Todos los capítulos de หอบแฝดห้า ทำฟาร์มในโลกอสูร: Capítulo 301 - Capítulo 310

กลิ่นไม้กฤษณาลอยมากับลมก่อนกระโจมหลังแรกจะโผล่พ้นเนิน จมูกหมีซึ่งปิดท้ายขบวนจับได้ก่อนผู้ใด สยงป้าจ้านขยับห่อของบนหลัง ให้พี่รองซึ่งนั่งอยู่บนบ่าลดตัวต่ำลงครึ่งศอก ไม่บอกเหตุผล เจ้าตัวน้อยก็ไม่ถาม เพียงกอดห่อผ้าขาวของฝากยายแนบอกแน่นขึ้นตลอดทางที่ผ่านมา นายหญิงมิได้นับเป็นวัน หากนับเป็นของ ข้าวแห้งในห่อเสบียงผ้าครามเหลือสี่ก้อนจากสามสิบหก ยาพยุงผนึกดื่มไปสิบสองถ้วย ถ้วยละคืน ตามด้วยลูกพลับแห้งของม่ออู๋เหินทุกหน เชือกรองเท้าลูกผูกซ้ำทุกเช้า ห้าคู่ หกสิบหน ส่วนฟักทองในผ้าส้มนั้น น้องเล็กไม่ยอมให้ผู้ใดถือแทนสักวัน แม้วันที่ต้องข้ามลำธารหินลื่น ลูกหมีก็ยกห่อขึ้นเหนือศีรษะแล้วก้าวข้ามไปเองเส้นแสงสีเงินนำขบวนข้ามทุ่งหญ้าแห้ง ผ่านป่าสนซึ่งลมหอบกลิ่นยางไม้มาทั้งคืน ลงสู่หุบหินที่ต้นไม้เตี้ยลงทุกวัน จนเหลือเพียงพุ่มหนามสูงไม่ถึงเข่า ยามค่ำมีจ้าวตื่นเฝ้าสองคน สยงป้าจ้านนอนขวางปากกระโจมลูก มารดานอนอยู่กลางวงลูกตี้อ๋าวเทียนอุ่นฝ่ามือให้น้องเล็กก่อนหลับทุกคืน จนลูกหมีติดเป็นนิสัย ยื่นมือป้อมมาหาพ่อราชสีห์เองทั้งที่ตายังปิด ไห่ยวี่เจ๋อเติมน้ำปราณใส่กระบอกเชือกแดงของพี่ใหญ่ก่อนกระบอกของตนทุกหนที่พ

"แม่ จะ พูด เรื่อง อะไร" น้องเล็กดึงชายเสื้อจ้าวหมี "ทำไม ต้อง นั่ง ทุก คน"สยงป้าจ้านก้มมองเจ้าตัวน้อย เปิดปากจะตอบก่อนกลับหุบลง เพราะตนเองก็ไม่รู้ จ้าวหมีจึงตอบได้เพียง "แม่บอกให้นั่ง ก็นั่ง" พลางอุ้มลูกหมีไปวางไว้แถวหน้า ข้างพี่ๆ ซึ่งเพิ่งตื่นจากนอนกลางวัน ผมยุ่งกันทุกหัวบ่ายคล้อยของวันที่สองร้อยเอ็ด นายหญิงให้ทุกคนล้อมเป็นวงบนลานหินหน้าประตูเขตผนึก เด็กๆ เรียงกันแถวหน้า เหล่าจ้าวเรียงฝั่งตรงข้าม ผู้เฒ่าลายจันทร์พิงบานประตูอยู่ปลายวง ไม้เท้าพาดบนตัก ผ้าห่มของสยงป้าจ้านคลุมไหล่ผอมไว้ทั้งผืนตี้อ๋าวเทียนหลังตรงจนกล้ามไหล่เกร็งเป็นแนว หูจิ่วเยวียนเอนมากระซิบ "ราชสีห์ดุจคนรอฟังคำตัดสินโทษ" ทว่าจ้าวจิ้งจอกเองก็หุบพัดแน่นอยู่ในมือ ไม่กล้าคลี่ สยงป้าจ้านถามซ้ำเป็นหนที่สามว่าตนต้องอยู่ตรงไหน จนนายหญิงต้องลุกไปกดไหล่ให้ทรุดลงข้างม่ออู๋เหิน ส่วนไห่ยวี่เจ๋อเงียบที่สุดในวง หากผ้าแพรบนต้นแขนกลับเปียกเป็นวง เพราะฝ่ามือซึ่งกำไว้ชื้นขึ้นเรื่อยๆด้านหลังวงคือผาหินซึ่งปิดทางกลับ เบื้องหน้าคือบานศิลาที่ยังไม่เปิด ทุกคนรู้โดยไม่ต้องเอ่ยว่าอีกฟากของผาหินนั้น โคมแดงร้อยสิบเจ็ดดวงยังแขวนรออยู่นายหญิงยื

