Nang marinig ang sinabi ni Max, muling kumabog ang dibdib ni Aeris. Ito ang unang pagkakataon na naramdaman niyang ganoon siya kahalaga na inaalagaan siya nang tahimik at maingat. Tumingala siya sa lalaki, bahagyang bumuka ang kanyang labi na tila magsasalita pero muling isinara niya ito. Dahil nakaramdam siya ng pag-aalinlangan, si Max ang unang nagsalita, ang tono ay sadyang kaswal. "May buong hardin ng crabapple blossoms sa bahay. Kung gusto mo, pwede kitang dalhan araw-araw." Simula ng lumipat siya mula sa lumang tirahan, naiwan ang mga bulaklak sa pangangalaga ng kanyang lolo at lola. Noong naninirahan pa siya don, siya mismo ang nag-aalaga sa mga ito hindi siya nagtitiwala sa iba. Ngayon, ang mga bulaklak na iyon ay namumukadkad pa rin ng maganda, ngunit wala lang siya don. Bahagyang ngumiti si Aeris. "Kung ganun… bakit hindi mo na lang ako dalhin doon minsan?" Sa sandaling lumabas ang mga salitang iyon sa kanyang bibig, natigilan siya. Bakit niya iyon sinabi? Ang pumunta
อ่านเพิ่มเติม
เข้าสู่ระบบ
