Все главы มนตราแห่งรัก: Глава 81 - Глава 90

"อีกตั้งห้าปี ถึงเวลานั้นฮุ่ยเหอคงเปลี่ยนใจจากที่ชื่นชมองค์รัชทายาทแล้วกระมัง"จิ้นหยางตั้งข้อสังเกตุ หลิงไท่มิได้ตอบโต้ประการใด เป็นชุนหวงที่เอ่ยรับปาก"ถ้าหากฮุ่ยเหอต้องการไปเยือนเป๋ยหยาง ทางเราก็มิขัดข้อง เอาล่ะในเมื่อตกลงกันได้แล้วองค์รัชทายาทก็รับอาหารเช้าที่ตำหนักนี้เถอะ""เสด็จแม่ใจดีที่สุดเลยพะย่ะค่ะ"ฮุ่ยเหอยิ้มกว้างจนตาหยี"หึ อย่าดื้อให้เสด็จพ่อโกรธอีกก็แล้วกัน""แน่นอนพะย่ะค่ะ ลูกรักเสด็จพ่อเสด็จแม่ที่สุดเลย"จิ้นหยางยินยอมอ่อนข้อให้ ถึงแม้จะเขม่นหลิงไท่ แต่ก็ต้องจำยอมเพราะทั้งชายาและโอรสชื่นชมรัชทายาทคนนี้ยิ่ง หนึ่งเดือนที่ผ่านมาหลิงไท่ทำให้จินหยางรู้ว่าทรงดูแลฮุ่ยเหอได้ดี และฮุ่ยเหอเองก็เชื่อฟังหลิงไท่มากเช่นกัน วันสุดท้ายก่อนจะเดินทางกลับ จึงพระราชทานงานเลี้ยง"นี่หลิงไท่เกอเกอพะย่ะค่ะ"สองคนนั่งอยู่ในศาลากลางบึงบัวงดงามของชุนหวง ด้านหลังห่างออกไปเป็นเฟยเหลียงและจางหย่งคอยดูอยู่ห่างๆเพื่อระวังภัย"ว่าอย่างไร"หลิงไท่เงยหน้าขึ้นจากม้วนหนังสือที่ถืออ่านในมือ"พรุ่งนี้ก็จะไปแล้วหรือพะย่ะค่ะ""ใช่ที่โน่นยังมีราชภาระกิจมากมายให้ต้องทำ"หลิงไท่เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน"ข้าไม่อยากให้

"ยอมแล้วข้ายอมแล้ว ข้าผิดไปแล้วจริงๆ"นางร่ำไห้ด้วยความหวาดกลัว เลี่ยงเอ๋อร์เองก็มิแตกต่าง"ตาเฒ่าปักษาเจ้าเข้ามาเดี๋ยวนี้"เลี่ยงเฟิ่งตวาดอีกครั้ง ตาเฒ่ารีบคลานเข้ามาหยุดข้างๆสองแม่ลูกทันที"รอให้องค์หลิงไท่ตื่นก่อนเถอะ ค่อยสำเร็จโทษพวกเจ้า"เลี่ยงเฟิ่งใช้เชือกเซียนมัดรวบสามพ่อแม่ลูกเอาไว้รวมกันพร้อมกับถอนหายใจโล่งอก อีกไม่นานทั้งสองก็จะตื่นขึ้นมาแล้ว รอเพียงเวลาเท่านั้นฮุ่ยเหอในวัยสิบห้าชันษานั้นงดงามยิ่ง ร่างกายเติบโตสูงขึ้นไม่เท่าไหร่ ถึงแม้นว่าจะมิได้เป็นบุตรที่แท้จริงของชุนหวง แต่ทว่าใบหน้ากลับคลับคล้ายกันยิ่ง ไม่ว่าจะเป็นเรือนร่างและสรีระหรือความงดงาม จิ้นหยางกลายเป็นบิดาผู้หวงบุตรจนขึ้นชื่อขจรไกล"ฮุ่ยเหอเจ้ากลับมาแล้ว"ชุนหวงที่นั่งดูนางกำนัลปักเสื้อผ้าชุดใหม่ให้กับจิ้นหยางและฮุ่ยเหอเงยหน้าขึ้นมองผู้เข้ามาใหม่"เสด็จแม่ ทำอะไรพะย่ะค่ะ""ชุดใหม่ของเจ้าสองพ่อลูก""โหแค่ที่มีลูกก็ใช้ไม่ทันแล้วพะย่ะค่ะ"ฮุ่ยเหอก้มลงหอมแก้มผู้เป็นแม่ด้วยความคิดถึง"เดินทางกลับมาเป็นอย่างไรบ้าง เฟยเหลียงกลั่นแกล้งเจ้าหรือไม่"ชุนหวงกระเซ้า"แกล้งมากเลยพะย่ะค่ะ ยังดีที่ไป๋อวี้ไม่ชอบเฟยเหลียงเท่าไหร่ เวลา

