Semua Bab My Dear Ghost หัวใจนี้คุณผีจอง : Bab 21 - Bab 30

ณ.โรงพยาบาลตำรวจห้องชันสูตรภายในห้องพักของแพทย์นิติเวช อลิสและกานดาสองสาวที่วันนี้ต้องอยู่เวรกันตั้งแต่ช่วงบ่ายเพราะแพทย์คนอื่นๆออกไปนอกสถานที่กันหมดไม่เว้นแต่สายฟ้า ทั้งสองกำลังบิดซ้ายขวาไล่ความขี้เกียจเนื่องจากความเหนื่อยเพราะเอาแต่ชันสูตรศพไร้ญาติที่เข้ามาให้ทางโรงพยาบาลตำรวจได้ตรวจสอบ“ให้ตายเถอะ! เมื่อยชะมัดเลย  นี่ถ้าไม่ได้คุณภูช่วย....มีหวังคืนนี้ทั้งคืนแน่ๆ”“แกพูดอย่างกับเห็นคุณภู”น้ำเสียงห่อเหี่ยวกึ่งประชดเพื่อนสาว อลิสมองหน้ากานดาที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามด้วยความสงสัยเพราะตั้งแต่อยู่ในห้องเธอก็เอาแต่มองมาไม่หยุดและก็ไม่ได้มีท่าทีที่กลัวเหมือนตอนแรกๆ“ก็ฉันอยู่กับแกจนชินไง......ได้ยินแกพูดกับคุณภูตั้งหลายครั้งและฉันก็รู้สึกสัมผัสได้ด้วยนะ.....หรือคิดไปเองก็ไม่รู้ว่ะ” อลิสได้แต่ส่ายหน้าให้กับเพื่อนสาวเมื่ออีกฝ่ายเองก็สับสนในความรู้สึกของตัวเอง กานดาหัวเราะออกมาเบาๆตลกที่ตัวเองพูดอะไรเพ้อเจ้อก่อนที่ทั้งสองจะนั่งเล่นโทรศัพท์กันอย่าเงียบๆเพื่อความเป

ณ.บ้านโชติญกุลวันนี้การแต่งตัวของเหล่าบอดี้การ์ดของบ้านมีการแต่งตัวที่ผิดแปลกไปจากทุกวัน ทุกคนต่างล้วนใส่เสื้อผ้าตามความสบายของตัวเองและดูเหมือนว่าวันนี้พวกเขาจะคุมเข้มทุกส่วนของบ้านมากเป็นพิเศษ ชายหนุ่มหุ่นกำยำที่ถูกฝึกมาอย่างดีพลัดเปลี่ยนกันเดินตรวจทุกซอกทุกมุมไม่เว้นแต่ภายในสวนและสระว่ายน้ำ“คุณหนู!!! มานี่ก่อนครับ”“มีไรอ่ะ!!”อลิสที่กำลังเดินลงมาจากบันไดชั้นสองก็ถูกมือหนาของตินภพกระชากตัวของเธอไปทางเรือนเล็กด้านหลัง ท่าทีร้อนรนของเขามันทำให้หญิงสาวถึงกับต้องขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างตั้งคำถามเพราะเขาไม่เคยทำแบบนี้ถ้าอยู่ที่บ้านเพราะกลัวว่าเจ้านายหนุ่มจะเข้ามาเห็น“คุณหนูจำเรื่องวันที่รถยางแตกได้ไหม”“เอ่อกำลังจะถามอยู่พอดี…..เรื่องที่ให้ไปเช็คถึงไหนแล้ว!!!”คนตัวเล็กถามกลับด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น ดวงตากลมหรี่ลงจ้องใบหน้าหล่อของอีกฝ่ายเพราะเวลามันก็ผ่านมาพักใหญ่แล้วแต่ก็ยังไม่ได้รับความคืบหน้าสักที“ก็นี่ไงครับ! ผมกำลังจะเล่าให้ฟัง….นั่งก่อนนะ

ณ.บ้านโชติญกุลรถแท็กซี่สีเขียวเหลืองวิ่งเข้ามาจอดที่หน้าประตูบ้านหลังใหญ่ที่ตั้งอยู่ด้านในสุดของซอย ไม่นานหลังจากที่จ่ายค่ารถเป็นที่เรียบร้อยผู้โดยสารที่นั่งอยู่ทางด้านเบาะหลังก็ลงมาจากรถด้วยท่าทางที่อ่อนเพลียเป็นอย่างมาก นัยน์ตาคมมองลอดไปยังห้องกระจกเมื่อหางตาดันเหลือบไปเห็นแสงไฟสว่างมากที่สวนหย่อม“คุณหมอ! กลับดึกจังครับ…..แล้วรถไปไหน” เสียงทุ้มของชายหนุ่มหุ่นกำยำที่ประจำอยู่ที่ห้องกระจกเอ่ยถามขึ้นพลางโน้มตัวชำเหลืองมองหารถยนต์ วาโยส่ายหน้าพลางเดินแทรกตัวเข้าไปในประตูรั้วเล็กก่อนจะหยุดชะงักเมื่อได้ยินเสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นในกระเป๋า“ขอตัวก่อนนะ....เอ่อ! เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าให้คนไปเอารถผมที่อู่ด้วยนะ น่าจะซ่อมเสร็จแล้ว”“ครับคุณหมอ”วาโยว่าพลางเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋า ใบหน้าของเขาสดใสขึ้นมานิดหน่อยหลังจากคุยโทรศัพท์เสร็จเหมือนว่าคนปลายสายจะโทรมาบอกข่าวดี มือหนาตบบ่าแกร่งของชายหุ่นกำยำเบาๆอย่างขอบใจเมื่อได้ยินเสียงทุ้มตอบรับคำขอกึ่งคำสั่งของคุณหมอหนุ่มตอนนี้เวลาลากยาวมา

