Todos los capítulos de หอบแฝดห้า ทำฟาร์มในโลกอสูร: Capítulo 331 - Capítulo 340

"แปดส่วน"เซียวหนิงเยว่บอกห้องศิลาทั้งห้องด้วยเสียงเรียบนิ่ง ขานตัวเลขบนหน้าต่างก่อนสิ่งอื่นใด เป็นถ้อยคำแรกซึ่งมีผู้เอ่ยขึ้นหลังร่างยักษ์ยืดกายเต็มความสูงเบื้องหน้าคลัง ไม่ใช่คำปลอบ ไม่ใช่คำสั่ง เป็นเพียงบรรทัดแรกในบัญชีคืนนี้ เหล่าจ้าวรู้ดีว่ายามผู้เป็นนายเริ่มนับ ทุกสิ่งหลังจากนั้นจะมีที่ทางของมันเองก่อนจะเงยหน้ามองภาพซึ่งหูจิ่วเยวียนฉายไว้กลางห้อง นางหันไปทางสยงป้าจ้านเสียก่อน"เคาะผนังห้องลับให้ข้าสามครั้ง"จ้าวหมีกดปลายนิ้วลงบนดินสามหน เว้นช่วงยาวระหว่างแต่ละหน อย่างที่นายหญิงเคาะประตูห้องลูกทุกคืน จากนั้นแนบฝ่ามือรอฟัง ไม่นานคิ้วหนาก็คลายออก"น้องสามตอบขอรับ""ผ้า ชุบ ยา ของ พ่อ งู หอม"นายหญิงหันไปทางม่ออู๋เหิน"ลูกชมยาของเจ้า จำถ้อยคำนี้ไว้ให้ดี"จ้าวอสรพิษก้มศีรษะรับ ไม่เงยหน้าขึ้นอีกเนิ่นนาน ส่วนหญิงสาวนับชื่อลูกในใจทีละชื่อจนครบ แล้วจึงหันกลับไปยังภาพร่างมหึมาตั้งตระหง่านเบื้องหน้าคลังเมล็ดพันธุ์ สูงใหญ่เท่ากำแพงสองชั้นซ้อนกัน ผิวกายแตกเป็นร่องลึก ไอดำไหลซึมออกมาไม่ขาดสาย ดวงตาสีเลือดคู่นั้นไม่กะพริบ เศษโซ่สนิมขาดห้อยลากดินจากครึ่งร่าง ทุกหนที่มันขยับ เหล็กครูดหินก้องไปท

กลิ่นนั้นลอดลงบันไดห้องศิลามากับลมระลอกแรกของยามบ่าย คาวเน่าของศพซึ่งถูกหมักซ้ำมาหลายรอบจนเปรี้ยวฉุน ม่ออู๋เหินจำได้ตั้งแต่ลมหายใจแรก คาวเดียวกับคืนที่ทะเลพิษสีดำไหลมาล้อมฟาร์มไว้ทั้งวง คืนที่ลูกๆ ยังอยู่ในครรภ์ของผู้เป็นนายจ้าวอสรพิษลุกจากข้างแท่นโดยไม่รอให้ผู้ใดบอก ทว่าก้าวได้ครึ่งก้าวก็หยุด หมุนกายกลับมาคุกเข่าข้างแท่นกลางตามนิสัย ก้มศีรษะต่ำ"ข้าน้อยขออนุญาตขึ้นไปที่แปลงกลางขอรับ"บ่ายวันที่สองร้อยหกสิบแปดของเขตกลาง ภาพผิวฟาร์มซึ่งหูจิ่วเยวียนฉายลอยอยู่ในห้องศิลาบอกชัดว่าร่องจันทราสายแรกขุ่นดำขึ้นมาถึงครึ่งม่านแล้ว ไห่ยวี่เจ๋อยังยืนในร่อง สองแขนยกค้าง ไม่กล้าวางน้ำลง เพราะน้ำที่วางลงจะพาสีดำทั้งหมดไหลย้อนเข้าคลังนายหญิงไม่ตอบคำขอ ฝ่ามือข้างหนึ่งยังทาบนิ่งบนแท่น อีกข้างเอื้อมมาจับมือซ้ายของจ้าวอสรพิษขึ้นมาแทน ก่อนดึงถุงมือหนังกวางดำออกทีละนิ้ว นิ้วโป้ง นิ้วชี้ นิ้วกลาง ช้าเท่ากับวันที่นางสวมมันคืนให้ในโรงเก็บโอสถ เพียงแต่วันนี้ทำกลับด้านม่ออู๋เหินไม่ขออนุญาตซ้ำ ปล่อยให้ถอดจนหลุดทั้งข้าง มือเปลือยซึ่งซีดกว่าอีกข้างวางอยู่ในฝ่ามือนาง นิ้วเรียวกุมตอบ นานกว่าที่ผู้รับคำสั่งควรกุม จึ