"เฟยเหลียงหยุดๆ ข้าจะลงไปชมทิวทัศน์ที่นี่"ฮุ่ยเหออยู่ในรถม้าที่ตั้งขบวนเสด็จมา โดยมีกองม้าร้อยนายคอยอารักขา และยังมีเฟยเหลียงคอยขี่ม้าคุ้มกันอยู่ด้านข้าง เฟยเหลียงนิ่วหน้า สถานที่นี้เป็นหุบเขาสองด้านเป็นผาสูง ภูมิศาสตร์เหมาะกับการซุ่มโจมตี และเขาเองก็ไม่คุ้นเคยที่แห่งนี้"อย่าดีกว่าพะย่ะค่ะ ที่นี่ดูคล้ายไม่ปลอดภัยเท่าไหร่ รอให้พ้นจากหุบเขานี้แล้วค่อยแวะนะพะย่ะค่ะ"ฮุ่ยเหอหน้ามุ่ย การเดินทางครั้งนี้ถูกขารักขาเข้มงวด เขาเองก็ตื่นเต้นที่จะได้ไปเจอหลิงไท่ หลายปีที่ผ่านมาเขาทั้งคู่ต่างติดต่อกันด้วยจดหมาย ถ้าจะนับดูแล้วจำนวนของจดหมายมีไม่น้อย เขาคิดแล้วก็ให้อดยิ้มไม่ได้ หลิงไท่มักจะเขียนจดหมายมาด้วยถ้อยคำเดิมๆ เช่น สุขภาพเป็นเช่นไรบ้าง การเรียนเป็นอย่างไร ดื่มกินได้ดีหรือไม่ และมักจะจบด้วย ข้าเองก็สบายดี และยังคงคิดถึงเจ้าเช่นกัน ต่างกับเขาที่มีอะไรก็เล่าไปจนหมดสิ้น ดังนั้นความหนาบางของจดหมายจึงต่างกัน"ข้าใกล้จะถึงแล้วหลิงไท่เกอเกอ รอข้าสักนิดนะ"ฮุ่ยเหอคิดอย่างอารมณ์ดี เฟยเหลียงนิ่วหน้าเมื่อมาถึงกลางหุบเขา บรรยากาศเปลี่ยนไปแปลกๆไม่มีเสียงนกร้อง ไร้เสียงแมลงทั้งหลายร้องทังที่เป็นป่า เฟยเหลีย