สัมผัสของอลิสนับวันยิ่งรุนแรงมากยิ่งขึ้น เธอสามารถรับรู้ได้ว่ากำลังจะมีภัยเข้ามาหาตัว ผมพยายามแล้วที่จะกันตัวของเธอให้ออกห่างจากอันตราย....แต่ผมเองก็ไม่รู้เลยว่าพวกมันเป็นใคร....ไม่รู้เลยว่าคนพวกนั้นต้องการอะไรจากเธอ “หรือว่าลิสจะคิดไปเอง”‘ผมว่าเรารีบกลับไปที่รถดีกว่า.....เลี่ยงไปทางคนเยอะๆนะ’“คุณภูก็รู้สึกเหมือนกันใช่ไหม” ณ.บ้านโชติญกุลเหล่าบรรดาบอดี้การ์ดและแม่บ้านต่างพากันวุ่นอยู่กับการเก็บข้าวของที่เสร็จสิ้นจากงานเข้มงวดเหมือนตอนที่มีคนเข้ามาเยอะๆ อรัญในชุดเสื้อยืดกางเกงวอร์มเดินลงมาจากชั้นสองด้วยอาการงัวเงีย มือหนาเสยผมพลางขยี้ตาเบาๆเพื่อเรียกสติที่ยังคงกลับมาไม่เต็มร้อยก่อนที่นัยน์ตาคมจะไปสะดุดกับแผ่นหลังบึกบึนที่เต็มไปด้วยหยาดเหงื่อมันว้าวขยันแต่เช้าเลยนะ.....คุณหมอวาโย~น้ำเสียงยั่วยวนพึมพำออกมาอย่างแผ่วเบาพร้อมกับสายตาเจ้าเล่ห์ที่เอาแต่มองแผ่นหลังแกร่งของคุณหมอที่กำลังเดินออกมาจากห้องออกกำลังกาย วาโยที่รู้สึกได้ถึงสายตาที่ไม่ค่อ

ณ.บ้านเวชวิชัยรถสปอร์ตคันหรูแล่นเข้ามาในบริเวณบ้านด้วยความรวดเร็ว เสียงของเครื่องยนต์ดังคำรามไปทั่วบริเวณกว้างทำให้คนที่อยู่ในบ้านถึงกับต้องหยุดกิจกรรมต่างๆที่ตัวเองกำลังทำอยู่รีบวิ่งออกมาดูสถานการณ์กันอย่างรวดเร็ว ไม่ต่างจากเจ้าของบ้านอย่างชนาและคุณหญิงประไพทั้งคู่ต่างมองหน้ากันด้วยความสงสัยก่อนจะเดินปรี่เข้าไปหาเมื่อรถจอดสนิท“เกิดอะไรขึ้นเหรอ มินทร์”น้ำเสียงของหญิงวัยกลางคนเต็มไปด้วยความห่วงใย ดวงตาคู่สวยมองใบหน้าหล่อของลูกชายที่เหมือนกับกำลังมีเรื่องทุกข์ร้อนเพราะไม่อย่างนั้น ชายหนุ่มคงไม่ระบายอารมณ์ออกมาด้วยการเบิ้ลเครื่องรถเสียงดังไปทั่วบ้านแบบนี้“จะเรื่องอะไร! ถ้าไม่ใช่เรื่องของไอ้อรัญ......นายทุนผู้ยิ่งใหญ่ที่คุณแม่อยากจะให้ร่วมลงทุนด้วย”เสียงทุ้มกดต่ำพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยอารมณ์โกรธ นัยน์ตาคมฉายแววอาฆาตแผ่กระจายรังสีแห่งความไม่พอใจออกมาเต็มเปี่ยมก่อนจะเดินเบี่ยงตัวออกไปพร้อมกับโยนเสื้อสูทตัวนอกให้แก่หญิงสาวใช้ที่ยืนก้มหน้าอยู่ที่ด้านหลังของคุณหญิงประไพ“ไอ้รัญมันทำอะไร!?