Todos los capítulos de หอบแฝดห้า ทำฟาร์มในโลกอสูร: Capítulo 101 - Capítulo 110

"นายหญิงต้องพักอย่างน้อยสามวันขอรับ ข้าน้อยจะไม่ฟังคำโต้แย้งใดทั้งสิ้น" น้ำเสียงหนักแน่นของม่ออู๋เหินดังไปถึงหูของอีกสี่จ้าวอสูรก่อนที่นางจะทันตั้งตัวเสียอีก นับเป็นครั้งแรกที่เขาออกคำสั่งกับผู้เป็นนายอย่างเป็นทางการ หลังเหตุการณ์ที่นางวิงเวียนกลางวงหารือเมื่อวานโถงกลางฟาร์มยามสายจึงเต็มไปด้วยห้าจ้าวอสูรที่รวมตัวกันเร็วผิดวิสัย ทุกคนยืนล้อมโต๊ะหินเป็นวงพร้อมใบหน้าจริงจังราวจะออกศึกใหญ่ ทั้งที่เรื่องซึ่งกำลังโต้แย้งกันอยู่นั้นเป็นเพียงว่าผู้ใดจะรับหน้าที่ดูแลผู้เป็นนายในแต่ละช่วงเวลาของวัน แสงแดดอ่อนสาดผ่านช่องหน้าต่างต้องม้วนแผนที่ซึ่งถูกวางทิ้งไว้กลางโต๊ะตั้งแต่เมื่อวานโดยไม่มีผู้ใดคิดจะหยิบขึ้นมาคลี่ต่อ"ข้าแข็งแรงที่สุดในหมู่พวกเรา อุ้มนายหญิงได้สบาย ๆ หากท่านเซลงอีกครั้ง ข้าคว้าตัวไว้ทันแน่นอน ไม่ต้องกลัวลูกทั้งห้าในครรภ์กระเทือนแม้แต่น้อย" สยงป้าจ้านยืดอกพูดเสียงดังฟังชัด กำปั้นหนาทุบอกตนเองหนึ่งครั้งเพื่อเน้นย้ำ"แข็งแรงไม่ได้แปลว่าละเอียดอ่อน เจ้าจะทำนายหญิงตกใจเสียก่อนต่างหาก มือหยาบกระด้างปานนั้นจะไปแตะต้องตัวท่านได้อย่างไร" ตี้อ๋าวเทียนค้านทันที น้ำเสียงหนักแน่นราวออกคำสั่ง

อักขระสีม่วงจางนับสิบดวงลอยเรียงรายล้อมกายหูจิ่วเยวียน ซึ่งนั่งขัดสมาธิอยู่กลางเวหาเหนือซุ้มไม้เลื้อยรอบฟาร์ม มือขวากวาดพัดมายาผ่านทีละดวงอย่างเชื่องช้า หยาดน้ำค้างยามเช้ายังเกาะพราวตามใบไม้เบื้องล่างไม่ทันเหือดแห้ง นี่คือกิจวัตรที่เขาทำมาไม่รู้กี่ร้อยครั้งนับแต่รับหน้าที่กางม่านคลุมฟาร์มทั้งผืน สายตาเรียวคมไล่ตรวจแนวขอบเขตทีละจุดด้วยความเคยชิน ไม่ต่างจากพ่อค้าตรวจบัญชีสินค้าประจำวันทว่าเมื่อสายตาปาดผ่านอักขระดวงหนึ่งทางทิศตะวันออก คิ้วเรียวกลับขมวดเข้าหากันทันที รอยร้าวเล็ก ๆ ปรากฏอยู่กลางผืนม่าน ราวรอยขีดจากเล็บบางเบาที่ไม่น่าจะมีผู้ใดมองเห็น หากไม่ใช่สายตาของผู้ที่ฝึกฝนและคุ้นเคยกับทุกเส้นสายของวิชาม่านมายามานานปี ก็คงมองผ่านไปโดยไม่ทันสังเกตมือเรียวเอื้อมสางผ่านอากาศ ปะอักขระซ่อมรอยร้าวนั้นด้วยความชำนาญ ทว่ายังไม่ทันพ้นลมหายใจถัดไป รอยรั่วใหม่ก็ผุดขึ้นตรงจุดใกล้เคียงทันควัน ราวกับข่ายอาคมทั้งแผงกำลังเปื่อยยุ่ยจากภายใน หูจิ่วเยวียนหรี่ตาลง หุบพัดในมือปิดเสียงหัวเราะที่เคยติดปากไว้เงียบสนิท สีหน้าไร้ความสนุกสนานแบบที่คุ้นเคยเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี"แปลกแล้ว... ม่านของข้าไม่เคยรั่ว

