Todos los capítulos de หอบแฝดห้า ทำฟาร์มในโลกอสูร: Capítulo 111 - Capítulo 120

ไอขาวจากลมหายใจของผู้คนลอยขึ้นปนกับหมอกบางๆ เหนือแถวยาวหน้าประตูอาณาเขต ชาวบ้านที่เข้ามาพักค้างคืนในเขตฟาร์มตั้งแต่วันที่เซียวหนิงเยว่สั่งเปิดประตูรับผู้ลี้ภัย บัดนี้ขยับต่อแถวเรียงหนึ่งหน้าโต๊ะจดชื่อรับคนงานที่ตั้งไว้กลางลานเสียงพู่กันขูดขีดลงบนกระดาษดังแทรกเสียงกระซิบกระซาบตลอดแนว เสมียนผู้ทำหน้าที่ก้มหน้าถามไปเรื่อยโดยไม่ทันเงยหน้ามองด้วยซ้ำ "ถนัดงานอันใดบ้าง"หญิงชาวบ้านคนหนึ่งตอบทันทีไม่ต้องคิด "ทำนา เลี้ยงสุกร เย็บผ้าก็พอได้เจ้าค่ะ"คนจดชื่อพยักหน้า ขีดตวัดเครื่องหมายแล้วส่งต่อให้แถวถัดไปอย่างคุ้นเคย ชายวัยกลางคนคนถัดมาตอบว่าถนัดตีเหล็กกับขุดดิน ส่วนอีกคนบอกว่าเคยเป็นคนเลี้ยงวัวมาทั้งชีวิต คำตอบไหลผ่านไปอย่างราบเรียบจนผู้บันทึกแทบไม่ต้องหยุดคิดแต่พอถึงลำดับของสตรีร่างเพรียวในอาภรณ์ไหมเนื้อดีที่แม้จะเปื้อนฝุ่นจากการเดินทางก็ยังดูออกว่ามีราคา เสมียนถามคำถามเดิมออกไปทว่ากลับต้องรอนานผิดปกติ นิ้วที่จับพู่กันเริ่มเคาะโต๊ะเบาๆ อย่างรอคอยคุณหนูผู้นั้นนิ่งคิดอยู่นาน มือเล็กบิดชายเสื้อไปมาก่อนตอบด้วยเสียงไม่มั่นใจ "...ปักผ้าได้เจ้าค่ะ"พู่กันในมือเสมียนชะงักค้างกลางอากาศครู่หนึ่ง เขาช

ฝุ่นจากขบวนทูตสภาบรรพกาลยังไม่ทันจางหายจากเส้นทางหลัก เสียงจอบเสียมขุดดินก็ดังกลับมาทั่วฟาร์มอีกครั้ง สลับกับเสียงร้องเรียกของแรงงานเป็นระยะ ราวกับความกดดันเมื่อกลางวันเป็นเพียงหมอกควันที่พัดผ่านบ่ายคล้อยวันนั้นห้าจ้าวอสูรต่างแยกย้ายกลับไปทำหน้าที่ของตนโดยไม่มีผู้ใดรื้อฟื้นเรื่องทูตองค์หลิงขึ้นมาอีก ประหนึ่งต่างตระหนักดีว่าบางเรื่องเก็บงำไว้ในใจย่อมดีกว่าเอ่ยให้เสียสมาธิภายในเรือนหลัก เซียวหนิงเยว่นั่งตรวจสมุดบัญชีเงียบๆ มือข้างหนึ่งวางทาบหน้าท้องตามความเคยชิน ห้วงความคิดยังคงวนเวียนอยู่กับนาม 'เยี่ยหลันเทียน' ที่หลุดจากปากผู้มาเยือน ก่อนจะจำต้องปัดความกังวลทิ้งไปชั่วคราวเมื่อได้ยินเสียงล้อไม้บดถนนดินดังก้องมาจากเส้นทางสายหลักครานี้ไม่มีเวรยามตื่นตระหนก เพราะพาหนะที่มุ่งหน้าเข้ามามิใช่ขบวนพาหนะประดับธงสภา ทว่าคือเกวียนเสบียงหน้าตาซอมซ่อ คลุมทับด้วยผ้าใบเก่าคร่ำคร่า บนที่นั่งคนขับมีบุรุษผู้หนึ่งนั่งแกว่งขาอย่างเกียจคร้าน แม้อาภรณ์จะดูเรียบง่ายและเปื้อนฝุ่นจากการเดินทาง ทว่าใบหน้าหล่อเหลากับท่วงท่าเย่อหยิ่งนั้นกลับคุ้นตา... ข่งหลิงอวี่ นายน้อยเผ่านกยูงทอง ผู้เคยนำไข่มุกจันทรามามอบให้

