All Chapters of หอบแฝดห้า ทำฟาร์มในโลกอสูร: Chapter 81 - Chapter 90

เส้นทางลับใต้เงาหน้าผายังจมอยู่ในความมืดก่อนรุ่งสาง เสียงกีบกระทบดินนับพันคู่ดังกึกก้องดุจคลื่นซัดฝั่ง ปนเสียงวัวอสูรคำรามต่ำ หมูวิญญาณร้องอู้อี้ แพะหินขวิดเขาชนกันเองด้วยความตื่นตระหนก ทว่าท่ามกลางเสียงชุลมุนเหล่านั้น เสียงสยงป้าจ้านกับไห่ยวี่เจ๋อกลับเถียงกันไม่หยุดเรื่องวิธีต้อนฝูงกลับรัง ราวกับไม่รู้ร้อนรู้หนาวกับความโกลาหลรอบกาย"ไล่มันไปทางซ้ายสิ ทำไมต้องอ้อม" สยงป้าจ้านบ่นพลางดันวัวอสูรตัวหนึ่งด้วยไหล่"เพราะทางซ้ายลาดชัน ลูกสัตว์ในฝูงจะล้มก่อนถึงคฤหาสน์" ไห่ยวี่เจ๋อตอบเรียบ ไม่ทันหันมามอง สายตาจับจ้องอยู่ที่พื้นหินเบื้องหน้าปลายนิ้วเรียวแตะลงบนรอยแตกของหิน สายน้ำใต้ดินที่หลับใหลมานานถูกปลุกให้ไหลขึ้นมาตามรอยแยก ทีละสาย ทีละสาย จนรวมเป็นธารสีเงินอ่อนทอดยาวจากคอกไปยังทิศคฤหาสน์จ้าวสมุทรหนุ่มไม่ใช้ความกลัวกดดันฝูงสัตว์แม้แต่น้อย เพียงปล่อยให้น้ำไหลนำทางไปเอง ฝูงสัตว์ที่ดื่มแต่น้ำขุ่นคลุกมูลในรางมาทั้งชีวิตหยุดชะงัก จมูกกลมกระดุกกระดิกดมกลิ่นน้ำหอมเย็นที่ไม่เคยพบเจอ แล้วเดินตามธารนั้นไปทีละตัว วัวอสูรเสียงร้องอ่อนลง แพะหินหยุดขวิดกันเอง หมูวิญญาณเดินเรียงแถวอย่างสงบผิดหูผิดตาทว่

คล้อยหลังการสอบสวนยามรุ่งสาง แสงตะวันอ่อนก็สาดผ่านซุ้มไม้เลื้อยหลังคฤหาสน์ เซียวหนิงเยว่ยืนอยู่กลางผืนดินว่างเปล่าที่เคยเป็นเพียงทุ่งหญ้ารกร้าง สายตามองไปยังฝูงสัตว์นับพันที่ยังคงหวาดระแวงถิ่นใหม่ ร้องเรียกหากันเป็นระยะ มือหนึ่งวางบนหน้าท้องนูนเด่น อีกมือกำแน่นราวกำลังตัดสินใจบางสิ่งที่รอมานานวูบ...ผังเรืองแสงจางลอยขึ้นเหนือผืนดินตรงหน้า เส้นสายวาบวับลากขอบเขตเป็นรูปเป็นร่างในอากาศ ดุจมือใครสักคนกำลังร่างแผนที่ด้วยแสงจันทร์[เริ่มสร้าง: ลานปศุสัตว์อสูร][ต้องการพื้นที่: แปลงหญ้าวิญญาณ ร่องน้ำจันทรา คอกแยกสายพันธุ์ บ่อหมักมูลสัตว์][ทรัพยากรเพียงพอ]นางพยักหน้าเบา ๆ ใช้ปลายไม้ขีดแนวคอก ร่องน้ำ และบ่อหมักลงบนผืนดินตามผังที่มีเพียงตนมองเห็น แล้วเอ่ยสั่งการเพียงคำเดียว "เริ่มได้"สิ้นคำสั่ง ทั้งห้าคนก็แยกย้ายลงมือทันที ไม่มีใครรอใคร ไม่มีใครถามใคร ราวกับเคยซ้อมประสานงานกันมาก่อนแล้วนับร้อยครั้งสยงป้าจ้านยกเสาหินท่อนโตราวลำต้นไม้ขึ้นบ่าข้างละต้น เดินปักลงตามแนวที่นางขีดไว้ทีละหลุมด้วยแรงกดเพียงครั้งเดียว ก่อนลากประตูเหล็กหนาที่ปล้นมาจากคอกเก่ามาวางตั้งเป็นรั้วขวางปากทาง"ทำไมต้องปักเสาถ