"พ่อราชสีห์มาแล้ว" ตี้อ๋าวเทียนเอ่ยกับพื้นไม้หน้าประตูเรือนนอนลูก สุ้มเสียงต่ำจนแทบไม่พ้นลำคอ ไม่หันไปมองสิ่งที่กำลังเดินมาจากในฝุ่นแม้แต่หนเดียว "นับถึงร้อยกับหลิวซาน ห้ามรีบนับ"ข้างล่างไร้เสียงตอบ เด็กๆ ได้ยินเพียงเสียงทุ้มซึ่งสั่นลงมาตามไม้กระดาน"นั่นคือเสียงพ่อราชสีห์" หลิวซานบอกลูกทีหลัง แล้วจึงเริ่มนับ หนึ่ง สอง ช้าๆ ตามที่ถูกสั่งค่ำวันที่สองร้อยหกสิบแปดของเขตกลาง ทันทีที่คำสั่งของนายหญิงลอยมาถึงหน้าประตูคลัง ไห่ยวี่เจ๋อกับม่ออู๋เหินก็ขึ้นมายืนแทนที่ข้างละคนโดยไม่ต้องให้ผู้ใดเรียก จ้าวราชสีห์ปล่อยร่างจริงตรงนั้น วิ่งข้ามฟาร์มทั้งผืนในร่างราชสีห์ทองแผงคอเพลิง ข้ามแปลงกลางซึ่งเต็มไปด้วยดินร่วน ลอดหลังโรงครัว ผ่านลานฝึก ไม่เหลียวกลับไปมองประตูที่ตนเพิ่งทิ้งไว้แม้สักหนเมื่อถึงเรือนของลูก ร่างราชสีห์หดกลับเป็นร่างคน แล้วนั่งลงชิดธรณีหน้าประตู ตรงที่สยงป้าจ้านขวางไว้ทุกคืน ตี้อ๋าวเทียนเคาะพื้นไม้สามครั้งด้วยข้อนิ้ว ทีละครั้งอย่างตั้งใจ แบบที่นายหญิงเคาะประตูห้องลูกทุกค่ำ น้องสามดมกลิ่นได้ไวกว่าพี่ทุกคนเสมอ ลูกงูจะได้รู้ว่าผู้อยู่ข้างบนคือคนในเรือน ไม่ใช่คนแปลกหน้าจากนั้นจึงลุกขึ้