กลิ่นดินชื้นยามเช้าลอยคลุ้งอยู่เหนือผืนแปลงที่กันไว้สำหรับเพาะพันธุ์ 'ดอกไม้พ่นกรด' ม่ออู๋เหินก้าวเดินสำรวจไปตามแนวนั้นอย่างเงียบขรึม สมุดจดเล่มเล็กและพู่กันยังคงเหน็บอยู่ที่เอวตามความเคยชินหลังจากที่ไห่ยวี่เจ๋อปลูกปราการพฤกษาชั้นนอกสุดเสร็จสิ้นเมื่อวาน งานด่านที่สองก็ตกมาอยู่ในมือเขาตามที่ได้รับมอบหมาย ไม่มีผู้ใดเอ่ยทักทายระหว่างทาง และตัวเขาเองก็มิได้คาดหวังบทสนทนาเหล่านั้นอยู่แล้วเมื่อเดินไปจนสุดขอบแปลง ชายหนุ่มพลันชะงักกับสิ่งที่ประจักษ์แก่สายตา แนวที่วางผังไว้อยู่ใกล้กับเส้นทางสัญจรที่แรงงานฝึกหัดกลุ่มใหม่ ตลอดจนผู้ลี้ภัยที่เพิ่งเข้ามาพักพิงในอาณาเขตเมื่อไม่กี่วันก่อนต้องเดินผ่านทุกเช้าค่ำ คนเหล่านั้นยังมิรู้ซึ้งถึงอันตรายของบุปผาสายพันธุ์นี้เลยแม้แต่น้อย บางคนถึงขั้นยังจำเส้นทางในฟาร์มได้ไม่ครบทุกซอกมุมด้วยซ้ำเขาหรี่ตามองเส้นทางสัญจรนั้นนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพึมพำกับตนเองเสียงต่ำ "ปริมาณพิษต้องแม่นยำกว่าที่เคยคำนวณไว้เป็นสิบเท่า หากคลาดเคลื่อนเพียงเสี้ยวเดียว ผู้ที่มิรู้อิโหน่อิเหน่จะต้องมารับเคราะห์แทน" ม่ออู๋เหินพับแผนผังเก็บเข้าอกเสื้อ แล้วหมุนตัวกลับไปยังเรือนเก็บวัตถุดิบ

