Все главы มนตราแห่งรัก: Глава 61 - Глава 70

"อืม มาเถอะชายาที่รัก เจ้าควรนั่งเกี้ยวได้แล้ว ส่งเจ้ากระต่ายนั่นให้ข้าเถอะ"หลิงไท่เอื้อมมือมารับกระต่าย แล้วก้มลงจูบประทับริมฝีปากรวดเร็วจนอี๋ซูตั้งรับไม่ทัน ฝ่ามือจึงปะทะเข้ากับอกของหลิงไท่ พลังฝ่ามือนั้นรุนแรงก็จริง หากเทียบไปแล้วเพียงสะกิดหลิงไท่ให้บาดเจ็บเล็กน้อยเท่านั้น"ท่านทำอะไรหลิงไท่"อี๋ซูตวาด"ทำสิ่งใดอย่างนั้นหรื ชายาที่รัก ลืมแล้วรึว่าเราทำมากกว่านี้อีก"อี๋ซูเม้มปากแน่น"ขออภัย ข้าเพียงแค่ตกใจ"อี๋ซูรีบกล่าว"ข้าเข้าใจเจ้าผ่านเรื่องน่าตกใจมาเยอะแล้ว ผิดที่ข้าเองจู่โจมเจ้า เอาล่ะรีบขึ้นเกี้ยวแล้วออกเดินทางได้แล้ว"หลิงไท่โบกมือเพียงครั้งขบวนเกี้ยวก็เริ่มออกเดิน สายตาของหลิงไท่ที่มองตามขบวนเกี้ยวนั้นยากที่จะหยั่งถึงว่าคิดเรื่องใด"ฝ่าบาท""หืม"หลิงไท่หันกลับมามองเลี่ยงเฟิ่งที่ยืนเยื้องอยู่ด้านข้าง"พบสิ่งผิดปรกติหรือพะย่ะค่ะ""ใช่ เลี่ยงเฟิ่ง เจ้าจับตามองให้ดี ข้าคิดว่ามีจิตมารสิงอยู่ในร่างของอี๋ซู""แน่นอนแล้วรึพะย่ะค่ะ""คิดว่าใช่ รอให้เขาเข้าเผ่าปักษาเสียก่อนข้าจะเปลี่ยนร่างเป็นปาไช่"หลิงไท่เอ่ยปาก"กระหม่อมคิดว่า เรื่องนี้ต้องเกี่ยวพันกับเฒ่าปักษาแน่นอน"เลี่ยงเฟิ่งเอ่ยปา

"เอาเถอะหนทางแก้ไขยังพอมี เลี่ยงเฟิ่ง เจ้าคิดเห็นเป็นเช่นไร""ตามคำทำนายเป็นเช่นนั้น แต่ฝ่าบาทมีหินโปร่งแสงพะย่ะค่ะ เรื่องที่กำจัดจิตมารในตัวของพระชายา ย่อมได้เปรียบ แต่เรื่องกลับมิง่ายเช่นนั้น ตาเฒ่าปักษากลับไปทำสัญญาผูกจิตมาร และเขายังรู้ถึงวันปีเกิดที่อี๋ซูถือกำเนิดมา นั่นทำให้เรื่องยุ่งยากขึ้นไปอีก"เลี่ยงเฟิ่งโบกเพียงครั้งตาเฒ่าปักษาก็ถลามาอยู่ต่อหน้าของหลิงไท่"ฝ่าบาท โปรดเมตตากระหม่อมด้วยพะย่ะค่ะ""ตาเฒ่า เจ้ามันเลวร้ายสิ้นดี เหตุใดจึงไปผูกจิตกับมาร และยังกล้าทำร้ายพระชายาของข้าอีก"หลิงไท่ดวงเนตรแดงก่ำขึ้นมาทันที ทั้งกระโจมรู้ดีว่าดวงจิตแห่งเทพสงครามบัดนี้สิงสถิตแล้ว"กระหม่อมมิได้ตั้งใจ ขอทรงประทานอภัยด้วยพะย่ะค่ะ เป็นเพราะบตุรีของกระหม่อมใฝ่ฝันอยากจะเป็นพระชายาในฝ่าบาท จึงได้ทำเรื่องเช่นนี้""ตาเฒ่าเอ๋ยตาเฒ่า ความโลภโมของเจ้ามิรู้จักเพียงพอ"หลิงไท่ทุบกำปั้นลงบนเท้าแขนไม้หนาจนแหลกละเอียด เป็นที่หวาดหวั่นของเฒ่าปักษายิ่งแล้ว"กระหม่อมผิดไปแล้วพะย่ะค่ะ""ฝ่าบาทเพคะ ตอนนี้พระชายาเป็นเช่นไรบ้างเพคะ"นางเฒ่าเซิ่งหนิงถามเสียงสั่น"เบาใจเถอะ ถึงอี๋ซูจะถูกครอบงำแต่ก็ใช่ว่าจะร้ายแรง จริง

