All Chapters of หอบแฝดห้า ทำฟาร์มในโลกอสูร: Chapter 131 - Chapter 140

แผ่นหนังผืนใหม่ถูกกางออกบนโต๊ะไม้กลางโถง มุมทั้งสี่ทับไว้ด้วยถ้วยชาเปล่า วงกลมห้าวงซ้อนกันอยู่ตรงกลาง ลากด้วยหมึกดำเส้นเดียวกับผังผืนเก่าทุกประการต่างกันตรงที่ในแต่ละวง ไม่มีคำว่าเถาวัลย์ ดอกไม้ เห็ด ร่องน้ำ หรือบ่อหมักอีกแล้วมีแต่ชื่อคนห้าชื่อ เขียนกระจัดกระจายโดยไม่เรียงลำดับเช้านี้หลังงานเลี้ยงรอบกองไฟ ห้าจ้าวถูกเรียกมาที่โถงกลางตั้งแต่ตะวันยังไม่พ้นยอดไม้ สยงป้าจ้านเดินเข้ามาพร้อมหมั่นโถวครึ่งลูกในปาก หูจิ่วเยวียนชะโงกมองผังก่อนใครแล้วเลิกคิ้วขึ้นสูง"นายหญิงวาดพวกข้าเป็นปราการไปแล้วหรือขอรับ ชื่อข้าอยู่ริมขอบเสียด้วย""นั่งลง" เซียวหนิงเยว่ตอบเรียบๆนางไม่ได้หยิบสิ่งใดขึ้นมาให้ดู หน้าต่างสีทองเมื่อคืนไม่มีผู้ใดมองเห็นนอกจากนาง สิ่งเดียวที่นำมาวางให้พวกเขาได้คือถ้อยคำ"เมื่อคืนข้ารู้มาว่าคลื่นถัดไปจะไม่ตีกำแพง ไม่ตีเถาวัลย์ ไม่ตีร่องน้ำ" นัยน์ตาเรียวกวาดผ่านใบหน้าทุกคน "มันจะมาหาจุดอ่อนของพวกเจ้า ทีละคน"ความเงียบตกลงกลางโถงหูจิ่วเยวียนเป็นคนแรกที่ทำลายมัน พัดในมือสะบัดคลี่ออกพร้อมรอยยิ้มกว้าง"ถ้าอย่างนั้นข้าก็รอดแน่แล้วขอรับ เพราะบรรพชนจิ้งจอกไม่มีจุดอ่อน มีแต่จุดที่งามเกินไ

กริก... กริก... กริก...เสียงนั้นแผ่วยิ่งกว่าฝนปรอย ทว่าไม่ขาดห้วงแม้แต่อึดใจเดียว ปลายขาเล็กแหลมนับร้อยนับพันกำลังไต่ผ่านกลีบดอกไม้ทีละกลีบ ทุกย่างก้าวเบาจนต้นไม้ไม่ไหวติงสองวันหลังคืนฝูงไฟ บ่ายนั้นแดดแรงจนพื้นหญ้าหน้าร่องน้ำแห้งกรอบ คนงานกลุ่มหนึ่งกำลังถอนเถาวัลย์ที่ไหม้เกรียมออกจากแนวชั้นนอก ไม่มีใครได้ยินเสียงฝีเท้าประหลาดนอกจากผู้ที่ใช้หางฟังแผ่นดินมาทั้งชีวิตม่ออู๋เหินวางขวดยาลงบนชั้นไม้ในโรงเก็บโอสถปลายหางงูสีดำที่ทิ้งตัวแตะพื้นอยู่ใต้ชายเสื้อกระตุกขึ้นหนึ่งครั้งเขาเดินไปถึงขอบร่องน้ำในไม่กี่อึดใจ เบื้องหน้า เลยดงเห็ดชั้นที่สามออกไป แปลงดอกไม้พ่นกรดยังเรียงแนวอยู่ครบดังเดิม กลีบสีม่วงแย้มรับแดด ไม่มีต้นใดเหี่ยว ไม่มีต้นใดถูกกัดที่โคนต้นทุกแถว มีบางสิ่งขดตัวอยู่ตะขาบอสูรลำตัวยาวเท่าแขนคน เปลือกสีน้ำตาลไหม้ขึ้นเงาวาววับเหมือนทาน้ำมัน นับได้หลายสิบตัว เรียงต่อกันเป็นวงล้อมดงดอกไม้ไว้ทั้งหมด หัวต่อหางไม่เว้นช่องว่างพวกมันไม่กินดอกไม้ ไม่ขุดราก ไม่ขยับเข้ามาใกล้ฟาร์มแค่ขดอยู่อย่างนั้น แล้วปล่อยไอบางสีเขียวคล้ำออกจากปล้องลำตัวทีละน้อย หมอกพิษลอยต่ำเลียผิวดิน วนเวียนในวงที่พวก

