Semua Bab หอบแฝดห้า ทำฟาร์มในโลกอสูร: Bab 281 - Bab 290

ฝ่ามือของนายหญิงทาบอยู่บนหน้าผากร้อนผ่าวของจ้าวราชสีห์มาแต่กลับถึงเรือนเมื่อวานเย็น ไข้ขึ้นแล้วลง ลงแล้วขึ้น เป็นห้วงสม่ำเสมอทุกหน ร้อนจัดหนึ่งช่วงยาวเท่าไส้ตะเกียงหมดไปหนึ่งข้อนิ้ว ก่อนอ่อนลงนานเท่ากันพอดีม่ออู๋เหินแตะชีพจรเป็นรอบที่สี่ตั้งแต่หัวค่ำ ก่อนถอนนิ้วออก"ไม่ใช่พิษขอรับ ไม่ใช่โรคด้วย" จ้าวอสรพิษว่า "ชีพจรท่านตี้ปกติเหมือนคนนอนหลับ ร่างกายร้อนเพราะในหัวกำลังเผาของบางอย่างอยู่"ตี้อ๋าวเทียนลืมตาขึ้นได้ครึ่งหนึ่ง สุ้มเสียงแหบกว่าปกติ"ตอนทรุดลงกลางลาน ข้าไม่ได้เห็นภาพใดขอรับ" จ้าวราชสีห์เอ่ย "เห็นแต่แสงของหลายสิบวันปะปนกันเป็นก้อนเดียว เช้าซ้อนค่ำ ค่ำซ้อนเช้า ไม่มีวันใดชัดพอจะหยิบขึ้นมาดูได้"เซียวหนิงเยว่ซักทีละข้อ"ในก้อนแสงนั้น ฝนตกกี่หน จันทร์เต็มดวงกี่หน""ฝนตกหนักสองหนขอรับ" ราชสีห์ตอบ "จันทร์เต็มดวงหนึ่งหน ตอนลงป่ายังเป็นเสี้ยวบางอยู่"หญิงสาวนับย้อนให้ ช่วงที่เลือนหายมิใช่คืนเดียว หากเป็นราวหนึ่งเดือนเต็มก่อนคืนนั้น จากจันทร์เสี้ยวหนึ่งถึงจันทร์เสี้ยวถัดไปทั้งคืนพี่ใหญ่ไม่ยอมกลับห้องลูก ขดตัวอยู่ปลายเตียงพ่อราชสีห์ มารดาห่มผ้าให้ลูกสามหน เพราะลูกราชสีห์ร้อนเหมือนบิดา

ไม้กฤษณากลิ่นนั้นจางจนจมูกมนุษย์ไม่มีทางจับได้ ทว่าจมูกหมีจำได้ทันทีที่ปลายนิ้วของหูจิ่วเยวียนแตะลงบนหน้าผาก เพราะเคยดมถุงเมล็ดปลอมซึ่งเจือกลิ่นเดียวกันนี้มาทั้งคืน จนแยกได้ว่าเป็นกฤษณาแก่นดำ มิใช่กฤษณาเปลือกที่พ่อค้าในตลาดใช้รมผ้าวันที่ร้อยหกสิบห้าของเขตกลาง วิชาหนที่สี่ สยงป้าจ้านนั่งขัดสมาธิกลางลานตรงจุดที่ตี้อ๋าวเทียนเคยทรุด ร่างใหญ่ซึ่งปกติขยับไม่หยุดกลับนิ่งได้นานที่สุดในชีวิต นายหญิงนั่งเบื้องหน้า วางมือบนเข่ากว้างซึ่งใหญ่กว่าฝ่ามือของตนสามเท่า หางของหูจิ่วเยวียนซีดลงไปแล้วสามสี ยังคลี่ออกวนรอบสองร่างได้ครบเก้าหางภาพแรกที่หวนกลับมามิใช่ภาพหากเป็นความมืดสนิท คืนนั้นดวงตาของจ้าวหมีปิดอยู่ ร่างนอนแผ่บนหญ้า ขยับไม่ได้แม้นิ้วเดียว พิษกระตุ้นสัญชาตญาณเพิ่งเผาผ่านเส้นเลือดไปรอบแรก ทิ้งร่างไว้กลวงเปล่าเหมือนต้นไม้ที่ถูกฟ้าผ่ากลางลำ ในความมืดนั้นเหลือเพียงจมูกซึ่งยังตื่นอยู่กลิ่นแรกคือหญิงมนุษย์ เหงื่อ ผมเปียกน้ำค้าง และยาหวานแหลมซึ่งติดมากับลมหายใจของหญิงผู้นั้น กลิ่นที่สองห่อหุ้มทั้งหมดนั้นไว้ดุจผ้าห่อของ คือไม้กฤษณาแก่นดำ ทั้งสองมาด้วยกันจากทางตะวันตก เคลื่อนช้าเท่าฝีเท้าของผู้แ

