Все главы มนตราแห่งรัก: Глава 71 - Глава 80

"ทำอะไร บังอาจ!"ชายฉกรรณ์ถีงห้าคนต่างชักกระบี่จ่อฝ่ายตรงข้ามเช่นกัน กระทั่งชายหนุ่มร่างสูงยกมือห้าม อีกมือเกาะไหล่ฮุ่ยเหอเอาไว้เพื่อมิให้ล้มลงพื้น"ไม่มีอะไร อย่าเอากระบี่ไปจ่อผู้คน"คำพูดนี้ทำให้คนห้าคนยอมลดกระบี่แล้วนำกลับเข้าปลอกอีกครั้ง"ต้องขอโทษแทนคนของข้าด้วย พวกเขาค่อนข้างจะตกใจง่ายไปหน่อย เด็กน้อยเจ้าบาดเจ็บหรือไม่"เขาก้มลงถามฮุ่ยเหอที่ยังถูจมูกตัวเองไปมา"ไม่..ไม่บาดเจ็บ เราไม่เป็นอะไร"ฮุ่ยเหอตอบ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองคนที่ตนเองวิ่งชน เมื่อมองเห็นชัดเจนถึงกับอ้าปากค้าง"หล่อจัง"เขาได้ยินก็อดยกยิ้มมุมปากไม่ได้"ขอบใจ""หล่อจริงๆนะ"ฮุ่ยเหอสำทับ"นายน้อย!"เฟยเหลียงได้ยินถึงกับขัดใจ ได้แต่เรียกตำแหน่ง ด้วยเขาไม่รู้ว่าคนตัวสูงตรงหน้าต้องการสิ่งใดกันแน่ จึงมิกล้าเอ่ยตำแหน่งที่แท้จริงของฮุ่ยเหอเพื่อระวังภัยเอาไว้ก่อน"ไม่เป็นไรข้าไม่ถือสา ส่วนมากผู้คนมักจะพูดเช่นนี้ เอาเถอะข้าคิดว่าพวกเจ้าคงมาคุ้มกันนายน้อย พวกเราเป็นแขกมาจากเป๋ยหยาง มาท่องเที่ยวที่นี่ หากไม่รังเกียจมานั่งร่วมโต๊ะกันเถอะ เพราะดูแล้ว"เขาเหลียวมองไปมารอบด้าน ถึงแม้นจะมีผู้คนบางเบากระจายกันนั่งตามโต๊ะ แต่ก็น่ากังวลว่าจะเ

"เสด็จพ่อเสด็จแม่ลูกกลับมาแล้วพะย่ะค่ะ"เสียงสดใสตามด้วยเสียงฝีเท้าวิ่งมาจากด้านนอกระเบียง ทำให้จิ้นหยางกับชุนหวงที่กำลังนั่งดื่มชาอ่านหนังสือ ต่างก็เงยหน้าขึ้นมามองยังบานประตูพร้อมกัน ฮุ่ยเหอวิ่งปนหอบมาถึงบานประตูหยุดสูดลมเข้าปอดแรงๆ ด้านหลังมีเฟยเหลียงยืนยิ้มน้อยๆอยู่ ก่อนที่จะผลักบานประตูให้เปดอ้าออกกว้าง"ฮุ่ยเหอ"เสียงชุนหวงเอ่ยทักด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม เขาวิ่งเต็มฝีเท้ากระโจนเข้าไปสู่อ้อมกอดของชุนหวงทันที ซุกซบใบหน้าลงกับอกแบนๆแต่ทว่านุ่มนิ่มอย่างแสนคิดถึง"ลูกกลับมาแล้ว"ฮุ่ยเหอกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ"เจ้ากลับมาแล้ว แม่คิดถึง"ชุนหวงน้ำตาซึมเล็กน้อย"แม่ลูกคู่นี่ เจอกันก็ร้องไห้ จากกันก็ร้องไห้ พวกเจ้าจะเอาเช่นไรกันแน่"เสียงของจิ้นหยางหยอกเย้าผู้เป็นที่รักทั้งคู่"เสด็จพ่อ! จิ้นหยาง!"สองเสียงประสานพร้อมกัน"เอาล่ะๆข้ายอมแพ้พวกเจ้าแล้ว มานี่สิฮุ่ยเหอ เจ้าคิดถึงแม่แล้วพ่อเจ้าล่ะ หรือลืมพ่อคนนี้ไปแล้ว"ฮุ่ยเหอละจากอ้อทกอดของชุนหวงเข้าสู่อ้อมกอดของจิ้นหยางบ้าง เฟยเหลียงที่ตามเข้ามาทีหลังยิ้มน้อยๆให้กับภาพตรงหน้า จิ้นหยางนั้นต่อให้โหดกับผู้อื่น หากเป็นชุนหวงและฮุ่ยเหอแล้วกลับอ่อนเหลวกลาย