รุ่งเช้าวันที่สองนับจากคืนบุกคอก ณ คอกอสูรกลายพันธุ์นอกนครศิลา เมื่อม่านมายาที่หูจิ่วเยวียนวางทิ้งไว้สลายตัวลง ยามเฝ้าคอกที่เพิ่งฟื้นคืนสติต่างก็ต้องตกตะลึงงัน ลานคอกกว้างใหญ่ว่างเปล่าไร้เงาสัตว์อสูรแม้แต่ตัวเดียว เหลือไว้เพียงรอยกีบเท้าวัวที่จางหายไป รอยครูดของประตูเหล็กที่ถูกถอดหายไปทั้งบาน และเศษหญ้าแห้งที่ถูกกินจนเกลี้ยงเกลา"ฝูงวัว... เดินตามสายน้ำไปเองขอรับ" ยามผู้หนึ่งที่ยังพอมีสติรายงานเสียงสั่น มือชี้ไปยังร่องน้ำสีเงินจางที่ไม่เคยมีมาก่อน ไม่มีผู้ใดกล้าเอ่ยคำว่าถูกปล้นออกมาตรง ๆผู้นำสมาคมการค้าใต้ดินที่รีบรุดมาดูด้วยตนเองยืนนิ่งอยู่กลางลานร้างนานหลายลมหายใจ ก่อนจะตวาดสั่งปิดข่าวด้วยน้ำเสียงสั่นระริก ทว่าคำสั่งปิดปากยามย่อมไม่อาจปิดกั้นความจริงที่ตามมาได้ ร้านค้ารายย่อยทั่วนครศิลาต่างพากันมาทวงถามหาเนื้อวิญญาณที่เคยส่งตามกำหนด เมื่อถึงวันที่ห้า เส้นทางเสบียงเนื้อวิญญาณทั้งสายของสมาคมก็เริ่มระส่ำระสายจนแทบพังทลายเช้าวันที่ห้านั้นเอง หน้าหอโอสถและเสบียงเร้นเงาย่านประตูตะวันออก ป้ายไม้แผ่นใหม่ถูกแขวนขึ้นเหนือกรอบประตูร้าน อักษรสลักคมชัดดุดัน"ผู้ถือครองตราสิทธิ์เร้นเงา ผู้เคยช่

