All Chapters of หอบแฝดห้า ทำฟาร์มในโลกอสูร: Chapter 121 - Chapter 130

ฟึ่บ! ฟึ่บ! เพียะ!เสียงเถาวัลย์ถูกกระชากขาดดังแหวกความมืดมาจากชายป่าเบื้องหน้า ตามด้วยเสียงหอนโหยหวนนับร้อยสายที่ประสานกันจนแยกไม่ออกว่าตัวใดเป็นตัวใดตี้อ๋าวเทียนยืนนิ่งอยู่ริมร่องน้ำโลหิตด้านที่หันหน้าสู่ป่าหมอกอสูร ราตรีนี้คือคืนเดียวกับที่นายหญิงยืนนิ่งกลางลานกว้าง แล้วพูดเพียงประโยคเดียวว่าครั้งนี้มาจริงแล้ว ห้าจ้าวแยกย้ายไปประจำตำแหน่งได้ไม่ถึงสองชั่วยาม ระลอกแรกก็โผล่พ้นแนวไม้ออกมามันไม่ใช่กองทัพที่เดินแถวเป็นระเบียบ หากเป็นทะเลสีดำที่ไหลบ่าออกมาจากใต้ร่มไม้ หมาป่าอสูรตาแดงก่ำวิ่งนำหน้าเป็นฝูงใหญ่ หมูป่าเขี้ยวเหล็กพุ่งตามมาติดๆ ด้วยแรงที่ทำให้พื้นดินสั่นสะเทือน ทั้งหมดถาโถมเข้าใส่แนวเถาวัลย์ทะลวงไส้ที่ทอดคลุมขอบนอกสุดของอาณาเขตดุจคลื่นซัดฝั่งกำแพงเถาวัลย์ไม่ได้ยืนรอให้ถูกกระแทกเฉยๆ กิ่งก้านที่ไห่ยวี่เจ๋อเลี้ยงดูมาทุกเช้าทุกค่ำขยับตัวทันทีที่สัมผัสกลิ่นเลือด เถาเส้นหนาตวัดรัดคอหมาป่าตัวแรกแล้วกระชากขึ้นกลางอากาศ หนามแหลมโค้งงอที่ซ่อนอยู่ใต้ใบแทงทะลุท้องหมูป่าที่พุ่งตามมา ยิ่งพวกมันดิ้น เถาวัลย์ยิ่งรัดแน่นฉึก! ฉับ! ฉึก!ถัดเข้ามาเพียงไม่กี่ก้าว ดงดอกไม้พ่นกรดที่หุบกลีบรอคอยมา

"บนฟ้า! ดูบนฟ้า!"เสียงตะโกนแหลมสูงดังลั่นมาจากเชิงเทินกำแพงหินเหล็ก คนงานหนุ่มผู้หนึ่งยืนชี้นิ้วสั่นระริกขึ้นไปยังขอบฟ้าเหนือป่าหมอกอสูร ใบหน้าซีดเผือดจนแทบไม่เหลือสีเลือดขณะนั้นใกล้รุ่งเต็มที ฟากฟ้าเพิ่งเริ่มเรื่อเป็นสีครามจาง ไห่ยวี่เจ๋อทรุดตัวไปได้ไม่นาน ม่ออู๋เหินรุดมาถึงและคุกเข่าแตะชีพจรร่างที่พิงกำแพงอยู่ เสียงเกล็ดเสียดสีของฝูงตัวลิ่นอสูรเงียบหายไปหมดแล้ว ผู้คนบนเชิงเทินกำลังจะได้ถอนหายใจเป็นครั้งแรกในรอบคืนหากเสียงที่ลอยมาตามลมเมื่อครู่ บัดนี้กลับดังกลบทุกสิ่งพึ่บ! พึ่บ! พึ่บ!เงาดำนับร้อยพุ่งพ้นยอดไม้ขึ้นมาพร้อมกัน ค้างคาวอสูรปีกหนังกางกว้างเกือบเท่าบานประตู กรงเล็บโค้งงอเป็นตะขอ ดวงตาแดงก่ำวาววับในความมืดที่ยังไม่ทันจาง ฝูงมหึมานั้นไม่ได้ร่อนต่ำลงมาให้แนวเถาวัลย์ตวัดรัด ไม่แตะแปลงดอกไม้พ่นกรด ไม่ผ่านดงเห็ด และไม่จำเป็นต้องข้ามร่องน้ำโลหิต พวกมันบินสูงลิ่วข้ามปราการทุกชั้นที่สร้างขึ้นด้วยหยาดเหงื่อหลายวัน คล้ายสิ่งเหล่านั้นเป็นแค่ลายเส้นบนผืนดินปราการห้าชั้นที่ยันคลื่นอสูรไว้ได้ตลอดคืน ไร้ความหมายสำหรับศัตรูที่ไม่ต้องใช้เท้าตี้อ๋าวเทียนแหงนมองพร้อมเสียงคำรามในลำคอ จ้าว

