Semua Bab หอบแฝดห้า ทำฟาร์มในโลกอสูร: Bab 291 - Bab 300

ปลายนิ้วของนายหญิงไล่ตามร่องอักษรบนแผ่นไม้ไผ่เปล่าซึ่งสลักเองเมื่อคืน ร่องตื้นนุ่มดุจลายนิ้วของผู้แปลกหน้า ทว่าฝ่ามือกลับจำได้ก่อนดวงตา ราวรอยเหล่านี้เคยถูกลูบมาแล้วหลายร้อยหนในชีวิตที่มิใช่ของตนเมื่อคืนหลังลูกหลับ รากที่แหลมหินแตะถูกอักษรอีกแถวรอบฐานเสาต้นที่แปด ระบบไล่อ่านทีละตัวแล้วแสดงในหน้าต่างแสง นายหญิงไม่ไว้ใจความจำของตนกับอักษรที่ไม่เคยพบ จึงหยิบปิ่นเหล็กมาจารตามลงบนแผ่นไม้ไผ่เส้นต่อเส้น พร้อมกำกับคำแปลของระบบไว้ข้างทุกตัว ด้วยฝ่ามือที่เคยสลักรหัสลับลงบนผิวถ้วยชาได้โดยผู้ดื่มไม่รู้ตัว ทำอยู่จนไส้ตะเกียงหมดไปสามข้อนิ้ววันที่ร้อยเจ็ดสิบเจ็ดของเขตกลาง แผ่นไม้ไผ่วางอยู่บนโต๊ะกลาง เหล่าจ้าวล้อมวงอยู่โดยรอบ ไร้ผู้ใดอ่านอักษรจันทร์ออกนอกจากหูจิ่วเยวียน ทว่าวันนี้นายหญิงไม่ต้องให้ผู้ใดอ่านแทน ระบบแปลไว้ให้ครบทุกตัวเป็นบัญชีนามผู้พิทักษ์ซึ่งเคยดูแลหอกุญแจแห่งแหลมหิน ไล่ลงมาหลายชั่วคน ทุกชื่อมีจันทร์เสี้ยวน้อยสลักไว้ด้านหน้า แบบเดียวกับฐานหินกลางลานป่าหมอก บางชื่อมีทั้งวันเริ่มและวันสิ้นสุดกำกับ บ้างมีแต่เพียงจุดเริ่ม เรียงชิดกันลงมาจนถึงบรรทัดหนึ่ง จากนั้นก็เว้นว่างไปเกือบร้อยปีบร

"ขอเลือดนายหญิงสามหยดขอรับ"ม่ออู๋เหินเอ่ยโดยไม่เงยหน้าขึ้นจากถาดเข็มเงิน นิ้วซึ่งจับเข็มเล่มน้อยที่สุดสั่นระริก เป็นหนที่สองในชีวิตที่นายหญิงเห็นฝ่ามือนี้สั่น หนแรกคือวันที่ตราในสายเลือดของเซียวเจิ้นหนานลุกขึ้นมาฆ่าเจ้าของต่อหน้า และจ้าวอสรพิษสกัดไม่ทันเช้าวันที่ร้อยเจ็ดสิบเก้าของเขตกลาง ในโรงเก็บโอสถมีเพียงสามคน นายหญิง ม่ออู๋เหิน และไห่ยวี่เจ๋อ เจ้าของเลือดไม่ถามว่าจะเอาไปทำสิ่งใด ยื่นแขนซ้ายออกไปให้เอง หงายฝ่ามือวางบนโต๊ะ"ข้าน้อยจะเผาทิ้งคืนนี้ทุกหยดขอรับ" จ้าวอสรพิษว่า ตามกฎเลือดครบหกซึ่งตั้งไว้ในเรือนนี้ "ไม่เหลือแม้แต่คราบบนถ้วย"ปลายเข็มแตะนิ้วเรียวเพียงแผ่ว โลหิตหยดแรกผุดขึ้นกลม ร่วงลงถ้วยแก้วใส ตามด้วยหยดที่สอง หยดที่สาม จ้าวอสรพิษกดผ้าสะอาดลงบนนิ้วนั้นทันที ค้างไว้นานกว่าที่แผลน้อยขนาดนั้นต้องการหลายเท่าไห่ยวี่เจ๋อรับช่วงต่อ หยิบผ้าสาหร่ายผืนน้อยซึ่งพกไว้เสมอมาพันปลายนิ้วนั้นสองรอบ ผูกปมเล็กไว้ด้านข้าง ดุจผูกปมผ้าแพรบนต้นแขนของตนเอง จากนั้นจึงหันไปอ่านเลือดในถ้วยด้านนอก หูจิ่วเยวียนยืนบังหน้าต่างโรงโอสถไว้ด้วยม่านบางชั้นหนึ่ง ลูกทั้งห้ากำลังเล่นอยู่ที่ลานฝึก มองมาทางนี้

