Todos los capítulos de หอบแฝดห้า ทำฟาร์มในโลกอสูร: Capítulo 321 - Capítulo 330

ฝ่ามือน้อยในกำมือมารดาไร้คู่ใดอุ่นเท่ากัน ของลูกราชสีห์ร้อนจนต้องคอยเป่า ของพี่รองเย็นเหมือนหินริมลำธาร ของลูกเงือกชื้นดุจเพิ่งจุ่มน้ำมา ของน้องสามเหนียวกลิ่นยาสมุนไพร ส่วนของลูกหมีหนักและอุ่นราวดินซึ่งตากแดดมาทั้งบ่ายเซียวหนิงเยว่กุมไว้ทีละคู่จนครบ ก่อนไก่ตัวแรกในคอกจะขัน ก่อนรุ่งวันที่สองร้อยห้าสิบของเขตกลาง ห้องนอนเด็กๆ ยังมืดสนิท มีเพียงตะเกียงดวงเดียวซึ่งหลิวซานจุดไว้ตรงมุมห้อง เวรเฝ้าครึ่งหลังของคืนนั้นคือหลิวซาน คนงานประจำ และไห่ยวี่เจ๋อ ส่วนสยงป้าจ้านลุกจากธรณีหน้าประตูเป็นคนแรก ทันทีที่ได้ยินฝีเท้าของผู้เป็นนายนายหญิงไม่ยอมให้ผู้ใดช่วย ปลุกเจ้าตัวน้อยเอง แต่งตัวให้เองทุกคน สวมเสื้อตัวใน ผูกสายเอว สางผมด้วยหวีกระดองเต่าเล่มใหม่ซึ่งยังหอมกลิ่นทะเล เช้านี้เด็กๆ ตื่นง่ายกว่าทุกวัน ตื่นเต้นจนนั่งไม่ติดฟูก ฝ่ามือพี่ใหญ่ร้อนขึ้นจนมีไอลอยจากปลายนิ้ว น้องสามขยับจมูกแล้วกระซิบบอกมารดา"พี่ ใหญ่ มี กลิ่น ควัน"ส่วนพี่รองนับนิ้วว่าอีกกี่ก้าวจะถึงคลัง น้องสี่นั่งนิ่งให้ผูกเชือกรองเท้าน้องเล็กลืมตาเป็นคนสุดท้าย ลืมตาแล้วก็ถามเรื่องสำคัญที่สุดก่อนเรื่องอื่น"ถ้า ข้าว ออก หมด ข้า กิน ได้

ข้าวเน่าในยุ้งมีกลิ่นหวานผิดที่ หวานแบบผลไม้สุกจนแตก ลอยออกจากห่อผ้าซึ่งผูกติดมากับสารของผู้อาวุโสแขนเสื้อปักเมฆ ลอยมาถึงโต๊ะกลางก่อนผู้ใหญ่คนใดจะทันแกะเชือก น้องสามผู้นั่งเล่นเมล็ดถั่วอยู่ข้างขาโต๊ะย่นจมูกขึ้นทั้งใบหน้าสายวันที่สองร้อยห้าสิบหกของเขตกลาง หูจิ่วเยวียนคลี่สารออกอ่านให้วงฟัง ผู้อาวุโสแขนเสื้อปักเมฆเขียนสั้นตามเคย คนในสามเผ่าของฝ่ายแข็งข้อซึ่งเคยรับเมล็ดจากมือลัทธิ ถูกทุกเผ่ารอบข้างปิดประตูใส่หลังสงบศึก ไร้ผู้ใดยอมค้าขายด้วย ยุ้งของตนเองก็เน่าทั้งยุ้งในคืนเดียวกับที่ทุ่งอื่นออกรวง แกนนำทะเลาะกันเองจนแตกเป็นสามกลุ่มพัก เด็กในกลุ่มเหล่านั้นหิวม่ออู๋เหินแกะห่อผ้า หยิบข้าวขึ้นมากำหนึ่ง เม็ดยังเรียงอยู่บนรวง ทว่าเปลือกเป็นสีเงินวาว มิใช่สีฟางแบบข้าวแห่งใดในทวีป"รวงเงินแบบเดียวกับที่ชายแซ่เยี่ยฝากมากับเกวียนขอรับ" จ้าวอสรพิษว่า "ข้าวที่นายหญิงไม่ยอมรับเข้าคลัง"เซียวหนิงเยว่จำได้ ข้าวรวงเงินถุงนั้นยังปิดดินเหนียวอยู่ในโอ่งหินนอกห้องศิลา ไม่เคยแตะดินของฟาร์มแม้แต่เม็ดเดียวน้องสามยังย่นจมูกค้างอยู่ใต้โต๊ะ มารดาก้มลงดึงลูกงูขึ้นมานั่งบนตัก แก้ผ้าหอมสมุนไพรผืนน้อยซึ่งห้อยอยู่ข้