"ท่านสยง... ใต้ดินมีเสียงขูดขอรับ"เด็กหนุ่มผ้าโพกศีรษะยืนตัวแข็งอยู่กลางลานชิดกำแพงหินเหล็ก กระเบื้องสามแผ่นที่แบกมาซ่อมหลังคาเรือนพักของนายหญิงยังค้างอยู่ในอ้อมแขน ปลายเท้าข้างหนึ่งจมลงไปในหลุมเล็กขนาดเท่าชามข้าวที่เพิ่งยุบตัวแกรก... แกรก...เสียงนั้นแผ่วจนต้องกลั้นหายใจจึงจะได้ยิน หากดังสม่ำเสมอไม่ขาดช่วง คล้ายมีใครเอาตะขอเหล็กขูดก้นหม้ออยู่ลึกลงไปข้างล่างสยงป้าจ้านซึ่งกำลังลากซากค้างคาวอสูรจากเมื่อเช้าไปทางบ่อหมักหยุดเดิน ปล่อยซากในมือทิ้ง แล้วสาวเท้ามาถึงตัวเด็กหนุ่มด้วยสามก้าวยาว ไม่ถามอะไรสักคำ ร่างสูงใหญ่คุกเข่า แนบหูข้างหนึ่งกับผืนดินทั้งลานเงียบกริบ คนงานที่ขนเศษกระเบื้องอยู่ใกล้ๆ พากันหยุดมือแกรก... แกรก... แกรก...ไม่ใช่เสียงเดียว หากซ้อนกันหลายสาย บ้างใกล้ บ้างไกล ทุกสายเคลื่อนเข้าหาจุดเดียวกัน คือฐานรากของกำแพงหินเหล็กซึ่งฝังลึกกว่าสามช่วงตัวคนใบหน้ากลมที่มักแขวนรอยยิ้มแป้นไว้เสมอค่อยๆ แปรเปลี่ยน ดวงตาที่ชอบหยีเป็นเส้นโค้งเบิกขึ้นช้าๆ ริมฝีปากเม้มแน่นเป็นเส้นตรงตัวตุ่นอสูรเล็บเหล็กอสูรชนิดนี้ลำตัวไม่ใหญ่ ตาบอดสนิท หากเล็บหน้าทั้งคู่แข็งยิ่งกว่าเหล็กกล้า ชอนไชได้เร

