All Chapters of หอบแฝดห้า ทำฟาร์มในโลกอสูร: Chapter 351 - Chapter 360

กลองไม้ของเผ่ากวางหินเคาะลงสามทีตามสัญญาณซึ่งฉินเยว่หรงยกมือให้จากเก้าอี้ริมลาน ทั้งลานก็เงียบลงพร้อมกัน เงียบจนเสียงน้ำในร่องจันทราที่ไหลผ่านขอบคลังเมล็ดพันธุ์ดังชัดขึ้นมา ลมไหวยอดไม้เป็นระลอก และลมหายใจของเจ้าตัวน้อยกลางวงก็ลอยมาถึงหูทุกคนดวงจันทร์พ้นยอดไม้แล้ว เต็มดวง กลม ไร้เมฆสักริ้วบังขอบนายหญิงก้าวเข้ากลางวงหินสิบสองก้อน คุกเข่าลงบนแผ่นหินที่ถูกกวาดจนเกลี้ยงเกลา ชายชุดน้ำเงินจางแผ่ลงรอบกาย ผมยาวสยายคลุมแผ่นหลัง จี้มรกตบนอกเรืองแสงเขียวนวลขึ้นมาเองก่อนผู้ใดแตะเด็กๆ ก้าวเข้ามาตามลำดับที่ซ้อมกันมาสามคืน พี่ใหญ่นำ ตามด้วยพี่รอง ลูกงู ลูกเงือก และลูกหมีปิดท้าย แต่ละคนวางฝ่ามือข้างหนึ่งลงบนจี้กลางอกนายหญิง มือน้อยห้ามือซ้อนกันอยู่บนมรกตก้อนเดียว จนจี้หายไปใต้ฝ่ามือทั้งหมดพี่ใหญ่หายใจช้า เข้าห้า ออกเจ็ด ตามที่บรรดาบิดาช่วยกันสอนไว้ตั้งแต่วันที่เผาแปลงจนวอด ฝ่ามือซึ่งเคยร้อนจนต้องคอยเป่าจึงอุ่นพอดีอยู่บนจี้ พี่รองหลับตา ปล่อยนิ้วทั้งสิบนิ่ง เป็นหนแรกที่เจ้าจิ้งจอกน้อยยอมให้ผู้อื่นนับแทน น้องสามสูดดมอากาศรอบกายทีหนึ่งตามนิสัยก่อนจึงวางมือ ลูกเงือกไม่ยอมใช้แสงรักษามาทั้งวัน แม้น้องเล

ปลายนิ้วแตะปมที่สามบนข้อมือ ปมนี้ไม่แน่นไม่หลวม พอดีกับที่ใจในคืนนั้นจะทำไหว เนื้อผ้ายังอุ่นด้วยชีพจรของเจ้าของข้อมือเอง ทั้งที่ลมกลางลานพัดแรงขึ้นทุกที"ม่ออู๋เหิน" ฉินเยว่หรงเรียกจ้าวอสรพิษก้าวออกจากหินของตน ย่างเข้ากลางวงไม่เร็วไม่ช้า แล้วหยุดห่างนายหญิงหนึ่งช่วงแขนพอดี ระยะเดียวกับที่ยืนมาตลอดสองปี ก่อนก้มศีรษะลง"ข้าน้อยขออนุญาตพูดขอรับ"หญิงสาวพยักหน้าม่ออู๋เหินยังไม่เงยหน้า หากหันไปทางฉินเยว่หรงซึ่งนั่งอยู่นอกวง ก้มศีรษะลงอีกหน ขออนุญาตมารดาของนายหญิงอีกชั้นหนึ่ง เผื่อธรรมเนียมของตระกูลผู้พิทักษ์ต้องการเสียงหัวเราะแผ่วเริ่มดังขึ้นตามมุมลาน หาใช่หัวเราะเยาะ หากเป็นเสียงของผู้ที่เพิ่งเห็นนิสัยหนึ่งซึ่งทั้งเรือนรู้จักดี หลิวซานหัวเราะดังกว่าใครเพื่อน ก่อนรีบยกมือปิดปาก"คำมั่นไม่ต้องขออนุญาตผู้ใด" ฉินเยว่หรงตอบ สุ้มเสียงแผ่ว ทว่าแฝงรอยยิ้มอยู่ข้างใน "แม้แต่คนที่ฟังอยู่"ฝั่งหินของจ้าวอสรพิษไร้ผู้ใดจากเผ่ามาร่วม ตั้งแต่วันที่ม่ออู๋เหินตัดขาดจากวิหารบ่อพิษ ตรงนั้นจึงมีหลิวซานกับคนงานประจำเจ็ดแปดคนเบียดกันแน่น สวมเสื้อตัวที่ดีที่สุดเท่าที่มี ยืนเป็นฝั่งญาติแทน จ้าวอสรพิษทอดสายตาไป

