All Chapters of หอบแฝดห้า ทำฟาร์มในโลกอสูร: Chapter 91 - Chapter 100

เช้าตรู่วันที่เก้า แสงอรุณยังไม่ทันสาดพ้นขอบฟ้า หน้าร้านเร้นเงาก็มีเงาผู้คนมายืนต่อแถวเรียงรายยาวเหยียดจนสุดลานหิน เสียงไก่ขันแว่วมาจากหลังเขายังไม่ทันจางหาย บางคนมาตั้งแต่ดึกดื่น กอดเสื่อผืนบางนั่งรอทั้งคืนโดยไม่ยอมขยับเขยื้อนแม้แต่ก้าวเดียวราวกลัวว่าหากคลาดสายตาไปเพียงครู่ ที่พึ่งแห่งนี้จะหายวับไปเสียก่อน ไอหมอกยามเช้ายังลอยคลออยู่เหนือหลังคากระเบื้อง แซมด้วยเสียงกระซิบกระซาบของผู้คนที่ไม่รู้จักกันมาก่อนแต่บัดนี้กลับยืนเบียดเสียดกันด้วยความหวาดหวั่นเดียวกันภายในห้องชั้นบน หูจิ่วเยวียนนั่งกลางวงอักขระมายาหลายสิบดวงที่ลอยเรียงรายรอบกาย แต่ละดวงเผยภาพเสี้ยวส่วนของนครศิลาที่แตกต่างกันไป ตรอกแคบ ตลาดสด ประตูคฤหาสน์ใหญ่น้อย ทว่าทุกภาพล้วนสะท้อนคำเดียวกันซ้ำแล้วซ้ำเล่าพิธีโลหิตใต้คอกถูกเปิดโปงแล้ว ปากต่อปากลามไปทั่วนครดุจไฟป่าที่ไม่ต้องมีผู้ใดคอยเติมฟืน ภาพหนึ่งเผยหญิงชราขายผักกลางตลาดเล่าเรื่องให้คนรอบข้างฟังด้วยน้ำเสียงสั่นเทา อีกภาพหนึ่งเผยกลุ่มชายหนุ่มรวมตัวกันหน้าประตูสมาคมการค้าเก่า ตะโกนถามหาความรับผิดชอบทว่าไม่มีผู้ใดออกมาตอบ"ข่าวไปได้ไกลกว่าที่ข้าปล่อยเองเสียอีก" หูจิ่วเยวียนเ

เสียงแตรทองแหลมสูงลอยมาตามสายลมยามเช้าของวันที่สิบเอ็ด ก่อนที่กองเรือเสบียงตระกูลข่งลำแล้วลำเล่าจะค่อย ๆ ปรากฏกายที่ปลายแม่น้ำ ธงปักขนนกยูงทองโบกสะบัดอยู่บนเสากระโดงนับสิบผืน แสงแดดยามเช้ากระทบผืนธงจนวาววับราวทองคำเหลวตัวแทนตระกูลใหญ่น้อยที่ยังพักอยู่ในละแวกนครศิลาต่างพากันมามุงดูอยู่ริมฝั่งอย่างเนืองแน่น เพราะรู้ดีว่าเรือเสบียงระดับนี้ไม่เคยแล่นเข้าหาผู้ใดง่าย ๆ นับตั้งแต่ตระกูลข่งครองเศรษฐกิจนครศิลามาหลายชั่วอายุคนเซียวหนิงเยว่ยืนอยู่ตรงลานหินหน้าท่าน้ำ มือหนึ่งวางแนบหน้าท้องที่นูนเด่น อีกมือประสานไว้ด้านหลัง สายตาจับจ้องไปยังเรือลำใหญ่ที่สุดกลางขบวนอย่างสงบนิ่งด้านหลังห่างไปเพียงก้าวเดียว ตี้อ๋าวเทียนยืนกอดอก หูจิ่วเยวียนเอียงศีรษะสูดกลิ่นลมจากแม่น้ำเบา ๆ ราวกำลังตรวจสอบสิ่งใดบางอย่าง ทั้งสองไม่เอ่ยคำ เพียงยืนเฝ้าระวังตามหน้าที่ที่ทำจนคุ้นเคยเรือลำนั้นเทียบท่าก่อนใคร ข่งหลิงอวี่ก้าวลงจากกราบเรืออย่างสง่างาม เสื้อผ้าที่สวมใส่ต่างจากครั้งก่อนอย่างสิ้นเชิง ไม่มีลวดลายปักทองหรูหราจนแสบตาดังที่เคย มีเพียงผ้าไหมสีขาวนวลเรียบง่ายปักขนนกยูงทองเพียงเส้นเดียวที่อกซ้าย นายน้อยตระกูลข่งก้า

