกัดรัดสอดใส่เจ้าถึงกับร้องเสียงดังยิ่ง อะ โอ๊ยยย ข้าเจ็บยะ ข้าเจ็บปล่อยมือเดี๋ยวนี้ปาไช่"ปาไช่ใช้สองนิ้วหนีบเนื้อเอวด้านข้างของอี๋ซูโดยแรงจนเจ้าตัวทนไม่ไหว"เจ้ามันไร้ยางอาย เรื่องแบบนี้กล้าเอามาพูดได้อย่างไรกัน"จางหย่งจางหยูถึงกับปิดปากหัวเราะ เลี่ยงเฟิ่งนั้นเปิดเผยยิ่งเงยหน้าขึ้นหัวเราะเต็มเสียง

"อ่าา มานี่เถอะข้าจะช่วยพวกเจ้าเอง"จางหย่งคว้าเอวของปาไช่ที่เนื้อตัวยังสั่นระริกไปหาจางหยู ผลักให้คล่อมครอบลงบนตัว กระชากเสื้อผ้าของปาไช่จนขาดหลุดลุ่ย ทาบตนเองเข้าไปด้านหลังยกสะโพกให้ตั้งขึ้น ปาไช่พยายามขัดขืนแต่มิอาจสู้แรง จางหยูกอดเอวปาไช่เอาไว้ อ้าปากดูดเลียจุกสีเข้มให้แข็งตั้ง ปาไช่อ้าปากสูดเอาอากาศเข้าปอด มือข้างหนึ่งสกิดจุกสีเข้มของจางหยู ด้านหลังถูกจางหย่งรุกรายด้วยการซุกใบหน้าคมสูดดมสะโพกขาวอวบ สองมือแหวกก้อนเนื้อให้แยกห่างออกจากกันห่อลิ้นแลบเลียรอยจีบให้ชุ่มโชก ก่อนจะหยัดตัวเองขึ้นเพื่อส่งแท่งร้อนขนาดใหญ่เข้าไปด้วยความร้อนแรง ปาไช่อ้าปากค้างเพราะไม่ทันตั้งตัวบวดกับความจุกแน่นเจ็บเสียดเกินทน ถลาไปด้านหน้า จางหยูที่อยู่ด้านล่างคว้าแท่งขนาดพอดีมือด้านล่างของปาไช่เอาไว้ รวบรวมกับของตนเองขยับมือขึ้นลงเพื่อเพิ่มรสชาติให้ตนเองและปาไช่ เสียงครวญครางด้วยความเสียวปนเจ็บของปาไช่กระตุ้นให้จางหย่งขยับตัวโหย่งเข้าหาแรงมากขึ้น มือหนาข้างหนึ่งจับบ่าของปาไช่เพื่อเป็นหลักยึด อีกมือสอดเข้าไปด้านล่างใช้สามนิ้วสอดเข้าไปด้านในของจางหยูอย่างแรง"อือออ จางหย่ง ข้าร้อนมาก"จางหยูครางเสียงกระเส่า ไม่รั

"ข้าหลงทางน่ะ เจ้าเห็นหรือไม่ ด้านั้นมีทางเดินออกไปด้านนอก เพียงแต่พอข้าหลงทางเข้ามาก็เกิดเป็นลม จึงมานั่งพักตรงนี้"ชายเฒ่าชี้นิ้วไปด้านหลัง อี๋ซูชะเง้อมองก็เห็นแสงสว่างเช่นกัน"จริงสิ เจ้าเห็นกระต่ายหรือไม่ ตัวมันสีขาว""นี่น่ะหรือ"ชายเฒ่านำไม้เท้าชี้ไปยังกระต่ายที่กำลังดิ้นเพราะขาติดบ่วงอยู่"จริงด้วย นี่คือกับดักของเจ้าหรือท่านผู้เฒ่า""ใช่แล้วข้าเหนื่อยจนหมดแรงจึงคิดจะหาอะไรประทังท้อง นึกไม่ถึงว่าจู่ๆก็มีกระต่ายตัวนี้วิ่งมาติดมันเข้า""อ่า ข้าขอมันได้หรือไม่ ข้ามีเงินทองแลกเปลี่ยนกับเจ้า"อี๋ซูล้วงเอาก้อนทองขนาดใหญ่มาส่งให้"เจ้าอยากได้มันหรือ แล้วข้าจะกินอะไรเล่า ทองมันไม่ได้ทำให้ข้าอิ่ม"น้ำเสียงเจ้าเล่ห์ของชายชราเอ่ยขึ้น อี๋ซูทำหน้าคิดชั่วครู่"แล้วเจ้าจะเอาอะไร ในตัวข้าก็มีเพียง อ๊ะจริงสิ ถ้าอย่างนั้นข้าให้สิ่งนี้กับเจ้าแล้วก็ ขนมนี่ดีหรือไม่"อี๋ซูหยิบแหวนที่หลิงไท่มอบให้ และเคยสั่งไว้ว่าอย่าถอดออก แต่ถ้าแลกกับกระต่ายเหมันต์เขาก็ยังคิดว่ามันคุ้ม แถมหลิงไท่คงไม่ลงโทษเพราะเขาสามารถเอามันไปให้เพื่อเพิ่มบารมีอีกด้วย ชายชราตาลุกวาบแล้วกลับอ่อนแสง แหวนวงนี้นับได้ว่ามีไอเซียนของหลิงไท่