แสงแดดบ่ายส่องลอดเมฆบางลงบนลานฝึกหน้าคฤหาสน์ ตี้อ๋าวเทียนยืนกอดอกอยู่กลางลาน แผงคอสีทองเข้มสะบัดไหวตามสายลม ดวงตาคมกริบมองตรงไปยังประตูรั้วราวกำลังรอคอยบางสิ่ง หน่วยลาดตระเวนที่เขาส่งออกสำรวจรอบนอกทุกด้านเมื่อหลายวันก่อน มีกำหนดทยอยกลับมารายงานในบ่ายวันนี้ไม่นานนัก เสียงฝีเท้าเร่งรีบดังขึ้นจากสองทางพร้อมกัน ผู้ลาดตระเวนจากฟากเหนือและฟากใต้กลับมาถึงในเวลาไล่เลี่ยกัน ทั้งคู่หอบหายใจแรง ใบหน้าเปื้อนฝุ่นและเหงื่อ รีบคุกเข่าลงตรงหน้าผู้เป็นนายโดยไม่รีรอ"รายงานท่านจ่าฝูง!" คนจากฟากเหนือเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ยังไม่หายพร่า "ฝูงอสูรชั้นต่ำที่เคยกระจายกันหากินตามแนวป่าเหนือ บัดนี้รวมตัวกันเป็นกลุ่มใหญ่ผิดปกติ ไม่มีท่าทีจะล่าเหยื่อ เพียงเคลื่อนขบวนมุ่งหน้าไปทางเดียวกัน""มุ่งไปทางใด" ตี้อ๋าวเทียนขมวดคิ้ว"มุ่งสู่นครศิลา ท่านจ่าฝูง"ผู้ลาดตระเวนจากทางใต้พยักหน้ารับ เสริมด้วยน้ำเสียงหนักแน่นไม่แพ้กัน "ฟากใต้ก็เช่นกัน ปกติพวกมันแยกย้ายหากินตามหุบเขาและตื่นกลัวง่าย ทว่าครานี้กลับรวมฝูงใหญ่ผิดสังเกต ไม่ส่งเสียงคำราม ไม่ไล่ล่าเหยื่อ เพียงมุ่งหน้ามายังจุดหมายเดียวกัน... คือที่นี่"จ้าวราชสีห์เงียบไปครู่