เช้าวันถัดมา หมอกขาวยังไม่จางจากลานฟาร์ม ช่องทางที่เคยถูกหินถล่มทับเมื่อวันวานบัดนี้เปิดโล่งเป็นบันไดหินกว้างพอให้คนเดินเรียงแถวลงไปพร้อมกันได้ สยงป้าจ้านคงลงมือขนย้ายกองหินเปิดทางไว้ตั้งแต่ก่อนรุ่งสางตามที่ไห่ยวี่เจ๋อฝากฝัง จนพื้นเรียบเป็นทางเดินโล่งเตียน ไร้ร่องรอยความเหนื่อยล้าของผู้ลงแรงหลงเหลือให้เห็นแม้แต่น้อยเซียวหนิงเยว่มือหนึ่งถือตะเกียงน้ำมัน อีกมือประคองครรภ์ที่นูนเด่นเข้าสู่เดือนที่ห้าตามความเคยชิน ก้าวลงบันไดหินทีละขั้นอย่างมั่นคง มีไห่ยวี่เจ๋อประกบอยู่ทางซ้ายและม่ออู๋เหินตามหลังทางขวา ไม่มีผู้ใดเอื้อนเอ่ยคำใดตลอดทาง ประดุจรู้ดีว่าถ้อยคำใดก็ไม่อาจบรรเทาสิ่งที่กำลังรอคอยอยู่เบื้องล่างได้แสงตะเกียงสั่นไหวตามจังหวะลมหายใจ ทอดเงายาวไปกระทบผนังหินสองข้างทางที่เรียบโล่งผิดธรรมชาติ ยิ่งก้าวลงลึก ไอเย็นอับชื้นที่ไร้แสงเดือนแสงตะวันมานับสิบปีก็ยิ่งบาดผิวตามที่ไห่ยวี่เจ๋อเคยเล่าไว้ จี้มรกตกลางอกอุ่นวาบขึ้นเบา ๆ ตั้งแต่ก้าวแรกที่เหยียบบันไดหิน คล้ายรับรู้ล่วงหน้าว่ากำลังขยับเข้าใกล้บางสิ่งบางอย่างเมื่อมาถึงปากห้องขัง แสงตะเกียงส่องผ่านความมืดไปกระทบผนังด้านหนึ่ง เผยให้เห็นโซ่เส้น