กระดาษแผ่นเดียววางอยู่กลางโต๊ะมื้อเช้า มีห้าบรรทัด แต่ละบรรทัดเขียนชื่อหนึ่งชื่อกับยามหนึ่งยาม ลายมือเรียบตรงแบบที่ใช้ลงบัญชีคลัง ทว่าทั้งหน้าไม่มีตัวเลขเงินแม้แต่ตัวเดียว ไร้ราคา ไร้หนี้ ไม่มียอดยกไปยามเช้า สยงป้าจ้าน ยามสาย ตี้อ๋าวเทียน ยามเที่ยง ม่ออู๋เหิน ยามบ่าย ไห่ยวี่เจ๋อ ยามค่ำ หูจิ่วเยวียนเหล่าจ้าวยืนอ่านพร้อมกันรอบโต๊ะ ไม่มีผู้ใดถามว่าหมายความว่าอย่างไร เพราะก่อนรุ่งสางของวันที่สองร้อยหกสิบในเขตกลาง นายหญิงเพิ่งเอ่ยถ้อยคำที่สองของมารดาให้ทุกคนฟังครบทุกคำ 'ประตูข้างหลังแม่ตื่นแล้ว อย่าให้มันได้ยินเจ้า' หูจิ่วเยวียนขอเวลาหนึ่งรอบตะวันไล่บัญชีความเงียบของศัตรู ม่ออู๋เหินคำนวณแล้วว่าปราณบนแท่นจะพอเปิดผนึกในอีกราวสี่วัน เช้านี้จึงเป็นช่วงว่างช่วงเดียวก่อนงานฉลอง และผู้เป็นนายเลือกจะไม่นับสิ่งใดตลอดทั้งวัน นอกจากห้าคนตรงหน้ายามเช้า โรงไม้หลังฟาร์มยังมีกลิ่นขี้กบสนค้างจากวันทำเก้าอี้ยาย สยงป้าจ้านนั่งบนตอไม้ ขัดไม้สนชิ้นน้อยขนาดเท่าฝ่ามือ ชิ้นใหม่สำหรับกล่องครอบครัว ไว้วางข้างแผ่นไม้ไผ่ที่สลักชื่อเว่ยฉางเฟิง จ้าวหมีขัดจนผิวไม้ลื่นมือ แล้ววางลงบนตักนายหญิงโดยไม่สลักสิ่งใดลงไป"ชิ