"ปลอดภัยดีพะย่ะค่ะ กระหม่อมสมควรตายแล้วที่ไม่สามารถปกป้ององค์รัชทายาทได้""เหลวไหล เจ้าเล่ามาให้หมดว่าเกิดเรื่องใดขึ้นกันแน่"เมื่อฟังเฟยเหลียงเล่า เขาถึงกับขมวดหัวคิ้ว"สาบสางอย่างนั้นหรือ""พะย่ะค่ะ พวกมันห้าคนแข็งแกร่งฟันแทงแล้วเพียงครู่เลือดปและบาดแผลสามารถสมานได้ดังเดิมใช้เวลาเพียงไม่นาน""รายงานด่วน"เสียงด้านนอกดังขึ้น หลิงไท่พยักหน้าให้คนเข้ามา"ฝ่าบาท""พูด!""ท่านจางหย่งได้ติดตามไปถึงถ้ำที่พวกมันพักอาศัย แต่ไม่สามารถเข้าไปด้านในได้พะย่ะค่ะ""หืม?"หลิงไท่หันมามองหน้าคนรายงานทันที"พวกมันไม่ธรรมดาพะย่ะค่ะ มันเลี้ยงสัตว์แปลกประหลาดเอาไว้เฝ้าเวรยาม พวกเราไม่เคยเห็นสัตว์แบบนี้มาก่อน"หลิงไท่หันกลับมามองเฟยเหลียงที่สีหน้าไม่สบายใจนัก เฟยเหลียงส่ายหน้าช้าๆคล้ายพึ่งทราบข่าวเช่นเดียวกัน"นำข้าไป เฟยเหลียง เจ้ากับทหารของข้ากลับไปยังตำหนัก พักรักษาตัวให้เต็มที่ ข้าสัญญาจะนำฮุ่ยเหอกลับมาอย่างปลอดภัย"หลิงไท่กล่าวจบก็เดินออกไปควบขับม้าเหงื่อโลหิตตะบึงไปยังทหารที่เฝ้าสังเกตุกราณืด้านนอกของถ้ำพวกมัน"ฝ่าบาท"น้ำเสียงกระซิบจากหัวหน้ากองทหารเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นหลิงไท่"นั่นพะย่ะค่ะ"เขาชี้ไปยังสัตว์ต

"พะย่ะค่ะ"ปาไช่ออกไปนอกถ้ำโดยเร็ว หลิงไท่ประคองร่างอี๋ซูที่ยังหลับสนิทขึ้นมาในอ้อมแขน พาเดินออกไปนอกถ้ำ เขาถอนหายใจเล็กน้อย อีกนิดเดียวเท่านั้นอี๋ซูจะกลายเป็นคนของเผ่าสวรรค์ชัดเจน ทว่าเขาจำเป็นจะต้องขจัดสายของจิตมารที่เชื่อมโยงกับจิตของอี๋ซูออกให้หมด เพื่อมิให้เป็นไปตามคำทำนาย เขาค่อยว่างร่างบางลงบนเตียงสนามในกระโจมที่เขาเสกขึ้นมา ร่างของอี๋ซูนั้นเริ่มแดงขึ้นเรื่อยๆเนื้อตัวร้อนผ่าว เส้นผมสีดำค่อยกลับกลายเป็นสีขาวช้าๆ หลิงไท่รีบใช้สองนิ้วจิ้มตรงอกด้านซ้ายตรงกับหัวใจ เพื่อกันมิให้ดวงจิตมารเข้าสู้ร่างกายได้เต็มที่ ร่างของอี๋ซูกระตุกแรงเพียงครั้งแล้วทิ้งตัวลงนอนเงียบเช่นเดิม หลิงไท่หยิบกริชสั้นคมกริบประจำตนขึ้นมา จรดปลายแหลมลงกับอกด้านซ้ายของอี๋ซูออกแรงกดลงไปช้าๆ เลือดสีแดงค่อยซึมออกมา ใบหน้าสีแดงของอี๋ซูขมวดนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวดหินโปร่งแสงที่ซึมหายเข้าไปในร่างกายของอี๋ซูค่อยๆเปล่งแสงสว่างขึ้นทีละน้อย หลิงไท่สังเกตใบหน้าของอี๋ซูด้วยความกังวล เหงื่อเม็ดเล็กผุดขึ้นเต็มใบหน้าหล่อเหลานั้น การที่เขาจรดปลายกริชลงบนหน้าอกของอี๋ซู เขาจำเป็นต้องดึงแก่นจิตที่แท้จริงบังคับกริชเพื่อขับไล่จิตมารออก