All Chapters of มนตราแห่งรัก: Chapter 41 - Chapter 50

"จริงรึเจ้าคะท่านพ่อนี่ข้าจะได้เป็นพระสนมขององค์หลิงไท่จริงๆแล้วใช่หรือไม่"เลี่ยงเอ๋อร์ยิ้มกว้างดวงตาสุกใสราวกับได้พบน้ำทิพย์ที่หล่อเลี้ยงชีวิตกระนั้น"ลูกแม่นี่นับว่าเป็นข่าวดีจริงๆด้วย"นายหญิงแห่งเผ่าปักษาวางจอกชาลงบนโต๊ะ ลุกขึ้นมาลูบหลังลูบไหล่ผู้เป็นบุตรสาวด้วยความปิติ"มาเถอะถ้าอย่างนั้นอย่าได้ชักชา เสื้อผ้าและเครื่องประดับของเจ้าต้องงดงามเหนือผู้ใด"นางจับมือบุตรสาวเดินจากไป ทิ้งไว้ให้เฒ่าปักษายิ้มค้างอยู่บนใบหน้า แท้จริงแล้วเข้ายังมิได้บอกให้หมดเปลือก เงื่อนไขที่ฝ่าบาททรงตรัสออกมา นับว่ายากเย็นแท้จริง เขาย้อนนึกไปถึงคำกล่าวที่ว่า"นี่แหน่ะท่านพ่อตา ข้าจะรับบุตรีของท่านมาเป็นสนมนั่นหาใช่เรื่องยากไม่ แต่เง่ื่อนไขที่นางจะต้องปฎิบัติห้ามมิให้ขาดตกบกพร่อง นางจะสามารถหรือไม่"หลิงไท่ยกจอกชาที่ขึ้นควันกรุ่นมาคลึงเล่น สายตาคมกริบสาดไปยังผู้เฒ่าเผ่าปักษาไม่วางตา"กระหม่อมแน่ใจว่านางสามารถทำได้แน่นอนพะย่ะค่ะ""ถ้าอย่างนั้นนับว่าไม่เลวแล้ว พระชายาอี๋ซูยังอ่อนด้วยประสบการณ์ในการอยู่ในวัง ถ้าหากได้บุตรสาวท่านมารับใช้นั่นนับว่าเป็นเรื่องดี เพราะว่าถ้าหากเกิดข้อผิดพลาดต่อพระชายา นางจะต้องเป็นฝ่

หลิงไท่ว่างเว้นราชกิจมานานพอสมควรดังนั้นจึงให้จางหยูเรียกเหล่าเสนาเข้าเฝ้าเพื่อสอบถามเกี่ยวกับความเป็นไปในโสกสามภพ ทุกอย่างเห็นว่าเรียบร้อยดี ระหว่างที่กำลังประชุมกันอยู่นั้น ทหารสวรรค์รีบผลีผลามเข้ามายังด้านใน ร้อนถึงจางหย่งที่เข้ามาขวางเอาไว้"เกิดเรื่องอันใดเจ้าถึงรีบร้อนเช่นนี้""ท่านจางหย่งเรื่องด่วนขอรับ"ทหารสวรรค์ป้องปากรายงาน"พูด!""พระ..เอ่อ..พระชายาเกิดเรื่องขอรับ"ทหารสวรรค์อึกอัก จางหย่งได้ยินถึงกับคว้าคอเสื้อของทหารขึ้นมากำเอาไว้"เหตุใดจึงชักช้านำข้าไปเดี๋ยวนี้"ทั้งสองหายไปในพริบตา ภาพตรงหน้าทำเอาจางหย่งถึงกับพูดไม่ออก ร่างเล็กสองร่างกำลังต่อยตีกันบนพื้นหญ้า อีกฝั่งคือนางเซียนสตรีที่ยืนตัวสั่น อีกฝั่งคือเซียนหนุ่มหลากหลายยืนส่งเสียงอยู่บ้างร้องปรามบ้างส่งเสียงสนับสนุนถึงขั้นเดิมพันขันต่อ"พระชายา พระชายาหยุดก่อนพะย่ะค่ะ"จางหย่งปราดเข้าไปคว้าคอเซียนหนุ่มที่ถูกอี๋ซูคล่อมร่างเอาไว้ สองมือเล็กต่อยตีจนใบหน้าปูดบวม อี๋ซูเองก็ปากแตกเลือดซึมออกมาให้เห็นเบ้าตาฟกช้ำจนเกิดวงสีเขียวคล้ำ ทว่าดูตามสภาพแล้วเซียนหนุ่มที่เป็นฝ่ายนอนอยู่เบื้องล่างจะบาดเจ็บมากกว่า"เกิดเรื่องอันใด เจ้ารู้ร