[ติ๊ง! คลื่นอสูรกลุ่มหลักของระลอกแรกถอยกลับ ระบบสรุปผลผลิตจากซากศัตรูรอการตรวจรับ]ข้อความสีทองลอยขึ้นตรงหน้าเซียวหนิงเยว่ทันทีที่นางก้าวขึ้นบนเชิงเทิน ป่าหมอกอสูรเบื้องล่างเงียบสงัดผิดกับวันวาน อสูรที่รอดถอยกลับเข้าม่านหมอกไปตั้งแต่ก่อนฟ้าสาง ทิ้งไว้แต่ซากเกลื่อนแนวป้องกันทุกชั้น[เกล็ดหินกระทิงอสูร: สามสิบสองแผ่น บดผสมดินเพิ่มแร่ธาตุให้แปลงผักกินหัว หรือใช้เป็นหินลับคมชั้นดี][แผ่นเกราะตัวลิ่นอสูร: สองร้อยเจ็ดแผ่น เบาและทนแรงกระแทก เหมาะใช้มุงหลังคาเรือนหรือทำโล่][หนังปีกค้างคาวอสูร: สิบผืน เหนียว กันน้ำ ใช้คลุมกองฟางหรือขึงเป็นหลังคาโรงเรือนเพาะกล้า][เล็บเหล็กตัวตุ่นอสูร: ยี่สิบสองเล่ม แข็งกว่าเหล็กกล้า ตีเป็นซี่คราดหรือหัวจอบได้ทันที][เมือกดำคางคกอสูร: ราวสองถัง ต้านฤทธิ์กรดได้สมบูรณ์ ใช้ฉาบโถไม่ให้ถูกกัดกร่อน หรือทาเคลือบถุงมือหนัง][เศษซากที่เหลือทั้งหมด: เหมาะสำหรับหมักเป็นปุ๋ยระดับสูง]รายการยังไหลต่อลงมาอีกยืดยาว ทั้งเขี้ยวหมูป่า หนังหมาป่า และกระดูกนับไม่ถ้วน เซียวหนิงเยว่อ่านเงียบๆ ไม่ขยับแม้แต่ปลายคิ้วในหัวของนาง ตัวเลขเรียงตัวเข้าที่ราวลูกคิดถูกดีดอย่างรวดเร็วแผ่นเกร

ถ้วยกระเบื้องเคลือบสีขาวในมือยังอุ่นอยู่ น้ำแกงตุ๋นกระดูกหมูป่าอสูรที่สยงป้าจ้านเคี่ยวมาตั้งแต่หัวค่ำส่งกลิ่นหอมขิงอ่อนลอยกรุ่นขึ้นมาแตะปลายจมูกเซียวหนิงเยว่นั่งพิงหัวเตียงในเรือนพักของตน จิบช้าๆ ทีละคำ หลังคาที่ถูกค้างคาวเจาะทะลุเมื่อไม่กี่วันก่อนได้รับการซ่อมจนเรียบร้อย กระเบื้องแผ่นใหม่เรียงแน่นไม่มีรอยรั่ว ดวงจันทร์ข้างแรมลอดแสงสลัวผ่านหน้าต่างบานเล็กลงมาทาบพื้นคืนนี้เงียบที่สุดในรอบหลายวันหลังระลอกย่อยครั้งล่าสุด อสูรที่เหลือถอยกลับเข้าป่าหมอกอสูรไปทั้งหมด ไร้เสียงคำราม ไม่มีฝีเท้าสัตว์ป่า ไม่มีคำตะโกนจากเชิงเทิน คนงานทั้งฟาร์มหลับเป็นตายตั้งแต่ตะวันยังไม่ทันลับฟ้า มีแต่เสียงกรนแว่วมาจากเรือนพักคนงาน ประสานกับสำเนียงจิ้งหรีดเรไรในแปลงผักห้าจ้าวตกลงกันเองว่าช่วงศึกนี้จะผลัดเวรเฝ้าหน้าเรือนของนางคืนละสองคน แทนคืนละคนอย่างเคย ส่วนอีกสามนอนพักในเรือนเล็กข้างเคียงซึ่งห่างออกไปไม่ถึงยี่สิบก้าวเวรแรกของคืนนี้ เจ้าของเรือนเป็นผู้จัดเองตี้อ๋าวเทียนกับหูจิ่วเยวียนผ่านช่องหน้าต่าง นางมองเห็นเงาสองร่างนั่งอยู่บนขั้นบันไดหน้าเรือน ห่างกันราวหนึ่งช่วงแขน ไม่มีใครพูด ร่างกำยำนั่งหลังตรง