Semua Bab My Dear Ghost หัวใจนี้คุณผีจอง : Bab 11 - Bab 20

36 Bab

บทที่ 10

คลับXXรถยนต์คันรถสีดำสนิทแล่นเข้าสู่คลับบาร์ในเครือความดูแลของตระกูลโชติญกุล มือหนาคว้าเสื้อสูทสีดำสนิทที่วางอยู่เบาะข้างๆขึ้นมาสวมใส่ก่อนจะก้าวลงมาจากรถด้วยสีหน้าที่เรียบเฉยดวงตาคมกวาดมองไปรอบๆบริเวณลานจอดรถใต้ดินที่เอาไว้สำหรับวีไอพี ขาแกร่งทั้งสองเดินตรงไปยังจุดต้องสงสัยเมื่อรับรู้ถึงสิ่งผิดปกติที่อยู่ด้านหน้าก่อนที่จะหยุดชงักกะทันหันเมื่อโทรศัพท์เครื่องหรูดังขึ้น(อะไร) เสียงทุ้มตะคอกใส่ปลายสายอย่างหัวเสียเมื่อเขาโทรมาขัดจังหวะได้แบบพอดี(นายครับ! คลับสาขารัชดาโดนตำรวจลงครับ)(เคลียร์แขกวีไอพีออกไปหมดรึยัง)(เรียบร้อยครับนาย.....แต่...) น้ำเสียงตอบรับอย่างหนักแน่นแต่ประโยคสุดท้ายกลับอ่อนลงเหมือนกับเกิดเรื่องอะไรร้ายแรงขึ้นจนเขาไม่กล้าเจ้านายจะเอ่ยบอกกับผู้เป็นนาย(แต่อะไร!!! ก็รีบพูดออกมาสิวะ) อรัญตวาดใส่ปลายสายอย่างดังเมื่ออีกฝ่ายเอาแต่อ่ำๆอึ้งๆไม่ยอมพูดสักที จนชายชุดดำแอบสะดุ้งโหยงตกใจน้ำเสียงของเจ้านาย(ตำรวจเจอสารเสพติดครับนาย......ตอนนี้กำลังไล่ตรวจทุกคนไม่เว้นแต่ผู้จัดการครับ)
Baca selengkapnya

บทที่ 11

"ลิส! โยเป็นยังไงบ้าง"เสียงทุ้มแตกตื่นเต็มไปด้วยความเป็นห่วงดังขึ้น อลิสผลักตัวออกจากอ้อมของคุณหมอหนุ่มทันทีโผล่เข้ากอดพี่ชายเอาไว้แน่นเมื่อเห็นเขาเดินเข้ามาในห้อง"พี่รัญ~"คนตัวเล็กเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงดีใจปนสะอื้น แขนเรียวกระชับอ้อมกอดของคนตัวโตด้วยความเป็นห่วง อรัญถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกเมื่อเห็นคุณหมอวาโยไม่ได้เป็นอะไร มือหนากระชากท่อนแขนแกร่งของอีกฝ่ายเข้ามาสวมกอดด้วยอีกคน"นายไม่เป็นอะไรใช่ไหมครับ? " "อะไร!? ฉันก็สบายดี.....แล้วงานที่สั่ง....แกไปจัดการรึยัง!" เขาปลอบประโลมน้องสาวพลางหันไปตอบคำถามของลูกน้องแบบกวนๆ ตินระบายยิ้มออกมาอย่างรับสารภาพเมื่อเขาไม่ได้ไปทำงานที่สั่งก่อนจะมาที่นี่"พี่รัญ! ทำไมไม่รับโทรศัพท์...รู้ไหมลิสกับพี่โยเป็นห่วงมากแค่ไหน" "พี่ขอโทษ! ไฟเขียวตลอดทางพี่ก็เลยรีบเร่งมา...ก็เลยไม่รู้ว่าเราโทรเข้า"ลูบผมนุ่มของน้องสาวพร้อมกับส่งสายตาอย่างสำนึกผิด ก่อนจะห
Baca selengkapnya