กระดาษห่อขนมเคลือบน้ำมันลื่นใต้ปลายนิ้ว เซียวหนิงเยว่รีดให้เรียบกับโต๊ะกลางทีละมุม ซ้ายบน ขวาบน และสองมุมล่าง เหมือนรีดใบรับเงินเก่าซึ่งถูกขยำทิ้งแล้วต้องนำกลับมาลงบัญชีใหม่ กลิ่นไม้กฤษณาลอยขึ้นจากกระดาษทุกหนที่ฝ่ามือกดลง ยังสดอยู่ทั้งที่ผ่านมาหนึ่งคืนแล้วเช้าวันที่สองร้อยหกสิบสามของเขตกลาง โคมสิบเอ็ดดวงบนประตูฟาร์มดับไปตั้งแต่ก่อนรุ่ง เหลือดวงที่สิบสองซึ่งไม่เคยจุดแกว่งอยู่โดดเดี่ยว เหล่าจ้าวนั่งครบรอบโต๊ะกลางตั้งแต่ข้าวต้มยังไม่ทันยกมาหูจิ่วเยวียนกางสมุดเล่มบางลงข้างกระดาษห่อขนม เปิดหน้าซึ่งไล่ไว้ครบสามสิบบรรทัด หนึ่งบรรทัดต่อหนึ่งวัน ทุกช่องว่าง ไม่มีแผงปลอม ไม่มีโคม ไม่มีสาร ไม่มีคนแปลกหน้าในรัศมีครึ่งวันเดินเท้า มีเพียงข้อสังเกตเล็กๆ ซึ่งจ้าวจิ้งจอกจดไว้ตรงขอบกระดาษสามจุด ลายมือเล็กจนต้องก้มดูจุดแรก คนเรือตระกูลข่งเห็นเกวียนแขวนโคมแดงเดินเลียบน้ำขึ้นเหนือทุกคืน ไม่ค้าขาย ไม่จอด จุดที่สอง เสมียนในสภาซึ่งถูกส่งตัวมาบอกว่าตลอดฤดูนี้ท่านผู้ผนึกไม่เคยสั่งให้ขัดขวางสิ่งใด สั่งเพียงคำเดียวว่าให้รอ จุดที่สาม ห่อขนมกลิ่นกฤษณาสดใหม่ในมือเด็กเมืองจินเฉิงเมื่อวาน"ศัตรูที่ไม่ลงมือตลอดฤดูท

ห้องลับใต้เรือนนอนลูกมีกลิ่นดินใหม่ ขนมงา และน้ำมันโคม เด็กๆ คงจำไปจนโตว่านั่นคือกลิ่นของคืนที่แม่ไปรับยายค่ำวันที่สองร้อยหกสิบเจ็ดของเขตกลาง เดือนแหว่งเหลือเพียงเสี้ยวบางเหนือหลังคาโรงไม้ เจ้าตัวน้อยลงบันไดดินทีละคนตามลำดับที่มารดาเรียก ต่างแบกห่อผ้าของตน ห่มผ้าคลุมผืนซึ่งมีชื่อเย็บไว้เมื่อสองคืนก่อน หลิวซานลงไปก่อน ตามด้วยคนงานประจำ บริวารชุดเทา และเหลยเฉียนซึ่งต้องก้มตัวลงครึ่งหนึ่งจึงจะลอดปากทางได้ ราชสีห์หนุ่มยืนขวางเชิงบันไดทันทีที่เท้าแตะพื้น ไม่ต้องรอคำสั่งมารดาไม่ลงไปทั้งตัว คุกเข่าอยู่บนขั้นสุดท้าย ให้ใบหน้าเสมอกับลูกซึ่งยืนเรียงอยู่ข้างล่าง แล้วเรียกชื่อออกเสียงไล่ไปทีละคน จินซือ ไป๋จิ่ว ม่ออวิ๋น ลั่วหมิง หยวนเป่า ครบแล้วเริ่มใหม่ตั้งแต่ต้น ครบสองรอบแล้วไล่อีกหน เด็กๆ ขานรับทุกรอบ ไม่มีผู้ใดหัวเราะว่าแม่ทวนซ้ำ"แม่ ไป รับ ยาย แล้ว กลับ มา"พี่ใหญ่พูดเหมือนคนวางกติกา มิใช่คนขอร้อง ฝ่ามือของลูกราชสีห์อุ่นขึ้นจนปลายนิ้วแดง ทว่าลมหายใจช้าลงเองตามที่ฝึกมา ไม่ต้องให้ผู้ใดเตือนมารดาก้มลงจูบหน้าผากลูกทีละคน ดึงผ้าคลุมของแต่ละคนให้คลุมถึงคาง จนชื่อที่เย็บด้วยด้ายสีธาตุของบิดาผู้ม