Todos los capítulos de หอบแฝดห้า ทำฟาร์มในโลกอสูร: Capítulo 311 - Capítulo 320

กริ๊ง กริ๊งกระดิ่งไม้ตรงประตูรั้วดังสองครั้งติดกัน ตามที่หลิวซานตั้งไว้ก่อนวันออกเดินทาง หนเดียวคือคนของเรือนกลับมา สองหนคือมีข่าวซึ่งรอไม่ได้สิบสองวันขากลับผ่านพ้นไปโดยไร้ผู้ใดดักทาง ไม่มีโคมแดงบนสันเนิน ไร้รอยเท้าแปลกหน้ารอบที่พัก มีเพียงรอยเก่าหลายร้อยรอยทอดนำหน้าขบวนไปตลอดช่วงแรก ก่อนแยกหายเข้าไปในทุ่งหญ้าสูง ค่ำวันที่สองร้อยสิบเจ็ดของเขตกลาง ขบวนสิบเอ็ดคนก็มาถึงหน้าฟาร์ม ม่านตรึงยังตั้งอยู่ครบถ้วนนายหญิงยังไม่ฟังข่าว ยืนอยู่ตรงประตูไม้ ไล่นับผู้ที่ก้าวเข้ามาทีละคนตามที่พูดไว้ในเช้าวันออกเดินทาง"ออกไปเท่าใด กลับเข้ามาต้องเท่านั้น"ตี้อ๋าวเทียน ลูกทั้งห้า อีกสามจ้าว สยงป้าจ้านซึ่งปิดท้าย แล้วนางจึงก้าวเข้าเป็นคนสุดท้ายเอง ครบถ้วนดีจึงยอมผ่อนลมหายใจยาวหลิวซาน คนงานประจำ บริวารชุดเทา และเหลยเฉียนรออยู่ด้านใน ในอ้อมแขนหลิวซานมีกระบอกสารกองหนึ่งสูงเกือบจรดคาง เหลยเฉียนเป็นคนบอกก่อน"ข้าเฝ้าอยู่บนเนินฝั่งตะวันตกขอรับ พอเห็นแสงตะเกียงของขบวนก็ขี่ม้าล่วงหน้าลงมารอ"ผู้เป็นมารดายังไม่แตะกระบอกสารเหล่านั้น หากคุกเข่าลงหน้าเรือน ถอดรองเท้าเดินป่าให้ลูกทีละคน รองเท้าคู่ซึ่งเย็บด้วยตนเองก

"ข้าจะไม่คำรามขอรับ" ตี้อ๋าวเทียนว่ากับนายหญิงที่หน้ารั้ว "จนกว่าท่านจะบอก"นั่นเป็นคำเดียวที่จ้าวราชสีห์พูดก่อนออกเดินทาง ข่าวมาถึงฟาร์มตั้งแต่ค่ำวันก่อน ผู้อาวุโสฉือนำกองทัพแรดหินลงมาจากชิงหยาง มุ่งหน้าสู่ขอบเขตกลาง ทั้งที่ทหารในกองได้ข้าวเพียงวันละครึ่งมื้อมาเกือบสิบวันผู้ที่จะไปแนวหน้ามีสามคน นายหญิง ตี้อ๋าวเทียน และหูจิ่วเยวียน ที่ฟาร์มเหลือม่ออู๋เหิน ไห่ยวี่เจ๋อ สยงป้าจ้าน หลิวซาน และคนงานประจำ เซียวหนิงเยว่เขียนเวรเฝ้าห้องเด็กๆ สองราตรีลงกระดานหน้าห้องด้วยตนเอง คืนแรกคือหลิวซาน คนงานประจำ และม่ออู๋เหิน คืนถัดไปเปลี่ยนเพียงจ้าวเป็นไห่ยวี่เจ๋อ ส่วนสยงป้าจ้านนอนชิดธรณีหน้าประตูตามเดิม ไม่ต้องเขียนก็รู้ก่อนขึ้นม้า มารดาคุกเข่าลงตรงหน้าลูกทั้งห้า หงายฝ่ามือขึ้น ลูกวางมือซ้อนลงบนมือแม่ทีละคน มือร้อนของลูกคนโตอยู่ล่างสุด มือป้อมของน้องเล็กอยู่บนสุด มารดาชูนิ้วอีกข้างขึ้นให้ลูกดู หนึ่ง สอง สาม"ภายในสามวัน แม่จะกลับมาถึงรั้วนี้"ลูกราชสีห์มองพ่อที่ยืนรออยู่ข้างม้า แล้วหันกลับมาถาม"พ่อ ยืน เฉย ก็ ชนะ ได้ หรือ""วันนี้พ่อราชสีห์จะสอนให้ดู" มารดาตอบ แล้วจูบหลังมือเล็กของลูกที่ยังซ้อนกั