บทที่ 12

"ไง! ฟื้นแล้วเหรอมึง"เสียงทุ้มกดต่ำฟันกรามขบกันจนได้ยินเสียงดังเล็ดลอดออกมาเมื่อเห็นใบหน้าหล่อโชกไปด้วยเลือดของเชลยที่นอนกองอยู่บนพื้นแสยะยิ้มออกมาอย่างไม่กลัว มือหนากระชากคอเสื้อของอีกฝ่ายขึ้นมาอย่างแรง"มึงมีแรงทำกูได้แค่นี้เหรอวะ....ไอ้อรัญ""ยังจะปากดีอีกเหรอวะ"ผัลวะ!!! หมัดหนักกระแทกใบหน้าหล่ออีกครั้ง อาทิตย์ยังคงแสยะยิ้มยั่วอารมณ์โมโหของอรัญให้พุ่งสูงมากยิ่งขึ้น นัยน์ตาคมแดงก่ำฉายแววปีศาจร้ายหมุนตัวออกจากเชลยหนุ่มก่อนจะฟาดท่อนไม้ใส่คนจองหองอย่างแรงจนเขาสลบไปอีกครั้ง"นาย!! ใจเย็นก่อนครับ.....เดี๋ยวมันก็ได้ตายเอาหรอก""ก็มันดันปากดี...."พัฒพงษ์กระชากท่อนไม้ออกจากมือหนาของผู้เป็นนายก่อนจะส่งสัญญาณให้ชายชุดดำที่ยืนอยู่ไม่ไกลให้เข้ามาลากตัวเชลยผู้ถือดีออกจากล่ามเอาไว้อีกห้องพลางยื่นขวดน้ำเปล่าให้กับอรัญได้ล้างคาบเลือดออกจากมือ"นายครับ! เราจับไอ้คนขับรถบรรทุกได้แล้วแล้วครับ"นัยน์ตาคมกริบหันไปมองชิดลูกน้องที่ไว้ใจได้อีกคนก่อนที่เขาจะระบายยิ้มออกมาอย่างชอบใจ ก่อนที่เขาจะเดินนำลูกน้องที่เหลืออ
Baca selengkapnya

บทที่ 13

บรรยากาศภายในห้องชันสูตรเงียบสงัดได้ยินเพียงแต่ลมหายใจของคนในห้องและเครื่องปรับอากาศเท่านั้น เหล่านักศึกษาแพทย์กำลังจรดปลายมีดลงบนช่องท้องของเจ้ากบที่ขึ้นชื่อว่าอาจารย์ใหญ่อย่างประณีตบางคนถึงกับมือไม้สั่นไม่กล้าแม้แต่จะกรีดลงบนเนื้อนุ่ม“ใจเย็นๆ ค่อยๆช้าๆ” เสียงทุ้มต่ำของอาจารย์ผู้สอนค่อยพูดให้กำลังใจเหล่านักศึกษาเป็นระยะ ดวงตาคมกวาดมองไปรอบๆดูอาการของทุกคนภายในห้องก่อนจะไปหยุดอยู่ด้านหลังของกานดา“อาจารย์!!หนูขอโทษนะคะ” เสียงใสสั่นเครือไม่ต่างจากมือเรียวที่กำลังถือมีดอยู่ ชายสูงวัยฉีกยิ้มกว้างพลางพูดให้เธอใจเย็นลง กานดาพยักหน้ารับเบาๆสูดลมกายใจเข้าลึกสุด“มือนิ่งๆ! แล้วก็กรีดลงไปเลย”“ค่ะ!!!”  หญิงสาวตอบกลับอย่างหนักแน่นหันไปส่งยิ้มให้กับอลิสที่ยืนอยู่ข้างกันก่อนจะหันมาให้ความสนใจกับเจ้ากบตัวน้อยที่นอนแผร่หลาอยู่ตรงหน้ารอให้ปลายมีดกรีดลงไป‘เก่งจัง ^ _^’อลิสได้แต่อมยิ้มเมื่อได้ยินเสียงทุ้มของวิญญาณหนุ่มที่คอยตามติดชีวิตของเธอ ตั้งแต่ทำบุญให้รู้สึกว่าภูรินทร์จะสามารถทำโน้
Baca selengkapnya