น้ำหอมดอกไม้ซึ่งม่ออู๋เหินกลั่นให้ แต้มไว้บนข้อมือตั้งแต่บ่ายยังหอมอยู่ ปนกับดินแปลงที่ติดมากับรองเท้าพื้นหนาของสยงป้าจ้านเมื่อครู่ หอมหวานกับดินชื้น สองอย่างไม่เข้ากันแม้แต่น้อย หญิงสาวสูดทั้งคู่เข้าเต็มอกก่อนเอ่ยคำแรกบรรทัดแรกที่เตรียมไว้ทุกคืนเป็นตัวเลข"วันที่ข้าตื่นขึ้นในร่างนี้" นายหญิงว่า "ข้านับสิ่งที่มีได้ศูนย์"ไม่มีเหรียญสักเหรียญ ไร้เรือน ไม่มีชื่อที่เป็นของตน มีเพียงร่างซึ่งถูกขับไล่ออกจากประตูตระกูลเซียว กับก้อนแป้งห้าก้อนในครรภ์ที่ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีอยู่ เหล่าจ้าวรู้เรื่องคืนนั้นดีกว่าแขกผู้ใดในลาน ตี้อ๋าวเทียนกำมือข้างกายแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว"วันนี้ข้านับใหม่"นายหญิงก้าวไปหยุดเบื้องหน้าแถวทายาท วางฝ่ามือบนศีรษะพี่ใหญ่ หนนี้ไม่ได้ไล่อยู่ในใจอย่างทุกคืน หากใช้มือจริงให้ลูกรู้ตัวว่ากำลังถูกนับ"หนึ่ง"ลูกราชสีห์ยืดตัวขึ้นรับมือแม่ ผมสีทองอุ่นจัดใต้ฝ่ามือฝ่ามือนั้นเลื่อนไปหาพี่รอง "สอง" ลูกจิ้งจอกยืดตัวตามพี่ ปิ่นไม้ซึ่งจ้าวหมีเพิ่งจัดให้ตรงยังไม่เอียงจากนั้นเลื่อนต่อไปถึงน้องสาม"สาม"เสียงก็หยุดลงตรงนั้นฝ่ามือยังวางอยู่บนผมลูกงู ทว่าปากไม่ขยับต่อ ทั้งลานรอ นานพอให