[เงื่อนไขการเปิด: ห้าธาตุ ห้าสายเลือด หนึ่งแกนกลาง พร้อมกัน][เงื่อนไขที่สอง: ทุกฝ่ายยินยอมจากใจ][สถานะ: สายเลือดทั้งห้าพักครบแล้ว / แกนกลางอยู่ภายใต้ยาพยุง]หน้าต่างสีทองขึ้นมารอตั้งแต่ก่อนฟ้าจะสางเสียอีก เซียวหนิงเยว่อ่านทวนไล่บรรทัดทั้งที่จำได้ขึ้นใจตั้งแต่ห้องศิลาใต้คลัง ก่อนปัดหน้าต่างทิ้ง คำถามของเงาในฝันยังค้างอยู่ที่หู 'ถ้าประตูไม่เปิด ครอบครัวของเจ้าจะยังเป็นครอบครัวหรือ' หญิงสาวไม่ตอบมัน เพราะคำตอบยืนรออยู่บนลานหินตรงหน้าครบสิบคนแล้วรุ่งสางวันที่สองร้อยสองของเขตกลาง ฟ้าเหนือหุบยังเป็นสีเทาอ่อน ลมก้นหุบนิ่งจนได้ยินน้ำค้างหยดจากปลายใบหญ้าแห้ง ผู้เฒ่าลายจันทร์ลุกจากผ้าห่มของสยงป้าจ้าน ใช้ไม้เท้ายันกายก้าวไปกลางลานช้าๆ แผลที่สีข้างทำให้ก้าวสั้นกว่าเมื่อวานปลายไม้เท้าเคาะหินตรงจุดซึ่งตาเปล่าไม่เห็นสิ่งใด ทว่าทุกหนที่ไม้กระทบพื้น อักษรจันทร์ก็ผุดขึ้นจางๆ เป็นวงกลม เคาะครบห้าหน วงกลมก็เรียงกันเป็นดาว ตรงกับที่สลักไว้บนบานประตูพอดี"พ่อยืนในวงธาตุของตน ลูกอยู่ข้างหน้า มือวางบนไหล่ลูก" ผู้เฒ่าว่าด้วยสุ้มเสียงแหบแต่ชัด "ผู้เป็นแกนยืนกลางดาว"ผู้เฒ่ามิได้บอกว่าบิดาผู้ใด นายหญิงจึงจั