"ทูตองค์หลิงคาดดาบไว้ข้างขวาขอรับ"หูจิ่วเยวียนเอ่ยขึ้นก่อนทุกคนจะนั่งลงครบ ป้ายไม้หุ้มหนังปลากระเบนวางอยู่กลางโต๊ะมาแต่เช้า ตั้งแต่ม่ออู๋เหินเกี่ยวออกจากอกเสื้อช่างปั้น ก็ยังไร้มือใดแตะต้องอีกบ่ายวันที่ร้อยหกสิบเจ็ดของเขตกลาง ก่อนเริ่มวง ม่ออู๋เหินพาเด็กๆ ออกไปลานฝึกกับหลิวซานและคนงานประจำ ตั้งแต่บ่ายนี้จนกว่าวงจะแยก ลูกต้องไม่ได้ยินแม้แต่คำเดียวจ้าวอสรพิษสอนพี่ใหญ่ให้หายใจช้าแบบที่ตนใช้ยามบดยาร้อนมือ เข้าสี่ ออกหก แล้วให้พี่รองนั่งข้างๆ คอยขานลมหายใจพี่ชายออกเสียง ผู้ใดพลาดต้องเริ่มใหม่ พอลูกทั้งสองติดใจจนลืมมองเรือน ม่ออู๋เหินจึงฝากอีกสามคนไว้กับหลิวซาน ให้น้องสามคุมแปลงสมุนไพร น้องสี่รดน้ำ น้องเล็กนับฟักทอง แล้วจึงกลับมานั่งที่โต๊ะหูจิ่วเยวียนเล่าย้อนถึงวันที่ทูตมาเยือนฟาร์มในฐานะผู้แทนสภาบรรพกาล ฝักดาบสั้นหุ้มหนังปลากระเบนสีเทาหม่น ขอบปลอกเลี่ยมเงินสึกเป็นเงามันตรงจุดที่นิ้วโป้งแตะทุกคราที่ชัก ฝักนั้นคาดไว้ที่เอวข้างขวา จ้าวจิ้งจอกจำได้เพราะวันนั้นนั่งตรงข้าม มองมือของทูตทุกหนที่รินชา"คนคาดดาบข้างขวา ชักดาบด้วยมือซ้ายขอรับ" หูจิ่วเยวียนว่า"สารทุกฉบับที่ทูตส่งมาเป็นลายมือขวา"