บทที่ 14

ก๊อก ก๊อก ก๊อก!!“คุณหนู คุณหนู”เสียงทุ้มที่เต็มไปด้วยความกังวลเอ่ยเรียกคุณหนูของตัวเองอย่างดัง อลิสสะดุ้งเฮือกเมื่อได้ยินเสียงเคาะกระจกดังแม้ว่าดวงตาคู่สวยยังคงเหม่อลอยจนวิญญาณหนุ่มต้องสัมผัสไหล่บางเบาๆเพื่อเรียกสติของเธออีกครั้ง มือเรียวเปิดประตูรถทันทีเมื่อเห็นใบหน้าหล่อคมของคนที่คุ้นเคย“ติน!! ทำไมช้าจัง”“ผมขอโทษ!! คุณหนูเป็นยังไงบ้าง....มือเย็นหมดเลย”สำหรับคนที่รอเวลาแค่สองนาทีนับตั้งแต่ที่อลิสวางโทรศัพท์มันช่างยาวนานเหลือเกิน ชายหนุ่มถือวิสาสะจับมือเรียวทั้งสองที่กำลังสั่นเทา นัยน์ตาคมจับจ้องที่ใบหน้าสวยของคุณหนูก่อนจะยื่นมือไปสัมผัสแก้มใสของเธออย่างไม่เกรงใจคำว่าเจ้านายกับลูกน้องเลย  “รออยู่ในรถนะครับ” อลิสได้แต่พยักหน้ารับคำสั่งของชายหนุ่ม เขาปิดประตูรถก่อนจะเดินสำรวจไปทั่ว ๆหาสิ่งที่ผิดปกตินายคิดกับอลิส!เกินกว่าคำว่าเจ้านายกับลูกน้องหรือไง.......ตินภพ“เป็นยังไงบ้างอ่ะ”“คุณหนู!! ผมบอกว่าให้รอในรถ”
Baca selengkapnya

บทที่ 15

ณ.บ้านสุริยกิจปริ้นนนนนนนนนนนนเสียงบีบแตรดังสนั่นไปทั่วบริเวณท่ามกลางบรรยากาศที่มืดมิด เหล่าบรรดาชายชุดดำที่ยืนประจำจุดต่างๆของบ้านรีบวิ่งกรูกันเข้ามาที่หน้าประตูบานใหญ่เมื่อพวกเขารู้ว่าใครกันที่มารบกวนเวลานอนในยามตีสามไม่ต่างจากเจ้าของบ้านอย่างภาสกรชายวัยกลางคนเดินออกมาจากห้องส่วนตัวด้วยอาการที่หงุดหงิดมากที่สุดเมื่อเขาได้รับรายงานจากลูกน้องว่าใครมา“ไอ้อรัญ!! มันจะมากไปแล้วนะเว้ย” มือหนาคว้ามือปืนสั้นที่อยู่ในลิ้นชักข้างหัวเตียงขึ้นมาพลางคว้าเสื้อคลุมขึ้นเข้าสวมใส่อย่างลวกๆ“มึงไปเฝ้าหน้าห้อง.......ห้ามให้ยัยภากับรำไพออกมาเด็ดขาด” ชายหนุ่มรับคำสั่งของเจ้านายทันทีก่อนที่อีกฝ่ายจะเดินลงไปต้อนรับแขกคนสำคัญที่ยังคงบีบแตรลั่นไปทั่วปริ้นนนนนนนนนนนนนน“เปิดประตูดิว่ะ.....มึงจะให้พวกมันบีบอีกนานไหม.....กูรำคาญ”“แต่พวกมันมากันเยอะเลยนะครับนาย.....ไม่น่าไหวใจเลย”“บุกมาถึงถิ่นกู......พวกมันไม่มีทางได้ออกไปแน่......เปิด!!!”&
Baca selengkapnya