บนโต๊ะกลางไม่มีผังหนังเป็นหนแรกในรอบหลายสิบวัน ไม่มีหมุดไม้ ไม่มีกระบอกสาร ไม่มีสมุดจ่ายเงินลายมือซ้าย มีแต่ชามสิบเอ็ดใบเรียงเป็นวง กับฟักทองนึ่งลูกเท่าศีรษะเด็กซึ่งน้องเล็กยืนยันจะยกมาวางไว้ตรงกลางเอง ยกด้วยสองแขน ก้าวจากครัวถึงโต๊ะช้าๆ ไม่ยอมให้พ่อหมีช่วยแม้แต่นิ้วเดียวค่ำวันที่สองร้อยสามสิบห้า ครอบครัวกินข้าวพร้อมหน้าครบสิบเอ็ดคนเป็นหนแรกหลังวันที่กลับถึงรั้ว ไม่มีแขก ไม่มีสารด่วน ไม่มีผู้ใดลุกจากโต๊ะกลางมื้อเพื่อไปอ่านสิ่งใด ตะเกียงสองดวงที่แขวนเหนือโต๊ะส่องแสงเท่ากันทุกชามลูกทั้งห้าแข่งกันเล่าเรื่องโรงข้าวต้ม พี่รองอวดว่าไล่คนต่อแถวได้มากที่สุด พี่ใหญ่ว่าวันสุดท้ายตักข้าวหกน้อยที่สุด น้องสามบอกว่าดมคนทั้งแถวแล้วไม่มีกลิ่นร้ายสักคน น้องสี่ไม่แข่ง เพียงยกฝ่ามือที่ใช้แสงรักษาวันนั้นขึ้นให้ทุกคนดูว่าหายเพลียแล้ว ส่วนลูกหมีตัวกลมรอจนพี่ๆ พูดจบ จึงประกาศว่าฟักทองลูกนี้ตนเฝ้าเองตั้งแต่ก่อนเดินทาง ฝากหลิวซานรดน้ำแทนทุกเช้า กลับมาก็ยังไร้หนอนสักตัวนายหญิงเล่าเรื่องทหารหนุ่มแรดหินให้ฟังแทนนิทาน ผู้ที่ยืนนอกแสงไฟหน้าโรงข้าวต้มอยู่นานกว่าจะกล้าก้าวเข้ามา แล้วกลับมาพร้อมเพื่อนอีกเก้าคนเพื่