โครม! เสาหินท่อนโตกระแทกพื้นลานจนฝุ่นฟุ้งกระจาย เช้าวันนั้นสยงป้าจ้านลงมือเสริมกำแพงตามที่รับปากไว้ในโถงกลางเมื่อวานทันที ไม่รอให้ใครเร่งเร้าแม้แต่คำเดียวจ้าวหมีลากโครงเหล็กกรงเก่าที่เคยขนมาจากชั้นใต้คอกอสูรกลายพันธุ์หลังคืนพิธีตัดตรา รวมกับเสาหินท่อนโตที่เก็บสะสมไว้ตั้งแต่วันแรก ๆ ออกมาเรียงกองไว้กลางลานจนสูงท่วมหัวคนเสาหินบางท่อนเก็บไว้นานจนแม้แต่เจ้าตัวยังจำไม่ได้แน่ชัดว่าเก็บมาตั้งแต่เมื่อใด หลายชิ้นขึ้นสนิมจนแทบมองไม่ออกว่าเคยเป็นอะไรมาก่อน ทว่าวันนี้กลับหยิบออกมาใช้ได้พอดิบพอดี ราวรู้ล่วงหน้าอยู่แล้วว่าสักวันหนึ่งวัสดุพวกนี้จะต้องมีประโยชน์ร่างสูงใหญ่นั่งยอง ๆ ลงตรงมุมกำแพงเก่า มือหนาลูบไล้เนื้อศิลาอย่างพินิจ ก่อนเอ่ยพึมพำเบา ๆ "จุดนี้ต้องหนากว่าจุดอื่นสองเท่า... เพราะเป็นทิศที่ลมพัดแรงสุด" ปลายนิ้วขีดเส้นบนพื้นดินร่างแผนผังคร่าว ๆ ด้วยความตั้งใจผิดจากวิสัยเดิมที่มักทำอะไรตามใจตนเสียส่วนใหญ่ ลบเส้นเก่าแล้ววาดใหม่ซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนได้สัดส่วนที่ต้องการตี้อ๋าวเทียนเดินผ่านมาพอดี เห็นภาพนั้นแล้วอดถามไม่ได้ "เจ้าจริงจังผิดวิสัยไปหรือไม่" สยงป้าจ้านเงยหน้าขึ้นมองเพียงแวบเดียวก่อนตอ

[คำเตือน: คลื่นอสูรลูกแรกจะมาถึงภายในคืนนี้]อักขระเรืองแสงผุดขึ้นกลางห้วงสำนึกของเซียวหนิงเยว่โดยไม่มีสัญญาณล่วงหน้า หลังกำแพงฟาร์มเสริมแล้วเสร็จได้สิบกว่าวันหญิงสาวจ้องมองข้อความที่ลอยค้างอยู่นิ่งงันชั่วครู่ ก่อนสูดลมหายใจเข้าลึกแล้วเอ่ยแจ้งคำเตือนนั้นแก่ทั้งห้าคนด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทันทีที่สิ้นเสียง ความเงียบงันก็เข้าปกคลุมไปทั่วลาน ไม่มีผู้ใดเอ่ยคำใดออกมา ทว่าทุกสายตาที่สบกันต่างสื่อความหมายเดียวกัน เวลาที่เฝ้ารอมานานหลายวันมาถึงแล้วจริง ๆบรรยากาศคืนนั้นต่างจากคืนก่อน ๆ อย่างเห็นได้ชัด ไร้เสียงหยอกล้อดังลั่นเหมือนเคย ไม่มีเสียงหัวเราะทุ้มต่ำแทรกอยู่ตามมุมต่าง ๆ ไม่มีแม้แต่ถ้อยคำเย้าแหย่เล็ก ๆ น้อย ๆ ที่เคยดังอยู่ทั่วบริเวณ มีเพียงความสงบหนักแน่นปกคลุมไปทั่ว ดุจต่างคนต่างออมเรี่ยวแรงทั้งหมดไว้รอห้วงยามสำคัญที่กำลังใกล้เข้ามาทุกขณะสยงป้าจ้านตรวจสอบแนวกำแพงรอบสุดท้ายด้วยสายตาจริงจังไม่แพ้วันที่ลงมือก่อสร้างด้วยตนเอง มือหนากดทดสอบความแน่นหนาทีละจุดโดยไม่ละเลยแม้แต่มุมเล็กที่สุด หูแพนด้าบนศีรษะตั้งชันนิ่งผิดปกติจากที่มักกระดิกไหวอยู่เสมอ ราวรับรู้ดีว่าคืนนี้ไม่ใช่เวลาสำหรับความสนุก