"ขอบพระทัยฝ่าบาท"หลิงไท่ยินยอมที่จะละสายจามาจากฮุ่ยเหอ แล้วหันกลับมายิ่มให้จิ้นหยางที่หน้าตึงดึงหน้าอยู่ ทั้งจิ้นหยางยังไม่ยอมตอบรับคำของหลิงไท่ จนกระทั่งชุนหวงอดไม่ไหวเลยต้องตอบแทนด้วยสีหน้าแย้มยิ้ม"เชิญประทับนั่งเถอะพะย่ะค่ะ"ชุนหวงผายมือให้หลิงไท่ประทับนั่งฝั่งตรงกันข้ามกับฮุ่ยเหอ จิ้นหยางถึงกับหางคิ้วกระตุกหันไปหาชุนหวง เอียงหน้าเข้ากระซิบ"ใครผู้ใดจัดที่ประทับให้นั่งตรงข้ามกับลูกฮุ่ยเหอ""โธ่จิ้นหยาง ท่านจะคิดอะไรมากมายลูกเรายังเล็กและเป็นผู้ชาย หรือท่านลืมแล้วว่าลูกหาใช่พระราชธิดา"ชุนหวงส่ายหน้าน้อยๆ"แต่ท่าที่กรุ้มกริ่มนั่นขัดตาข้า อีกอย่างเจ้าลืมแล้วหรือว่าเจ้าก็เป็นชาย ไม่ได้นะข้าไม่ยอม"จิ้นหยางยิ่งคิดหางคิ้วยิ่งกระตุกมากขึ้น ชุนหวงเกรงพระอารมณ์ของจิ้นหยาง ที่ดูจะถึงจุดเดือดต่ำเสมอเมื่อเกี่ยวกับตัวเขาและฮุ่ยเหอ ชุนหวงรีบคว้าท่อนพระกรของจิ้นหยางเอาไว้ทันที"ใจเย็นได้หรือไม่ องค์รัชทายาทคงไม่ได้มีใจเช่นเดียวกับท่านหรอกน่า""ให้รู้ว่าไม่คิดเถอะดีแล้ว ลูกเรายังเด็กนัก""ตอนที่ฝ่าบาททรงพระเยาว์ก็ได้ข่าวมาว่า เริ่มมีสาวใช้อุ่นเตียงตั้งแต่สิบขวบนี่พะย่ะค่ะ"ชุนหวงแกล้งใช้น้ำเสียงแหบต