[ผนึกในโลหิตผู้สืบทอด: ไม่พบแล้ว]บรรทัดนั้นลอยขึ้นเบื้องหน้านายหญิงทันทีที่เลือดหยดเดียวแตะก้นถ้วยแก้วใส ก่อนม่ออู๋เหินจะทันยกถ้วยขึ้นส่องค่ำวันที่สองร้อยสามสิบเจ็ดของเขตกลาง ในโรงเก็บโอสถมีกันสามคน นายหญิง ม่ออู๋เหิน และไห่ยวี่เจ๋อ จ้าวอสรพิษเอ่ยปากไว้ตั้งแต่บ่ายด้วยท่าเดิม ยืนห่างหนึ่งก้าว ก้มศีรษะ"ข้าน้อยขอเลือดนายหญิงหยดเดียวขอรับ และจะเผาทิ้งคืนนี้ทุกหยดตามกฎของเรือน"เซียวหนิงเยว่ยื่นมือซ้ายให้โดยไม่ถามเหตุผล ไห่ยวี่เจ๋อพันผ้าสาหร่ายรอบปลายนิ้วให้สองรอบเหมือนหนก่อนม่ออู๋เหินยกถ้วยขึ้นส่อง เลือดหยดนั้นกลม ใส แดงสด ไร้สิ่งใดห่อหุ้มแม้สักชั้น"เลือด แม่ ไม่ มี เปลือก แล้ว"เสียงเล็กดังมาจากอ่างล้างมือหน้าประตู น้องสามยืนอยู่ตรงเส้นที่แม่ขีดไว้ ไม่ก้าวล้ำแม้ครึ่งเท้า เด็กน้อยมาแอบยืนตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่ทราบ ยื่นจมูกสูดเข้ายาวหนึ่งหนเหมือนวันที่เคยบอกว่าเลือดแม่มีเปลือกเหมือนไข่ม่ออู๋เหินพยักหน้ารับคำลูก ก่อนหันมาหานายหญิงด้วยน้ำเสียงเรียบเท่าเดิม"เลือดที่ไร้เปลือก คือเลือดที่ผู้ใดมีตราของลัทธิก็ตามกลิ่นได้ขอรับ ข้าน้อยจึงต้องรู้ให้ได้ว่ามือที่ทำตรานั้นเป็นมือของผู้ใด"ไห่ยวี่เจ

สยงป้าจ้านกดฝ่ามือลงบนพื้นห้องลูก ฟังเสียงดินข้างใต้ผ่านกระดูกมือนานสามลมหายใจ จึงสอดนิ้วสองนิ้วเข้าใต้ขอบไม้กระดานแผ่นที่สามจากผนัง ยกขึ้นทั้งแผ่นโดยไม่มีเสียงไม้ลั่นแม้แต่นิดข้างใต้คือบันไดดินที่ทอดลงไปในความมืด ห้องลับซึ่งจ้าวหมีขุดไว้ใต้เรือนนอนลูกเมื่อครั้งที่ลูกยังพูดได้ไม่เกินสองคำ ก่อนปิดตายไว้ก่อนออกเดินทางไปหุบใต้เสาจันทร์สายวันที่สองร้อยสี่สิบสามของเขตกลาง ลูกๆ ไปช่วยงานที่ลานตากกับหลิวซานและไห่ยวี่เจ๋อ นายหญิงกับหูจิ่วเยวียนถือตะเกียงตามจ้าวหมีลงไป ฝุ่นจับเต็มพื้นจนเห็นรอยเท้าของตนเองชัดทุกก้าว ทว่าคานไม้ทุกต้นยังแข็ง ไม่มีรอยผุ ไม่มีรอยแมลงกัด สยงป้าจ้านเคาะคานไล่ไปด้วยข้อนิ้ว ฟังเสียงแล้วพยักหน้าทุกต้นนายหญิงวัดขนาดด้วยก้าวเท้า แล้วนับในใจ ห้องเดิมรับผู้ใหญ่หก เด็กห้า ได้หนึ่งคืน ไม่เกินนั้น ทว่าวันพิธีเปิดผนึกทางไกลอาจยืดไปหลายวัน ผู้ใดจะอยู่ข้างแท่น ผู้ใดจะอยู่ข้างลูก ยังลงบัญชีไม่ได้ทั้งหมด สิ่งที่ลงได้ก่อนคือที่นี่ต้องพอเซียวหนิงเยว่วางเงื่อนไขไว้เป็นข้อๆ"น้ำพอห้าวัน อาหารแห้งพอเท่ากัน ฟูกเด็กครบห้าที่ ช่องลมที่ม่านมายากลบได้ และทางออกทางที่สองที่ไปโผล่ไกลจากบัน