"โอ๊ยเจ้ากระต่ายเหมันต์ เหตุใดเจ้าถึงจับยากเย็นขนาดนี้"อี๋ซูกระทืบเท้าไปมา เลี่ยงเฟิ่งลอบใจ เขาปล่อยให้อี๋ซูวิ่งไล่จับกระต่ายตัวเขื่องสีขาวดุจหิมะที่กำลังใช้ลมหมุนพาตนเองหนีมนุษย์ วนเวียนอยู่ในถ้ำวงกต คำสั่งที่หลิงไท่แอบส่งให้คือถ่วงเวลาให้อี๋ซูอยู่ในถ้ำให้นานที่สุด ผลจึงเป็นอย่างที่เห็น ปาไช่กลายเป็นคนไล่ต้อน ต่างกับเลี่ยงเฟิ่งที่นั่งจิบชาที่ตนเองโบกมือให้ปรากฏขึ้นมาตรงหน้าด้วยความสบายใจ"ปาไช่ดักทางโน้นๆ ข้าจะวิ่งไปทางนี้"เสียงเอะอะตึงตังดังไปทั่วถ้ำ เลี่ยงเฟิ่งหลับตาเพื่อจะมองภาพนิมิตให้หลิงไท่กับคนสนิททั้งสอง"ฝ่าบาทพะย่ะค่ะ"หลิงไท่กำลังจะกลับขึ้นตำหนักก็ต้องชะงัก"มีอะไรจางหย่ง""กระหม่อมคิดว่า นี่หาใช่เรื่องดีไม่พะย่ะค่ะ"จางหย่งแบมือให้มองเห็นก้อนหินสีแดงสดโปร่งแสง ด้านในกลับมีสีดำจุดเล็กๆวนอยู่"พวกเจ้าถอยออกห่าง"หลิงไท่สั่งทั้งคู่ หลิงไท่รับหินสีแดงวางลงบนมือ ร่ายเวทย์ให้หินแตกออกมา จุดสีดำในหินกลับกลายเป็นรูปร่างของมนุษย์ผู้หนึ่ง"เจ้าเป็นใคร"หลิงไท่ถามเสียงเรียบ"ข้าคือภูตราตรี คอยพิทักษ์ประตูสู่เผ่ามารพะย่ะค่ะ""แล้วเหตุใดเจ้าจึงเป็นเช่นนี้""มันเป็นเรื่องน่าแปลกยิ่ง ยามที่