เช้าวันถัดมา หมอกบางยังไม่ทันจางจากลานฟาร์ม หูจิ่วเยวียนคลี่แผนที่มายาแสดงเส้นทางเสบียงทั้งหมดที่เข้าออกเรือนลับหลังคฤหาสน์ร้างทิศตะวันตก ให้ลอยอยู่กลางอากาศเหนือโต๊ะหิน เส้นสีแดงจาง ๆ ลากไขว้กันหลายสายราวใยแมงมุมที่ทอดยาวออกจากจุดศูนย์กลางจุดเดียว ทุกคนยืนล้อมมองนิ่งโดยไม่มีผู้ใดเอ่ยคำ ลมเช้าพัดผ่านเบา ๆ ทำให้ภาพมายาสั่นไหวราวคลื่นน้ำ"คนที่หิวมักพูดความจริงเร็วกว่าคนที่อิ่ม ข้าไม่จำเป็นต้องง้างปากใครด้วยดาบ แค่รอให้ท้องทำหน้าที่แทน แทนที่จะบุกเรือนลับซึ่งอาจมีกับดักหรือพิธีป้องกันซ่อนอยู่ ปิดทุกทางส่งเสบียงที่ข่งหลิงอวี่เคยเห็นคนขนของเข้าไปทุกสามวันเสียตั้งแต่ต้นย่อมดีกว่า" หูจิ่วเยวียนเอ่ยขึ้นก่อน พัดไม้ในมือแตะปลายคางเบา ๆ พลางคลี่ยิ้มเจ้าเล่ห์ตามนิสัย"ทำเลย" เซียวหนิงเยว่พยักหน้าทันทีโดยไม่ลังเล สายตาจับจ้องเส้นสีแดงเบื้องหน้าไม่คลาด น้ำเสียงราบเรียบไร้ข้อกังขา"ถ้ามันรู้ตัวว่าถูกปิดล้อมแล้วหนีออกทางอื่นเล่า" ม่ออู๋เหินทักท้วงขึ้นเบา ๆ จากมุมโต๊ะ ดวงตาสีรัตติกาลจับจ้องเส้นสายกลางอากาศอย่างพินิจ"เส้นทางลับที่รายงานมามีแค่สี่สาย ปิดพร้อมกันในคืนเดียว ไม่มีช่องให้รู้ตัวก่อนแม้แต่อ

ห้องโถงยังคงสว่างจ้าด้วยแสงสีเลือดที่พวยพุ่งจากตราใต้ผิวคอเซียวเจิ้นหนาน เสียงชุลมุนของทุกคนที่วิ่งเข้ามายังไม่ทันจางหาย ม่ออู๋เหินคุกเข่าลงข้างร่างที่กำลังชักกระตุกทันทีโดยไม่รีรอมือเรียวทั้งสองข้างเคลื่อนไหวรวดเร็วอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ดึงถุงผ้าใบเล็กที่พกติดตัวออกมากองเรียงบนพื้นหินภายในเสี้ยวลมหายใจเดียว ขวดยาสีต่าง ๆ นับสิบถูกหยิบจับสลับไปมาด้วยความเร็วเกินกว่าตาจะตามทัน"ตรานี้ไม่ใช่พิษ... มันคือคำสั่งที่ฝังอยู่ในสายเลือดเขาเอง ข้าแก้สายเลือดไม่ได้" เสียงของม่ออู๋เหินตึงเครียดผิดปกติจากความสงบที่เคยมีเสมอ นิ้วเรียวลูบไล้ไปตามเส้นแสงสีชาดบนผิวคออย่างรวดเร็ว ก่อนหยิบขวดยาสีเขียวเข้มขึ้นมาเทลงฝ่ามือ"พยายามอีกนิด! เขายังหายใจอยู่" ไห่ยวี่เจ๋อคุกเข่าลงอีกฝั่ง มือหนึ่งควบคุมสายน้ำเย็นให้ไหลผ่านลำคอเซียวเจิ้นหนานเพื่อลดความร้อนของตรา ปลายนิ้วที่บังคับสายน้ำสั่นระริกอย่างไม่เคยปรากฏให้ผู้ใดเห็นมาก่อนม่ออู๋เหินกดฝ่ามือที่เปื้อนยาสีเขียวลงบนจุดที่แสงสีแดงฉานเข้มที่สุด ตัวยาซึมผ่านผิวหนังอย่างรวดเร็ว ทว่าแสงกลับไม่มีทีท่าจะจางลงแม้แต่น้อยเขาคว้าขวดถัดไปโดยไม่หยุดพัก ริมฝีปากเม้มแน่นจนข