ตุบเสียงฝีเท้าของร่างยักษ์ดังลงมาถึงห้องศิลาใต้คลัง ดินร่วงจากเพดานเป็นสายบางลงบนแท่นกลาง ตกถูกหลังมือซึ่งวางนิ่งอยู่ตรงนั้นมาสองวันเต็ม หญิงสาวไม่ปัดออก นับไว้หนึ่ง แล้วรอหนถัดไปตุบสอง ระยะห่างเท่าเดิม หนักเท่าเดิม ไม่เร่ง ไม่ช้าลง นายหญิงนับไปจนถึงก้าวที่เก้า ก็รู้ว่าอีกราวสามสิบก้าว หลังคาคลังจะอยู่ใต้ฝ่าเท้านั้นสายวันที่สองร้อยหกสิบเก้าของเขตกลาง ร่างยักษ์ซึ่งยืนนิ่งอยู่ทางตะวันออกมาทั้งคืนก้าวตรงมาหาคลังเมล็ดพันธุ์เป็นเส้นเดียว ไม่อ้อม ไม่หลบ ม่านน้ำจันทราที่ไห่ยวี่เจ๋อยกขึ้นกั้นสามชั้นแตกเป็นสายฝนตามแต่ละก้าว ละอองน้ำโปรยลงแปลงกลางจนดินเปียกชุ่มทั้งผืน ผงปุ๋ยกลั่นพิษซึ่งม่ออู๋เหินโปรยดักไว้ตกถูกผิวมันแล้วกลิ้งหล่นลงดินเฉยๆ ไม่กัดสักเกล็ด เพราะร่างนั้นยังมีชีพจร เต้นช้าดุจหินกระทบหิน หากยังเต้นราชสีห์สิบนาย ยามเงือก และคนเรือตระกูลข่งแตกแถวออกสองข้างทางตามคำสั่งซึ่งนายหญิงส่งผ่านม่านของหูจิ่วเยวียนตั้งแต่ก้าวแรก ไม่ให้ผู้ใดยืนขวางมันตรงๆ แม้สักคน เพราะแผ่นหลังของผู้ขวางสิ่งที่ไม่หยุด จะเป็นแผ่นหลังที่ไม่ได้กลับเรือนแผนที่วางไว้ก่อนพิธีคืบหน้าไปตามลำดับ ไห่ยวี่เจ๋อกับม่ออู๋เ

แสงสีเงินไหลลงมาตามเสาแสงทอง ดุจน้ำค้างไหลลงตามเส้นใยแมงมุมยามรุ่งสาง ช้า ไม่รีบ หยดต่อหยด สายต่อสาย จากปลายฟ้าทางตะวันตกเฉียงเหนือ ข้ามทุ่ง ข้ามแนวผา ไล่ลงมาจนถึงปลายล่างซึ่งพุ่งขึ้นจากแปลงบรรพกาล ก่อนไปรวมกันเบื้องหน้านายหญิงกลางวงห้าแฉกหยดแรกแตะดินแปลงอย่างไร้เสียง หยดที่สองตามมาซ้อนทับ สายเงินบางพันกันขึ้นเป็นรูปร่าง ประหนึ่งช่างทอที่มองไม่เห็นตัวกำลังทอผ้าผืนหนึ่งขึ้นจากความว่าง ไหล่ แขน ปลายผม ชายเสื้อ ทีละส่วนร่างนั้นเป็นสตรีผอมบาง ผมยาวเลยเอว ดำสนิทแต่แห้งกรอบเหมือนหญ้าปลายฤดู อาภรณ์เก่าจนสีเดิมเลือนหายไปหมด เหลือเพียงสีหม่นของผ้าที่ถูกสวมซ้ำมาหลายปี ไหปลาร้าทั้งคู่มีแผลเป็นนูนเป็นวง ตรงที่เคยถูกโซ่เจาะทะลุ ข้อมือมีรอยเข็มถี่เรียงเป็นแถวซ้อนแถว นับไม่หมดในหนึ่งลมหายใจสตรีสูงศักดิ์ซึ่งภาพมายาเคยฉายให้คนทั้งนครศิลาเห็นเมื่อนานมาแล้ว ปรากฏอยู่เบื้องหน้า ห่างไม่ถึงสามก้าวรอบข้อมือทั้งคู่กับรอบไหปลาร้ามีวงตรวนสีแดงเรืองรัดอยู่ เจ็ดชั้นซ้อนกัน แบบเดียวกับวงแหวนตราสังหาร ลายที่ม่ออู๋เหินเคยวางเทียบกับสนิมบนโซ่ในห้องขังจนพบว่าเป็นฝีมือเดียวกันระหว่างที่แสงเงินควบแน่นเป็นเนื้อ ตรว