"ไม่ไหว ข้าไม่ไหวแล้ว"จิ้นหยางเดินวนไปมาอยู่ในห้องบรรทมของตัวเอง ใบหน้าเคียดขึง มือกำแน่นด้วยความอัดอั้น ชุนหวงที่ตามมาทีหลังส่ายหน้าไปมา อี้จางที่กำลังรินชาถวายก็ไม่รู้จะเอ่ยสิ่งใดออกมาให้คลายกังวลพระทัย"จิ้นหยาง พอได้แล้ว""เจ้าไม่เป็นห่วงลูกเลยหรือ"จิ้นหยางสาวเท้าก้าวไวเข้ามาประชิดตัวทันทีที่ชุนหวงวางเสื้อคลุมลงบนโต๊ะ"เหลวไหล มีอะไรให้กังวล""ลูกเรายังเล็ก"คราวนี้ชุนหวงเขม่นสายตามอง จิ้นหยางคล้ายรู้ตัว ถึงกับหยุดนิ่งแล้วก็กลับมาดึงหน้าอีกครั้ง"ไม่รู้ล่ะ หมายกำหนดการณ์ขจองรัชทายาทมีอะไรตรงไหนบ้าง อะไรที่เยิ่นเย้อตัดออกให้หมด กลับเมืองภายในอาทิตย์นี้ยิ่งดี""จิ้นหยางพอได้แล้ว หลิงไท่เขาไม่ได้มีอะไรเลวร้ายเสียหน่อย อีกอย่างทำไมท่านไม่มองว่าเขาอาจจะรักใคร่กันดุจพี่น้อง"ชุนหวงทำเสียงอ่อนใจ"ไม่มีทาง ข้ามองสายตาของบุรุษด้วยกันออก"ชุนหวงถึงกับหัวคิ้วขมวด"เดี๋ยวนะ ท่านลืมแล้วหรือว่าข้าก็เป็นบุรุษ"ชุนหวงถามเสียเย็น"เอ่อ ข้าไม่ได้หมายถึงเจ้า แต่ข้าหมายถึงเจ้ารัชทายาทจอมวายร้ายนั่น""จิ้นหยางหนอจิ้นหยาง ฟังข้าบ้างเถอะ พรหมลิขิตใครขัดขืนได้บ้าง เหตุใดท่านถึงไม่คิดว่า ทั้งรัชทายาทและฮุ่ยเห

"ตามหาให้ทั่ว พวกเจ้าสมควรโดนตัดหัวให้หมด คนทั้งคนจะหายจากตำหนักง่ายดายได้เช่นไร"จิ้นหยางกวาดข้าวของลงจากโต๊ะจนหมดสิ้น ชุนหวงน้ำตานองหน้า ด้วยไม่รู้ว่าพระโอรสองค์เดียวนั้นสูญหายไปที่ใด ย้อนกลับไปยังครึ่งชั่วยามที่แล้ว เหล่านางกำนัลได้เข้าไปตระเตรียมเสื้อผ้าและสิ่งของที่จะถวายยามตื่นบรรทม ทว่ามีนางหนึ่งผิดสังเกตุ เพราะผ้าห่มนั้นมิได้โป่งพองเหมือนมีคนนอน พอเดินเข้าไปใกล้ถึงได้รู้ว่าองค์ฮุ่ยเหอหายไปแล้ว เรื่องราวจึงได้โกลาหลเช่นนี้"จิ้นหยางลูกอยู่ไหน จะเป็นอันตรายหรือไม่""ใจเย็นเถอะ ทหารรักษาการก็บอกแล้วด้านนอกไม่มีสิ่งผิดปรกติ อี้จางเสิ่นเล่ย เฟยเหลียง นำคนออกค้นให้ทั่วเดี๋ยวนี้"ทุกคนต่างร้อนรนค้นหา จนรุ่งสางก็ยังมิพบเห็น หากไม่มีผู้ย่อท้อ ตัดกลับมาที่สองคนในห้องบรรทม"ข้าจะทำเช่นไรดี"ฮุ่ยเหอใบหน้าซีดสลด หลิงไท่เองก็นึกอยู่แล้วว่าจะต้องมีเรื่องวุ่นวายแน่นอน"เข้ามาเถอะ"หลิงไท่อนุญาตให้จางหย่งเข้าห้อง เมื่อองค์รักษ์หนุ่มเข้ามาก็ต้องตะลึง"ฝ่าบาท!"หลิงไท่มิได้ตอบคำ แต่กลับลุกขึ้นยืน ตวัดผ้าคลุมสีน้ำเงินเข้มประจำองค์ของตนเองเข้าคลุมร่างบาง ก้มลงอุ้มไว้ในอ้อมแขน"ไปเถอะ"หลิงไท่เดินนำจางหย