กลิ่นทะเลจางๆ ลอยมาถึงระเบียงในยามที่ไม่ควรมีผู้ใดตื่น น้ำแกงสาหร่ายวิญญาณซึ่งไห่ยวี่เจ๋อต้มทิ้งไว้ข้างเตาตั้งแต่หัวค่ำยังอุ่นอยู่ในหม้อดินใบน้อย กลิ่นของมันลอยผ่านโรงครัว ผ่านลานหน้าเรือน มาหยุดที่ปลายจมูกของผู้ที่นั่งอยู่บนระเบียงลำพังคืนวันที่ร้อยแปดสิบสองของเขตกลาง ลูกหลับครบตั้งแต่ต้นยาม หน้าประตูห้องลูก เสียงกรนของสยงป้าจ้านดังแผ่วเป็นห้วงยาวสม่ำเสมอก่อนออกมานั่ง นายหญิงแวะดูห้องลูกหนึ่งรอบ น้องสี่นอนคว่ำหน้าจมหมอนอีกแล้ว ลูกเงือกชอบนอนแบบนี้เพราะชอบให้แก้มแนบลงไป ทว่าหายใจติดขัดทุกหน มารดาค่อยๆ พลิกร่างน้อยให้นอนตะแคง จัดหมอนรองใต้แก้มพอดี แล้วนั่งรอจนได้ยินลมหายใจเล็กๆ ยาวขึ้นเป็นปกติ จึงลุกออกมาบัดนี้เซียวหนิงเยว่นั่งอยู่บนขั้นบันไดระเบียง มองลานซึ่งมืดสนิท ยาพยุงผนึกถ้วยที่สี่ยังขมอยู่ที่โคนลิ้น พลับแห้งช่วยได้เพียงครึ่งไห่ยวี่เจ๋อก้าวมาจากโรงครัว ถือน้ำแกงมาหนึ่งชาม วางลงบนขั้นบันไดข้างตัวนายหญิง แล้วทรุดกายลงห่างออกไปหนึ่งช่วงแขน ไม่ถาม ไม่เอ่ย ไม่มองใบหน้า ทอดตาไปยังลานมืดเบื้องหน้าเช่นกัน ดุจคนสองคนที่บังเอิญมาดูสิ่งเดียวกันในยามเดียวกันนายหญิงยกชามขึ้นจิบ น้ำแกงรสอ