เข่าห้าคู่กระทบพื้นไม้ระเบียงพร้อมกัน แผ่นกระดานสะเทือนถึงฝ่าเท้าของนายหญิงซึ่งยืนอยู่เบื้องหน้า ตะเกียงบนเสาไหววูบหนหนึ่งแล้วนิ่งคืนวันที่ร้อยเจ็ดสิบของเขตกลาง หลังกลับจากนครศิลาได้ไม่ถึงสองชั่วยาม เด็กๆ หลับกันหมด สยงป้าจ้านซึ่งได้ยามคืนนั้นคุกเข่าอยู่หน้าประตูห้องลูกพอดี เหล่าจ้าวคุกเข่าเรียงกันบนระเบียงห่างประตูนั้นไม่ถึงสิบก้าว ไม่มีผู้ใดนัดหมาย ทว่าทรุดลงพร้อมกันดุจซ้อมมาแล้วนับร้อยหนตี้อ๋าวเทียนเอ่ยแทนทุกคน สุ้มเสียงต่ำและช้า"คืนนั้นพวกข้าเป็นส่วนหนึ่งของแผนที่ทำร้ายนายหญิงขอรับ" จ้าวราชสีห์ว่า "สารที่ข้าเดินตาม น้ำที่ม่ออู๋เหินชิม ห้าคนที่คลั่งกลางลาน ทุกอย่างเป็นไปตามที่คนบนเนินต้องการ ลูกทั้งห้า"ราชสีห์หยุดอยู่ตรงนั้น พูดต่อไม่ได้"พวกข้าขอโทษขอรับ" ม่ออู๋เหิน ไห่ยวี่เจ๋อ หูจิ่วเยวียน และสยงป้าจ้านต่อประโยคนั้นพร้อมกัน ศีรษะทั้งหมดก้มต่ำจนหน้าผากเกือบแตะพื้นไม้นายหญิงไม่พูด ยืนนิ่ง ไม่ชักมีด ไม่ตะคอก ไม่หมุนตัวเดินหนี ไม่เหมือนวันที่ห้าคนนี้คุกเข่าต่อหน้ามีดซึ่งนางจ่อคอตนเอง แล้วถูกทิ้งไว้กับคำว่าทางใครทางมัน หญิงสาวยืนนับ ศีรษะที่ก้มต่ำ ผ้าแพรสีดำซึ่งห้อยอยู่บนร่างแต่ล

ตะไคร่กลางลานหนาเท่าฝ่ามือ ขอบเป็นวงกลมสมบูรณ์เกินกว่าจะงอกขึ้นเอง ดุจมีผู้ใช้เชือกวัดรัศมีจากจุดกลางแล้วปล่อยให้มันงอกตามเส้นนั้นมาหลายสิบปี ห้าหนที่ผ่านมา ไร้ผู้ใดในขบวนสังเกตเห็น เพราะทุกคนมัวมองแต่ตรงที่ราชสีห์ทรุดวันที่ร้อยเจ็ดสิบห้าของเขตกลาง ขบวนสิบเอ็ดชีวิตเข้าป่าหมอกเป็นหนที่หก คราวนี้เด็กๆ เดินได้เองโดยไม่ต้องจูงมือ รู้ว่าต้องเลี่ยงรากไม้ตรงไหน รู้ว่าแนวหินวงแหวนอยู่หลังรอยขีดที่เท่าไร พี่รองนับรอยขีดเองตลอดทาง ไม่มีผู้ใหญ่ชี้ให้แม้แต่รอยเดียว ถึงรอยที่สามสิบสองก็หันมาบอกมารดาว่าลานโอ่งอยู่ตรงนี้ ทั้งที่ลานนั้นไม่มีโอ่งเหลือแล้วเด็กๆ ขอขี่หลังแม่ ทั้งที่เดินไหว มารดาย่อกายลงให้ลูกผลัดกันขึ้นคนละช่วง ช่วงละร้อยก้าวตามรอยขีดบนต้นไม้ พี่ใหญ่ร้อนจนหลังเสื้อชื้นเหงื่อ น้องสามเกาะแน่นจนคอเป็นรอยแดง น้องสี่หลับไปครึ่งช่วง น้องเล็กหนักจนต้องหายใจลึกทุกสิบก้าว ทว่านางไม่ยอมส่งให้พ่อหมีแบกแทนจนครบระยะ พี่รองขอขี่สองช่วงเพราะนับรอยขีดให้ทุกคน ก็ได้ขี่สมใจถึงลานกลางป่าชั้นใน นายหญิงขอให้สยงป้าจ้านลอกตะไคร่ออก จ้าวหมีสอดปลายนิ้วใต้ขอบ แล้วค่อยๆ ลอกขึ้นทีละแผ่นเหมือนลอกเปลือกส้ม เบื้อง