"ฮ่า ฮ่า ฮ่า ดูท่าเจ้าจะหวั่นไหวกับเด็กผู้นี้เสียเหลือเกิน อ่า..จะว่าไปแล้วร่างกายนี้ก็น่ารักใคร่มิใช่น้อย ผิวกายอ่อนนุ่ม เรือนร่างบอบบาง ดวงหน้าอ่อนหวานงดงามยิ่งกว่าสตรีนางใด นับว่าไม่เลว"จอมมารลูบไล้เรือนร่างของอี๋ซูไปมา หลิงไท่บดกรามแน่นด้วยความโกรธ ใบหน้าหล่อเหลามืดดำราวพยับฝนตั้งเค้า"เจ้าเป็นถึงจอมมารผู้เกรียงไกร เหตุใดยังต้องอาศัยร่างผู้อื่นมาต่อสู้ หรือว่า ร่างที่แท้จริงของเจ้าช่างน่าสมเพชเกินกว่าจะปรากฏกายให้ผู้อื่นเห็น"หลิงไท่เอ่ยด้วยน้ำเสียวเย้ยหยัน"ให้เจ้าพูดไปเถอะ เจ้าก็รู้ว่าข้าคือจอมมาร เรื่องน่าอับอายข้ามิเคยเห็นอยู่ในสายตา ดูท่าแล้วเจ้าเองคงลุ่มหลงเด็กน้อยผู้นี้มิใช่น้อยสินะ ดีแล้ว ดีเหมือนกัน ข้ากลับคิดแผนดีๆออกแล้ว"จอมมารหัวเราะด้วยความขบขัน มือนุ่มบางของอี๋ซูกับลูบโลมไปทั่วเรือนร่างของตนเอง แววตาเปล่งประกายวาบหวาม"อ่าเด็กน้อยเอ๋ย เด็กน้อย มิน่าเล่าต่อให้เจ้าเป็นบุรุษก็หาน่าเกลียดไม่ ""ปล่อยคนของข้าเดี๋ยวนี้"หลิงไท่กระแทกฝ่ามือใช้พลังวัตรในตัวออกไปถึงหกส่วนเพื่อทำร้ายจอมมาร แน่นอนร่างกายของอี๋ซูต้องบาดเจ็บแต่ไม่มีหนทาง จอมมารพลั้งเผลอเพียงครู่ เมื่อฝ่ามือกระแทกฝ่