ด้ามไม้เท้าใต้ฝ่ามือของนายหญิงยังอุ่นจากมือผู้ที่ถือมันมาทั้งคืน ร่องลายดวงจันทร์บนหัวไม้เท้าลึกจนปลายนิ้วจมลงไปได้ครึ่งข้อ เนื้อไม้ดำเป็นมันตรงจุดที่เจ้าของจับมาหลายสิบปี และมีคราบเลือดแห้งเป็นทางยาวลงมาตามด้าม ไม่ใช่เลือดของเจ้าของไม้เท้าก่อนรุ่งสางวันที่ร้อยแปดสิบหกของเขตกลาง ม่านชั้นนอกด้านตะวันออกถูกแตะหนหนึ่ง เพียงหนเดียวแล้วนิ่ง แบบเดียวกับคืนที่สุสานไร้ชื่อ ราวผู้มาเยือนที่เคาะประตูแล้วรอให้เจ้าของเรือนเปิดสยงป้าจ้านซึ่งนอนชิดธรณีห้องลูกลืมตาขึ้นก่อนผู้ใด จมูกหมีได้กลิ่นเลือดลอยมากับลมตั้งแต่ม่านยังไม่ทันหยุดสั่น จ้าวหมีไม่ลุกจากหน้าประตู ส่งเสียงต่ำเรียกตี้อ๋าวเทียนซึ่งได้เวรคืนนั้นแทนนอกม่าน ชายในชุดเทาคนหนึ่งคุกเข่าอยู่บนหญ้าเปียกน้ำค้าง ใบหน้าเรียบเฉยไร้สิ่งใดน่าจดจำ ผู้เดียวกับบริวารที่ยืนอยู่ด้านหลังชายชราลายดวงจันทร์ในคืนที่สุสานไร้ชื่อ และผู้เดียวกับที่ยอมให้นายหญิงถามได้หนึ่งคำถามในวันที่ขบวนสามเผ่าออกจากนครศิลา สองมือประคองไม้เท้าไว้เบื้องหน้าดุจถือของที่มีค่ากว่าชีวิตตน ไหล่ซ้ายมีรอยเกรียมเป็นวงซ้อนกันเจ็ดชั้น เสื้อตรงนั้นขาดเป็นรู เลือดซึมลงมาถึงข้อศอกตี้อ๋าวเท

มือที่หยุดค้างอยู่กลางศีรษะลูกค่อยๆ ลูบลงต่อ ผ่านผมสีทองซึ่งยังชื้นเหงื่อ ไปจนถึงท้ายทอย แล้วหยุดอยู่ตรงนั้น มารดานับลมหายใจของลูกราชสีห์ได้สามหน หนึ่ง สอง สาม จึงตอบ"ถ้ายายจำแม่ไม่ได้" มารดาว่า สุ้มเสียงแผ่วเท่าเสียงลูก "แม่ก็จะแนะนำตัวใหม่"พี่ใหญ่กะพริบตา ยังไม่เข้าใจ"ตอนที่พ่อทั้งห้ามาถึงเรือนของแม่หนแรก ทุกคนบาดเจ็บหนัก" มารดาเล่าเรื่องที่ลูกไม่เคยได้ยิน "ตื่นขึ้นมาก็จำอะไรไม่ได้ จำชื่อตัวเองไม่ได้ จำไม่ได้ว่าเคยพบแม่มาก่อน แม่จึงต้องบอกทุกคนว่าแม่เป็นใคร บอกวันแล้ววันเล่า จนวันหนึ่งพ่อๆ จำได้เอง และไม่เคยลืมอีก""แม่เคยทำมาแล้วห้าครั้ง" มารดาว่า "ครั้งที่หก แม่ก็ทำได้"พี่ใหญ่นิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วบอกว่าตนจะช่วยแนะนำ จะบอกยายว่าแม่เป็นแม่ที่ดีที่สุด จะคำรามให้ยายฟังด้วยถ้ายายไม่เชื่อ พูดจบ ตาก็ปิดลงทั้งที่ปากยังขยับอยู่ครึ่งคำมารดาก้มลงจูบหน้าผากลูกราชสีห์ แล้วไล่จูบอีกสี่คนที่หลับไปก่อนทีละคน พี่รองซึ่งนับนิ้วค้างไว้จนหลับ น้องสามซึ่งขดตัวกลมแนบผ้าห่ม น้องสี่ซึ่งหลับตะแคงตามที่แม่จัดไว้ น้องเล็กซึ่งถีบผ้าห่มหลุดอีกแล้ว มารดาห่มคืนให้ แล้วจูบหน้าผากลูกหมีเป็นคนสุดท้าย ครบห