น้ำหยดหนึ่งตกลงบนหลังมือของนายหญิง อุ่นผิดกับน้ำใต้ดินซึ่งควรเยือก หยดลงตรงข้อมือข้างที่ผ้าบางของไห่ยวี่เจ๋อพันไว้ ซึมผ่านผ้าลงไปถึงผิวทางลาดสิ้นสุดลงที่โถงกลมกว้างใหญ่ เพดานสูงจนแสงจากจี้ส่องไม่ถึง มีเพียงสายน้ำห้อยเป็นแนวลงมาจากความมืด หยาดลงแอ่งหินตรงกลาง หยดหนึ่งต่อลมหายใจหนึ่ง ตรงกับเสียงที่ได้ยินเมื่อครู่ บ่ายวันที่สองร้อยสามของเขตกลาง ขบวนสิบเอ็ดคนยืนรออยู่ที่ขอบโถงนั้น ยังไม่มีคนใดก้าวเข้าไปก่อนน้องสี่ยังอยู่บนอกมารดา น้ำตาแห้งเป็นทางบนแก้มแล้ว ไห่ยวี่เจ๋อเดินมายืนข้างนายหญิง เป็นหนแรกตั้งแต่เมื่อวานที่จ้าวสมุทรเอ่ยปาก ประโยคสั้นตามนิสัย"น้ำตาลูกมีรสเดียวกับน้ำในห้องขังที่ข้าเคยอ่านขอรับ เค็มแบบน้ำตาเก่า" เงือกหนุ่มว่า ก่อนชี้ไปยังแอ่งกลางโถง "น้ำในแอ่งนั้นก็รสเดียวกันขอรับ"เซียวหนิงเยว่เข้าใจทันที น้ำตาเมื่อครู่มิได้เป็นของน้องสี่ เจ้าเงือกน้อยซึ่งอ่านน้ำได้ตั้งแต่ยังไม่รู้ตัวว่าอ่าน รับรสน้ำตาของผู้ที่เคยร่ำไห้อยู่ ณ ที่แห่งนี้มาไว้ในตัว แล้วหลั่งแทนผู้นั้นโดยไม่รู้ว่าเป็นใครมารดากอดน้องสี่แน่นขึ้นอีก ก้มลงกระซิบข้างหู "น้ำตาที่ลูกไหลแทนคนอื่นเป็นของดี เป็นน้ำตาของคนที่

เสียงหายใจดังมาจากหลังผนังโค้ง ช้ากว่าคนหลับลึก หยุดยาวจนผู้ฟังต้องกลั้นหายใจตาม ก่อนจะหายใจอีกหนทางลาดช่วงสุดท้ายนำขบวนลงมาถึงตรงนั้นในยามบ่ายของวันที่สองร้อยสี่ อักษรจันทร์บนผนังสองข้างเรืองจางลงเป็นช่วงๆ จนเหลือเพียงแสงจากจี้มรกตบนอกนายหญิง ส่องให้เห็นปากทางโค้งบานหนึ่ง ไร้ประตู ไร้วงธาตุ มีเพียงความมืดที่หายใจได้เซียวหนิงเยว่ก้าวผ่านปากทางนั้นเป็นคนแรกห้องข้างในสูงจนเพดานหายไปในความมืด กลางห้องมีม่านแสงสีเงินตั้งเป็นวงกลม บางพอให้มองทะลุ หนาพอให้รู้ว่ามือผ่านไม่ได้ สีเงินไหลวนอยู่ตลอด ดุจผิวน้ำที่ไม่เคยหยุดนิ่ง ในวงนั้นมีแท่นหินเตี้ย บนแท่นมีร่างหญิงผู้หนึ่งนอนนิ่ง ผมยาวคลุมไหล่ทั้งสองข้าง มือประสานไว้บนอก ใบหน้าพร่าอยู่หลังแสงที่ไหลผ่าน มองได้เพียงว่าผอมมากด้านหลังแท่นหินมีประตูศิลาบานหนึ่ง ใหญ่กว่าประตูเขตผนึกสองเท่า ผิวเรียบสนิท ไร้ลาย ไร้อักษร เป็นบานเดียวกับที่ชายในภาพยืนขวางไว้เมื่อวานไม่มีผู้ใดต้องถามว่าที่นี่คือที่ใดนายหญิงให้เด็กๆ ยืนห่างออกไปสิบก้าว ผูกเชือกเอวทุกคนไว้กับเข็มขัดของสยงป้าจ้านกับตี้อ๋าวเทียน แล้วจึงเดินเข้าไปลำพังจนถึงขอบแสง ยื่นมือแตะ ม่านเย็นดุจผิว