แนวหินที่ตี้อ๋าวเทียนเรียงเสริมตลิ่งไว้ด้วยแขนซ้าย มีคราบสีชาดเปียกชื้นเป็นแถบอยู่เหนือระดับน้ำหนึ่งชุ่นแล้วกลายเป็นสองชุ่นไม่มีใครตักออก ไม่มีฝนตก ไร้รอยรั่วตามผนัง หากผิวน้ำในร่องกลับค่อยๆ ลดต่ำลงจากขอบหิน ช้าจนมองด้วยตาเปล่าแทบไม่ทัน แต่ไม่หยุดแม้แต่ชั่วลมหายใจเดียวสี่วันหลังศึกตะขาบ ราตรีนั้นเดือนครึ่งดวงลอยต่ำอยู่เหนือป่าหมอกอสูร แสงเงินจางทาบผิวน้ำสีชาดจนดูดำสนิทเวรยามคืนนี้มีตี้อ๋าวเทียนคุมตลิ่งช่วงหันสู่ป่า ชาวบ้านสองคนถือคบไฟยืนเฝ้าห่างออกไปไม่กี่ก้าว ส่วนนายหญิงถูกม่ออู๋เหินสั่งให้เข้านอนตั้งแต่หัวค่ำ ด้วยเหตุผลสั้นๆ ว่าก้อนแป้งดิ้นแรงเกินไปตลอดบ่ายไห่ยวี่เจ๋อไม่ได้อยู่ในผลัดเฝ้ายามจ้าวสมุทรนั่งอยู่บนขั้นบันไดหน้าโรงครัว กำลังล้างหม้อดินใบสุดท้ายของมื้อค่ำ เมื่อน้ำข้างในกระเพื่อมขึ้นเองโดยไม่มีใครแตะต้องฝ่ามือที่จุ่มอยู่ชะงักงันสายน้ำทุกหยดในฟาร์มนี้ผ่านมือเขามาแล้วทั้งสิ้น ทั้งในแปลงผัก ในหม้อแกง หรือกระแสธารใต้ดินที่ไหลลงร่องโลหิต เขารู้จักมันดีพอจะรับรู้ได้ทันทีเมื่อมันกำลังถูกพรากไปและตอนนี้ น้ำในร่องกำลังถูกดึงออกไปทีละหยดวันที่ปลูกเถาวัลย์ชั้นแรก นายหญิงเคยชม