บทที่ 16

คลับ HDรถยนต์คันหรูแล่นเข้าคลับตรงไปยังลานจอดรถของวีไอพีที่ประจำ มือเรียวยาวขยับกระจกมองหลังกดต่ำลงพร้อมกับยืดตัวขึ้นเพื่อดูความเรียบร้อยของใบหน้าที่ถูกแต่งเต็มมาอย่างสวยงามพลางควานหาลิปสติกสีแดงสดที่อยู่ในกระเป๋าสะพายใบหรูที่วางอยู่ข้างๆขึ้นมาเต็มให้สีสดมากขึ้นก่อนจะยิ้มหวานให้ตัวเองอีกครั้งก๊อก ก๊อก ก๊อก!!มือเรียวยาวกดเลื่อนกระจกด้านข้างของตัวเองลงเมื่อได้ยินเสียงเคาะเรียก อาภากรละสายตาจากกระจกมองหลังเมื่อใบหน้าสวยถูกแต่งเติมอย่างพอใจแล้วก่อนจะหันมาส่งสายตาให้กับเพื่อนสาวที่รัวเคาะกระจกเมื่อครู่“สวยแล้วค่ะ.....ไม่ทราบคุณหนูภาจะให้พวกฉันรออีกนานไหม.... ปวดขา” เสียงใสของเพื่อนสาวไซส์มินิเอ่ยแซวกึ่งประชดเมื่ออีกฝ่ายปล่อยให้เธอกับมินนี่ยืนรออยู่นานสองนานที่หน้าคลับ มือเรียวถือวิสาสะเปิดประตูรถพร้อมกับดึงแขนเรียวของอาภากรออกมา“นี่! พ่อแกเปลี่ยนการ์ดใหม่หรอวะ หล่อๆทั้งนั้นเลย”“ ไม่เห็นรู้เลย! ไหน!พาไปดูหน่อยสิ.....จะหล่อสักแค่ไหน”&nb
Baca selengkapnya

บทที่ 17

ณ.โรงแรมHD“เข้าไม่ได้นะครับ คุณหนู”“หลีกไป! อย่ามายุ่ง”เสียงใสตวาดใส่ชายหนุ่มหุ่นกำยำที่รีบวิ่งเข้ามายืนขวางหน้าประตูห้องสวีท ดวงตาคู่สวยตวัดมองชายทั้งสองอย่างไม่ยอมเมื่อเห็นว่าอีกฝั่งก็ไม่ยอมเธอเช่นกัน “ ก็บอกว่าให้หลีกไง......อย่าตายรึไงว่ะ ถอย!!! ”“แต่ว่านายกำลัง…..”“ก็บอกว่าให้ถอยไง”คนตัวเล็กไม่ได้ฟังในสิ่งที่ชายหนุ่มพูด มือเรียวกระชากเสื้อสูทตัวนอกของอีกฝ่ายอย่างแรงก่อนจะแทรกตัวเข้าพร้อมกับเปิดประตูเข้าไปด้านในห้องอย่างถือวิสาสะโดยไม่ได้สนใจว่าคนที่อยู่ในห้องกำลังทำอะไรอยู่ปัง! เสียงประตูห้องนอนกระทบเข้าพนังห้องสีขาวอย่างแรงตามอารมณ์ที่โกรธที่กำลังพุ่งสูงขึ้นมาก ดวงตาคู่สวยตวัดมองชายหนุ่มที่กำลังคลุกอยู่กับหญิงสาวอีกคนอย่างนัวเนียทั้งคู่หันมามองทางต้นเสียงก่อนที่ทั้งสองจะผลักตัวออกจากกันเมื่อเห็นสายตาอาฆาตถูกส่งมา“เอากันเสร็จยัง......มีเรื่องจะคุยด้วย”  น้ำเสียงไม่พอ
Baca selengkapnya