หมุดไม้ตัวสุดท้ายถูกตอกลงดินตั้งแต่ฟ้ายังไม่ทันสาง แนวเชือกที่ขึงไว้ทอดยาวโอบรอบอาณาเขตเป็นวงโค้ง ห่างจากกำแพงหินเหล็กเพียงไม่กี่สิบก้าวไห่ยวี่เจ๋อกับตี้อ๋าวเทียนยืนอยู่คนละปลายเชือก พร้อมลงมือกับปราการชั้นที่สี่ร่วมกัน ขณะที่ทั้งฟาร์มยังหัวเราะกันไม่หายกับเรื่องเด็กหนุ่มที่หลับกลางดงเห็ดเมื่อวาน ตรงนี้คือด่านสุดท้ายก่อนที่ศัตรูจะประชิดตัวเรือนของผู้คน"ร่องต้องลึกเกินความสูงของคนสองช่วงตัว และผนังต้องลาดชันจนไม่มีที่ให้กรงเล็บเกาะยึด"จ้าวสมุทรเอ่ยพลางคุกเข่าลงกะระยะผิวดินด้วยฝ่ามือ นัยน์ตาสีน้ำทะเลไล่มองไปตามแนวเชือกอย่างละเอียด"เมื่อขุดเสร็จ ข้าจะดึงน้ำจากใต้ดินขึ้นมาเติมให้เต็ม แล้วผสมโอสถสีชาดที่ม่ออู๋เหินเคี่ยวไว้ลงไป น้ำทั้งร่องจะแดงฉานดุจโลหิต อสูรตนใดตกลงไปจะชาไร้เรี่ยวแรงทั้งตัว ว่ายขึ้นฝั่งไม่ได้ ส่วนผู้ใดที่คิดจะกระโจนข้าม ข้าก็ยังบังคับผิวน้ำให้ซัดขึ้นมาฉุดกลับลงไปได้"คนงานกลุ่มหนึ่งที่ฟังอยู่พากันกลืนน้ำลาย ไห่ยวี่เจ๋อจึงคลี่ยิ้มอ่อนโยนให้ ก่อนกำชับด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น"เมื่อน้ำถูกเติมลงไปแล้ว ห้ามผู้ใดเอามือหรือเท้าแตะผิวน้ำเป็นอันขาด แม้แต่จะตักขึ้นมาล้างห

แผ่นหนังผืนเก่าในมือเซียวหนิงเยว่ม้วนจนขอบเปื่อย เป็นผังปราการห้าวงซ้อนที่นางขีดเขียนไว้ตั้งแต่วันประกาศแผนการ แต่ละวงมีชื่อผู้รับผิดชอบกำกับด้วยลายมือคมกริบ นางยืนรออยู่หน้าประตูฟาร์มตั้งแต่ฟ้ายังเป็นสีหม่นจาง เช้านี้ซึ่งเป็นวันแรกหลังบ่อหมักขุดเสร็จ คือครั้งแรกที่นางนัดให้ห้าจ้าวรายงานผลงานครบทุกชั้นในคราวเดียวมือข้างหนึ่งเลื่อนลงไปลูบครรภ์ที่โตจนเสื้อคลุมปิดไม่มิดอีกต่อไป ภายในนั้นก้อนแป้งทั้งห้าขยับดิ้นสลับกันไปมาราวกับรู้ว่ามารดากำลังจะออกเดินทาง นางหยุดมือไว้ตรงนั้นครู่หนึ่ง สูดลมหายใจยามรุ่งอรุณที่ยังเจือกลิ่นดินชื้นเข้าเต็มปอด แล้วจึงก้าวเท้าแรกออกจากประตูด่านแรกอยู่นอกสุด ไห่ยวี่เจ๋อยืนคอยท่าอยู่ตรงนั้นแล้วเถาวัลย์ทะลวงไส้ที่เมื่อหลายวันก่อนยังเป็นเพียงหน่อเล็กๆ บัดนี้แผ่กิ่งก้านพันเกี่ยวกันหนาทึบจนกลายเป็นกำแพงสีเขียวเข้มสูงท่วมหัว โอบล้อมรอบอาณาเขตไม่มีช่องโหว่ หนามแหลมโค้งงอซ่อนอยู่ใต้ใบทุกใบ เมื่อลมพัดผ่าน ทั้งแนวก็ไหวระลอกพร้อมกันเหมือนสิ่งมีชีวิตที่กำลังหายใจ"ข้าคุมน้ำให้มันทุกเช้าทุกค่ำ ไม่ให้ขาดและไม่ให้เกิน"จ้าวสมุทรเอ่ยพลางยกมือขึ้นลูบใบเถาวัลย์ที่อยู่ใกล้ที่สุ