"ท่านสยงมีพี่น้องหรือไม่เจ้าคะ"เด็กหญิงตัวน้อยยืนเกาะชายกระโปรงมารดาอยู่ริมทางเดินข้างบ่อหมัก ดวงตากลมโตเงยมองบุรุษร่างสูงใหญ่ที่กำลังโกยซากปลิงแห้งลงบ่อทีละพลั่ว ซากหนังเหี่ยวสีดำกองท่วมเข่าเมื่อหลายวันก่อนเหลือแค่ครึ่ง ส่วนที่เหลือจมหายไปใต้ขี้เถ้ากับใบไม้แห้งที่โรยทับไว้หนาเตอะ ไอร้อนจางๆ ลอยขึ้นจากเบื้องล่างตามที่เขาคุมไว้ทุกเช้าผู้เป็นแม่ซึ่งอุ้มท้องใหญ่ไม่แพ้นายหญิงรีบดึงแขนลูกสาว ตำหนิเสียงแผ่วว่าอย่าซักไซ้เรื่องไม่เป็นเรื่องกับท่านจ้าว ทว่าคำถามนั้นหลุดออกไปแล้ว และพลั่วในมือสยงป้าจ้านก็ชะงักค้างกลางอากาศไปชั่วอึดใจหนึ่งแล้วเสียงหัวเราะดังลั่นก็ระเบิดออกมาจากอกกว้าง กังวานจนนกบนหลังคาโรงครัวบินขึ้นทั้งฝูง"พี่น้องหรือ ข้ามีหมั่นโถวเป็นพี่น้องอยู่ในโรงครัวนั่นไง วันละเจ็ดลูก ไม่ขาดสักวัน" เขาโยนซากปลิงพลั่วสุดท้ายลงไป แล้วก้มลงทำตาโตใส่เด็กน้อย "เจ้าอยากกินด้วยหรือไม่เล่า ข้าแบ่งให้ลูกหนึ่งก็ได้ แต่ต้องลูกที่เล็กที่สุดนะ"เด็กหญิงหัวเราะคิกจนลืมคำถามของตน มารดาค้อมศีรษะขอบคุณแล้วจูงมือน้อยเดินกลับไปทางเรือนพักคนงาน เสียงใสๆ ลอยตามลมไปจนลับหายสยงป้าจ้านยืนพิงด้ามพลั่ว มองส่ง

ผงเกล็ดสีเงินโปรยลงบนหมวกเห็ดแปลงสามทีละน้อย ละเอียดดุจแป้งร่ำที่ใครสักคนเคาะทิ้งจากตลับ เกาะพราวอยู่บนไอมัวสีม่วงจางเหนือดงเห็ดเป็นประกายวิบวับ ทั้งที่คืนนั้นไร้เงาจันทร์ให้สะท้อนแม้แต่เสี้ยวเดียวหลายวันผ่านไปนับแต่ศึกอสูรดินลายขาวดำ ซี่โครงของสยงป้าจ้านเริ่มสมานจนเขาแอบแบกของหนักได้อีกครั้งโดยที่ม่ออู๋เหินยังจับไม่ได้ ทว่าคืนเดือนมืดเช่นนี้ เวรยามทุกจุดยังกำคบไฟไว้มั่นกว่าปกติต้นตอของมันคือผีเสื้อราตรีอสูรฝูงใหญ่นับร้อยที่ลอยวนอยู่สูงราวสามช่วงตัวคน ปีกแต่ละคู่กว้างกว่าฝ่ามือผู้ใหญ่ ปกคลุมด้วยเกล็ดสีเงินซ้อนกันประหนึ่งเกล็ดปลา ทุกครั้งที่กระพือ ละอองเล็กจิ๋วก็หลุดร่วงเป็นสาย พวกมันบินวนอยู่อย่างนั้นรอบแล้วรอบเล่า ไม่ลดระดับลงกินเห็ด และไม่แยกฝูงไปแปลงอื่นหูจิ่วเยวียนนั่งไขว่ห้างอยู่บนคานไม้ของหอเฝ้าระวังเตี้ยๆ ข้างดงเห็ด พวงหางสีเงินทั้งเก้าห้อยแกว่งไกวตามลม พัดมายาคลี่ออกครึ่งหนึ่งในมือม่านมายาที่คลุมแปลงสามกระเพื่อมขึ้นทุกครั้งที่ผงเกล็ดแตะผิว ภาพลานหญ้ารกร้างซึ่งคนนอกมองเห็นแทนแปลงเพาะเริ่มสั่นไหวราวผิวน้ำถูกโยนกรวด ขอบเงาบางจุดพร่าเลือนซ้อนกันเป็นสองชั้น"อ้อ แมลงพวกนี้รู้จั