ทันทีที่แสงสีเลือดหลังใบหูของฝูงสัตว์เรืองขึ้นพร้อมกัน ตี้อ๋าวเทียนกับสยงป้าจ้านก็เป็นสองร่างแรกที่วิ่งมาถึงรั้วเหล็กก่อนผู้ใด กระโดดข้ามรั้วโดยไม่รอเปิดประตูด้วยซ้ำ หูจิ่วเยวียนตามมาติด ๆ สะบัดพัดมายากางม่านคลุมทั่วลานปศุสัตว์ในพริบตาเดียว ปิดกั้นแสงประหลาดนั้นไม่ให้รั่วไหลออกไปให้ผู้ใดเห็นแม้แต่เศษเสี้ยวฝูงสัตว์นับพันยังคงหมอบราบสนิท ไร้เสียงร้องแม้แต่ตัวเดียว มีเพียงแสงสีเลือดที่กะพริบถี่ขึ้นเรื่อย ๆ ราวหัวใจที่กำลังเต้นเร่งจังหวะ สร้างเงาแดงคล้ำทาบไหวอยู่ทั่วลานอันเงียบงันจนน่าขนลุกม่ออู๋เหินย่อตัวลงตรวจตราหลังใบหูของวัวอสูรตัวหนึ่งที่หมอบนิ่งอยู่กลางฝูง ปลายนิ้วเรียวยาวลูบไล้ผิวหนังตรงจุดนั้นอย่างระมัดระวังราวกำลังสัมผัสสิ่งมีชีวิต ไห่ยวี่เจ๋อปลุกน้ำจันทราให้ไหลผ่านผิวหนังบริเวณนั้นหวังชะล้างแสงเรืองออก ทว่าแสงสีเลือดกลับไม่จางหายแม้แต่น้อย ซ้ำยังเต้นเป็นจังหวะตรงกับชีพจรครรภ์ของนายหญิงพอดิบพอดี ราวกับสายใยที่มองไม่เห็นเส้นหนึ่งได้ผูกโยงทั้งสองสิ่งไว้ด้วยกันมาตั้งแต่ต้น"ข้าเคยเห็นตรานี้ตั้งแต่คืนแรกที่บุกคอก" ม่ออู๋เหินเอ่ยเสียงต่ำ ปลายนิ้วที่แตะอยู่บนขนวัวเกร็งแข็ง "ตอนนั้นข้

ตี้อ๋าวเทียนกับสยงป้าจ้านพุ่งเข้าขวางหน้านางในพริบตาเดียว ร่างกำยำทั้งสองบังกายเซียวหนิงเยว่ไว้มิดชิดราวกำแพงเนื้อ กรงเล็บและกำปั้นเกร็งแน่นพร้อมฟาดทำลายทุกสิ่งที่กล้าเข้าใกล้ทว่าเงาในหน้ากากกลับไม่ขยับแม้แต่นิ้วเดียว ยืนนิ่งอยู่กลางแอ่งเลือดดุจรูปปั้นไร้ลมหายใจ หูจิ่วเยวียนหรี่ตาเพ่งมองรอยกระเพื่อมใต้เงานั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยสำทับเสียงต่ำ "เป็นร่างมายาที่ฝากไว้กับแก่นโลหิต ตัวจริงของมันอยู่ห่างออกไปไกลนัก"เงาในหน้ากากไม่รุกไล่ ไม่ชักดาบ เพียงกล่าวด้วยน้ำเสียงสุภาพเย็นเยียบราวลมพัดผ่านหลุมศพ"การที่เจ้าตัดตราไปนั้น หาได้ทำให้ข้าเสียหายแม้แต่น้อย" เสียงนั้นลอยมาแผ่วเบา "ตราเป็นเพียงป้ายบอกทาง มิใช่กุญแจหลักของพิธี""ข้าไม่จำเป็นต้องรู้ตำแหน่งของเจ้า" เงานั้นกล่าวต่อ "ลัทธิรู้ที่ตั้งฟาร์มของเจ้ามาก่อนหน้านั้นนานแล้ว สิ่งที่ข้าต้องการยืนยันมีเพียงว่าสายเลือดของเจ้ายังมีชีวิตและแข็งแกร่งพอสำหรับพิธี และบัดนี้... ข้าแน่ใจแล้ว"ตี้อ๋าวเทียนคำรามต่ำในลำคอ แผงคอสีทองลุกชัน ทว่าเงานั้นไม่สนใจแม้แต่น้อย"เซียวเจิ้นหนานเป็นผู้ส่งข่าวสำคัญให้ข้า" เสียงนั้นเอ่ยต่อ "สายเลือดที่ถูกผนึกไว้สิบห้