หลังจากอิ่มเอมจากรสรักที่เขาปรนเปรอให้อี๋ซูจนอ่อนเพลียและหลับไหลลง และจัดการทำความสะอาดแต่งตัวให้อี๋ซูเรียบร้อยแล้ว เขาก็กลับเข้ามาทิ้งตัวลงนอนด้านข้าง ในสมองล้วนหลากหลายความคิดทำให้นอนไม่หลับ จึงตะแคงตัวเท้าแขนรองหัวตัวเองมองร่างเล็กที่เบียดซุกอกอยู่ ใช้แขนที่ว่างโอบเอวเล้กให้ขยับเข้าชิดมากขึ้น"นี่ข้าจะต้องลงมือฆ่าเจ้ากับมือตัวเองจริงๆหรือเด็กน้อย เหตุใดโชคชะตาของเจ้าจึงโหดร้ายเช่นนี้"เขาก้มหน้าลงจูบบนหน้าผากมนด้วยความสงสาร รอจนร่างเล็กหลับสนิทที่แท้จริงแล้ว ก็จัดการจับร่างนั้นนอนหงายดึงผ้าห่มขึ้นมาให้ เขาขยับตัวลงจากเตียงด้วยความระมัดระวัง ก่อนจะนำหินโปร่งแสงสีแดงวางในบนอกขาวก่อนจะโบกมือให้ตัวเองไปยังห้องหนังสือแทน"ฝ่าบาทยังไม่บรรทมอีกหรือพะย่ะค่ะ"จางหยูที่กำลังจัดการงานตรงหน้า เงยหน้าขึ้นมองผู้มาใหม่"จางหยู""พะย่ะค่ะ""ถ้าเจ้าจำเป็นต้องทำร้ายคนที่เจ้ารัก เจ้าจะทำเช่นไร"หลิงไท่เดินเข้ามานั่งบนตั่ง จางหยูจึงลุกขึ้นนำป้านชาร้อนมารินถวาย เมื่อได้ฟังคำถามก็ชะงักมือชั่วครู่ก่อนจะรินชาลงจอกให้เป็นปรกติ"ถามกระหม่อม กระหม่อมก็จะตอบว่า หากการที่เราต้องทำร้ายคนรัก เพื่อความสุขของคนเป็นหม

หลิงไท่โน้มลงสู่อ้อมแขนเรียวที่ยื่นออกมาให้ ทาบตัวลงไปบดเบียดเนื้อตัว ประกบปากหนาได้รูปส่งลิ้นเข้าสู่โพรงปากร้อนชื้น ดูดดื่มน้ำหวานยาวนาน กระทั่งอี๋ซูทนไม่ไหวต้องดันอกออกห่าง"พะ พอก่อน""เรียกร้องเองเหตุใดถึงไม่มีน้ำอดน้ำทน"หลิงไท่เกลี่ยนเส้นสีเงินใสจากมุมปากบวมแดง อี๋ซูค้อนน้อยๆ"ก็เจ้ามันไม่รู้จัดยับยั้งช่างใจ""หึหึ"หลิงไท่ไม่ตอบได้แต่หัวเราะในลำคอ มือหนาแยกสาบเสื้อออกเผยให้เห็นอกขาวแบนราบที่มีร่องรอยสีน้ำตาลอ่อนแต้มเป็นจุดๆ อี๋ซูห่อไหล่เล็กน้อย บรรยากาศตรงนี้นับว่าดียิ่ง แต่ลมหนาวก็พัดแผ่วเช่นกัน ส่งให้สองจุดสีกุหลาบตั้งชันขึ้น ดวงตาคมดุวาวแสงขึ้นทันทีเมื่อเห็น เขาก้มหน้าใช้ปลายลิ้นค่อยแตะปลายยอด เด็กน้อยถึงกับแอ่นอกขึ้น"อ๊าาา""ชอบหรือ"หลิงไท่เป่าลมร้อนบนยอดอกซ้ำ อี๋ซูสอดมือเข้ากับกลุ่มผมดกยาวของหลิงไท่จิกขยุ้มด้วยความเสียว"อือ ข้าชอบ""อับอายเสียบ้างเถอะเจ้าช่างหน้าทนเสียจริง"หลิงไท่หยอกเย้า ใช้ปลายนิ้วโป้งสะกิดแทนปลายลิ้น ย้ายใบหน้าไปแตะต้องอีกข้างอ้าปากครอบไปทั้งเต้านูน จงใจดูดราวกับทารกหิวกระหายน้ำนมมารดา"อ๊าาา อือ หลิงไท่ เจ้ามันตัวร้ายกาจ สองขาเรียวอ้าออกปล่อยให้หลิงไท่