กริ๊งกระดิ่งคอวัวอสูรทั้งคอกดังขึ้นพร้อมกัน ไม่ตรงกันสักใบ บ้างแหลม บ้างทุ้ม บางใบแตกพร่าเพราะถูกสะบัดจนบุบมาตั้งแต่ฤดูก่อน เด็กเผ่ากวางหินสิบกว่าคนแอบเข้าไปผูกดอกไม้ป่าไว้ที่คอฝูงอสูรทุกตัวขณะที่ผู้ใหญ่ยังยืนกันอยู่ในวงหิน ทั้งฝูงจึงพากันส่ายหัวไล่กลิ่นหอมที่ไม่คุ้น เสียงระลอกนั้นกลายเป็นดนตรีเปิดงานโดยไร้ผู้ใดตั้งใจกลางดึกคืนเดียวกัน พิธีจบลงแล้ว โต๊ะยาวถูกลากมาต่อกันจนสุดลานกลาง กองไฟสามกองลุกโชนไล่กันขึ้นมา ตามด้วยกลิ่นข้าวหอม เนื้อย่าง และขนมงาที่ข่งหลิงอวี่ส่งเรือมาให้เมื่อหัวค่ำ ดวงจันทร์เต็มดวงยังค้างอยู่กลางฟ้า สว่างจนไม่ต้องจุดโคมเพิ่มน้องเล็กได้ฟักทองวิญญาณผลแรกจากแปลงของบิดาหมี ผ่าครึ่งด้วยตนเองไม่ยอมให้ผู้ใดช่วย ก่อนยกซีกที่ใหญ่กว่าไปวางเบื้องหน้ายายก่อนใครตามคำมั่นเมื่อครู่ จากนั้นยืนเท้าสะเอวจ้องจนยายตักเข้าปากคำแรกฉินเยว่หรงกินช้า แบบผู้ที่ไม่ได้ลิ้มของหวานมาสิบห้าปี เนิบจนลูกหมีอดทนไม่ไหว ดึงแขนเสื้อยายสองที บอกให้เคี้ยวเร็วขึ้นอีกนิดเพราะยังเหลืออีกซีก ทั้งโต๊ะหัวเราะลั่น ยายหัวเราะตามจนต้องยกมือปิดปาก เป็นเสียงหัวเราะเต็มเสียงหนแรกที่คนในเรือนได้ยินจากหญิงผู้นี้

โต๊ะบัญชีตัวเดิมตั้งอยู่ริมลานขนของ ขาหนึ่งรองด้วยเศษกระเบื้องแผ่นเดิมซึ่งสยงป้าจ้านหามาเสียบไว้ตั้งแต่วันที่เครือข่ายเสบียงเพิ่งเปิด บนนั้นมีสมุดเล่มใหม่ ปกแข็ง หน้าแรกว่างเปล่า ถัดออกไปมีถ้วยน้ำจากบ่อกลางฟาร์มใบหนึ่ง น้ำใสจนเห็นก้นถ้วย ไร้ฝุ่นลงแม้แต่เม็ดเดียว ดุจเพิ่งตักมาวางเมื่อครู่ ทว่าไม่ทิ้งร่องรอยว่าใครเป็นผู้วางนายหญิงยกถ้วยขึ้นจิบโดยไม่ถาม ก่อนวางคืนข้างสมุดซึ่งยังไม่เปิด เพราะสายวันนี้ยังมีงานต้องทำก่อนจะได้เขียนบรรทัดแรกขบวนแขกทยอยออกจากรั้วไปทีละเผ่าหลังต้นอ่อนทั้งห้าแทงดิน เหลยเฉียนนำราชสีห์มุ่งขึ้นเหนือพร้อมเสียงคำรามอำลาที่ทำให้ไก่ทั้งคอกตกใจ ผู้อาวุโสเงือกขึ้นเรือของตระกูลข่งลงใต้ไปพร้อมข่งหลิงอวี่ซึ่งยังบ่นว่าขนมเหลือไม่พอให้ห่อกลับ เผ่ากวางหินก้าวคืนสู่หุบหิน มีเด็กสิบกว่าคนหันมาโบกมือให้วัวอสูรจนสุดทาง ผู้อาวุโสแขนเสื้อปักเมฆคารวะหนเดียวก่อนขึ้นม้าคืนสู่นครศิลา ย่าหลินพาฝูงจิ้งจอกที่ซ่อนตัวมานานกลับไปตั้งรังใหม่ที่หุบเก้าเงา ก่อนไปได้แตะหน้าผากหูจิ่วเยวียนทีหนึ่งแบบที่เคยแตะเมื่อครั้งยังเป็นจิ้งจอกน้อยผู้เฒ่าลายจันทร์กับบริวารชุดเทาออกเดินทางเป็นกลุ่มสุดท้าย กล