"เอาผมนั่นมา"จางหย่งตวาดเสียงดัง"เจ้าเข้ามาที่นี่ได้อย่างไร"นางเฒ่าเอ่ยถามเสียงหวาดหวั่น"เอาเส้นผมนั่นมาให้ข้า"จางหย่งไม่ตอบคำ ได้แต่ส่งสายตาไปยังเฒ่าปักษา"เจ้าล่วงล้ำเข้ามาในเขตหวงห้าม แถมยังข่มขู่ท่านผู้เฒ่า ข้าจะแจ้งเรื่องนี้ให้ฝ่าบาททรงทราบ"นางเฒ่าตวาดกลับทั้งยังเอาตัวมาบังบุตรสาวเอาไว้"ท่านแม่""อย่ากลัว ก็แค่องค์รักษ์ ลูกแม่จะเป็นพระสนมแล้วยศตำแหน่งย่อมสูงกว่า เจ้าบังอาจหรือ"นางเฒ่าไม่ยอมแพ้ ตาเฒ่าเหงื่อกาฬไหลโทรมหน้าด้วยความหวาดกลัว"ทะ. ท่าน จะเอาผมไปทำอะไร""นั่นของพระชายา ส่งมาให้ข้าเดี๋ยวนี้"จางหย่งตวัดดาบเพียงครั้ง ผนังถ้ำถึงกับสะเทือนไหว ตาเฒ่าปักษาโยนมัดผมทิ้งลงพื้นอย่างไม่ใยดีทรุดตัวลงคุกเข่า"อภัยข้าด้วย อภัยให้ข้าด้วย""นี่ตาเฒ่า เจ้าบ้าไปแล้วหรือ รู้หรือไม่หากเจ้าเอาผมให้ไปจะเกิดสิ่งใดขึ้น"จางหย่งไม่สนใจคว้ามัดผมได้ก็รีบโบกมือหายไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้ทั้งสามคนใบหน้าซีดเซียว"ตาเฒ่าเอ๋ยตาเฒ่า หนทางรอดของพวกเราหมดสิ้นแล้ว ทำไมเจ้าถึงขี้ขลาดนัก รู้หรือไม่ว่าถ้าองค์หลิงไท่ได้เส้นผมไป พวกเราก็ไม่มีสิ่งใดใช้ต่อรองเพื่อยื้อชีวิตแล้ว"นางถึงกับร่ำไห้"ท่านแม่เจ้าค่ะ พวกเร

"ไม่หรอกกระมัง"ฮุ่ยเหอทำสีหน้าพิลึกพิลั่น"เจ้าหมายความว่า ข้าจะต้องเป็นเหมือนเสด็จแม่อย่างนั้นหรือ""ใช่ ย่อมใช่แบบนั้น""ไม่เอานะ ข้าไม่ยอม เสด็จพ่อมักจะชอบขึ้นอยู่บนตัวเสด็จแม่เป็นประจำ และบางครั้งข้าก็ได้ยินเสียงเสด็จแม่ร้องด้วยความเจ็บปวด"ฮุ่ยเหอถึงกับใบหน้าซีดเผือดด้วยความหวาดกลัว เขานั่งยองๆลงข้างแมวไป๋อวี้ ลูบตัวมันเบาๆเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนอ่อย"ชะตาใครกล้าเปลี่ยนแปลงกันเล่า"แมวขาวบ่นเบาๆ"เจ้าอย่างไร เจ้าเปลี่ยนมันให้ข้าได้หรือไม่""จะให้ข้าเปลี่ยนแปลง ข้ามิใช่สวรรค์ มันลิขิตเอาไว้แบบนั้น"แมวขาวทำหน้าเบื่อหน่าย"นี่ไป๋อวี้ ข้ามีข้อสงสัย""เรื่องใด""แล้วจอมมารนั่นล่ะ""สลายไปสิ้นแล้ว""อ่า ใช่ข้าก็เห็นเช่นนั้น แต่ข้าไม่เข้าใจ ว่าเหตุใดจึงอยู่ในร่างข้าง่ายดายนัก""เด็กน้อย เรื่องราวภพนั้น เจ้าอย่าได้ใส่ใจจำเถอะ""แต่มันก็ทำให้ข้านิมิตเห็นไม่ใช่หรือไร""อืมจริงสิ เจ้าเห็นมันนี่นา เอาล่ะๆ ข้าจะเล่าให้เจ้าฟัง"แมวไป๋อวี้เล่าถึง ดวงจุติของอี๋ซูและจอมมารให้ฮุ่ยเหอฟัง"อืมเข้าใจแล้วเป็นเพราะ ดวงจุตินี่เองแล้ว ทำไมข้าถึงเห็นภาพนิมิตของอี๋ซู""เป็นเพราะข้าอย่างไรเล่า""แล้วเจ้าคือใคร""