บทที่ 18

‘พลอยไพลิน.....’หญิงสาวหันขวับตามเสียงเรียกที่ดังขึ้นอย่างแผ่วเบา ดวงตาคู่สวยพยายามสอดส่องสายตามองหาไปกลับพบแต่ความว่างเปล่าไม่มีแม้แต่เงาของคนที่เดินอยู่แถวนี้เลยสักคน พลอยไพลินส่ายหัวเล็กน้อยเพื่อเรียกสติของตัวเองก่อนจะโน้มตัวเข้าไปหยิบของที่อยู่ในรถ‘พลอย! ทำไมคุณทำกับผมแบบนี้......คุณไม่รักผมเลยรึไง......คุณทรยศความรักของเราทำไม’“พลอย!!”หญิงสาวสะดุ้งเฮือกหลุดออกจากภวังค์เรียกคืนสติของตัวเองทันทีเมื่อได้ยินเสียงของอาทิตย์ นัยน์ตาคมจับจ้องใบหน้าซีดเซียวของเธออย่างสงสัยก่อนจะค่อยๆยื่นมาจับไหล่บางส่งสายตาเอ่ยถามออกไป“มาตั้งแต่เมื่อไร”“พักใหญ่แล้ว.....เธอเป็นอะไร.....ฉันเรียกตั้งนาน” พลอยไพลินหันมองซ้ายขวาอีกครั้งเหมือนกำลังมองหาใครบางคน ก่อนที่เธอจะหันกลับมาสบตากับชายหนุ่มพลางส่ายหน้าเล็กน้อยเป็นคำตอบ“กำลังคิดอะไรเพลินๆมั้ง......ว่าแต่ทิตย์นัดพลอยมาทำไมเหรอ”“มีเรื่องจะปรึกษา.....ขึ้นไปคุยบนห้องเธอดีกว่า”อาทิตย์ว่าพลาง
Baca selengkapnya

บทที่ 19

“เป็นยังไงบ้าง.... ได้เรื่องไหม” รถยนต์คันหรูยังไม่ทันที่จะได้แล่นออกสู่ตัวบ้าน สิ่งที่อยากจะรู้มานานก็ได้เอ่ยถามขึ้นอย่างร้อนใจ อลิสขยับตัวเองจากเบาะนั่งด้านหลังโน้มตัวเข้ามาหาชายหนุ่มที่กำลังขับรถพลางส่งสายตารอคอยคำตอบจากอีกฝ่าย“ยังครับ! แต่ผมได้เรื่องผู้หญิงคนนั้น...คนที่พวกเราเจอที่วัด” เหมือนว่าอลิสจะจำเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดก่อนเข้ารับการผ่าตัดไม่ค่อยไม่ได้ ดวงตาคู่สวยว่างเปล่ามองหน้าของตินภพอย่างไม่เข้าใจพยายามจะนึกย้อนกลับไป‘พลอยไพลิน’“คุณหนูจำไม่ได้เหรอครับ...แต่วันที่ไปงานศพของคุณภูรินทร์.... คุณหนูบอกให้ผมไปสืบหญิงคนนั้น ”“จำได้แค่ว่าวันนั้น.... มีผู้หญิงโทรมาหาให้ลิสไปที่คอนโด.....แล้วลิสก็เห็น......”อลิสนิ่งเงียบไปเมื่อภาพในวันที่เธอไม่อยากจำมากที่สุดก็เริ่มฉายขึ้นซ้ำอีกครั้ง ดวงตาคมชำเหลืองมองหญิงสาวที่นั่งอยู่ด้านหลังเล็กน้อยก่อนจะเอื้อมมือมาบีบมือเรียวของหญิงสาวเบาๆเพื่อปลอบใจของเธอ“ชั่งเถอะ! ว่าแต่ผู้หญิงคนนั้น.....ทำไมเหรอ&rdqu
Baca selengkapnya
Sebelumnya
1234
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status