All Chapters of My Dear Ghost หัวใจนี้คุณผีจอง : Chapter 31 - Chapter 40

กานดารีบเดินเข้ามาหาชายหนุ่มทั้งสองด้วยความรวดเร็วเมื่อได้ยินน้ำเสียงที่ดูเป็นกังวลของสารวัตรธีระ ดวงตาคู่สวยมองเพ่งเล็งไปที่หน้าจอคอมที่เป็นภาพของชายวัยกลางคนที่ถูกพบเป็นศพอยู่ที่ข้างโรงพยาบาลเมื่อวันก่อน จู่ๆสายฟ้าก็ลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ทำให้อีกสองคนถึงกับตกใจเล็กน้อยเมื่อเห็นท่าทีของอีกฝ่าย“คุณสารวัตรช่วยผมหน่อยครับ.......ส่วนน้องกานเตรียมเตียงให้พร้อม........ เราจะตรวจเช็คที่ศพอีกรอบ”“ค่ะ!” เสียงใสตอบรับอย่างหนักแน่น มือเรียวคว้ากล้องดิจิตอลขึ้นมาตรวจสอบก่อนจะเดินไปติดตั้งให้มันหันเข้าหาเตียงเพื่อที่จะได้ทำการบันทึกวิดีโอเอาไว้เป็นหลักฐานในช่วงที่กำลังผ่าชันสูตร ในระหว่างที่หญิงสาวกำลังจัดเตรียมอุปกรณ์อยู่นั้นเสียงกดรหัสผ่านประตูก็ดังขึ้น กานดาหันขวับไปทางต้นเสียงก่อนที่รอยยิ้มจะปรากฎขึ้นบนใบหน้าเมื่อเห็นเพื่อนสาวเดินเข้าห้องมาพร้อมกับถุงมากมาย ให้ตายเถอะกว่าจะหลุดออกมาได้........รถติดชะมัด“มาถึงก็บ่นเลยนะแก.......แล้วนี่ซื้ออะไรมาเยอะแยะเลย”อุตส่าห์บ่นเบาๆแต่เพื่อนสาวกลับได้ยิ

ณ.บ้านโชติญกุลหลังจากจบสิ้นงานเลี้ยงของบริษัทเฟลิกซ์ อลิสและวาโยก็ได้เดินทางกลับบ้านมาก่อนเพราะทั้งสองมีงานด่วนตอนเช้าส่วนคุณชายอรัญแน่นอนว่าเขาก็ต้องไปดื่มสังสรรกับหุ้นส่วนคนใหม่กับหิรัญและที่ไม่ต้องเป็นห่วงก็เพราะว่าทั้งคู่ไปดื่มกันที่คลับซึ่งเป็นพื้นที่ความปลอดภัยที่อยู่ในความดูแลของทั้งสอง“เดี๋ยวพรุ่งนี้พี่ไปส่ง……ฝันดีนะคะ”“ฝันดีค่ะพี่โย”มือหนาลูบศีรษะของน้องสาวด้วยความอ่อนโยนก่อนจะดึงคนตัวเล็กเข้ามากอดเอาไว้แน่น อลิสกระชับกอดของอีกฝ่ายเอ่ยตอบรับด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสดใสก่อนจะปล่อยอ้อมกอดจากคุณหมอ ชายหนุ่มส่งยิ้มเมื่อเห็นคนตัวเล็กเดินเข้าห้องนอนส่วนตัว เขายืนตรงนั้นอยู่พักใหญ่เพราะข้อความในโทรศัพท์ดังขึ้น“โธ่! คุณภู........ใจหายหมด.......ขอร้อง!! อย่าโผล่มาแบบนี้”‘ขอโทษ~’อลิสตกใจสะดุ้งโหยงเมื่อจู่ๆวิญญาณหนุ่มก็โผล่มาทางด้านหลังในระหว่างที่หญิงสาวกำลังทำความสะอาดเครื่องประดับอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ เสียงทุ้มออดอ้อนเอ่ยกับเธอด้วยน้ำเสียงที่เต็

ณ.บ้านเวชวิชัยก๊อก ก๊อก ก๊อก!!!“นายครับ......นาย”“เอ่อ! เข้ามา”  เสียงทุ้มตะโกนกลับทันควันเมื่อได้ยินเสียงเคาะประตูที่มากับน้ำเสียงโหวกเหวกโวยวายของผู้ที่กำลังรัวมือทุบประตูดังอยู่หน้าห้อง สิ้นเสียงของชายสูงวัยประตูบานใหญ่ก็ถูกเปิดออกอย่างรวดเร็วเผยให้เห็นสีหน้าของคนที่เข้ามาขัดจังหวะบรรยากาศที่แสนจะสงบ“อะไรของมึง.....โวยวายดังลั่นไปหมด”ชายหนุ่มร่างกำยำทิ้งตัวลงบนโซฟาตัวใหญ่ตรงข้ามของเจ้านายก่อนจะถือวิสาสะหยิบน้ำชาขึ้นมารินใส่แก้วยกดื่มมันอย่างรวดเร็วเพื่อดับกระหายก่อนจะตั้งสติคุมจังหวะเสียงให้หนักแน่นพร้อมกับส่งสายตาจริงจังให้กับเขา“พวกมันเอาศพไปชันสูตรใหม่ที่โรงพยาบาลตำรวจ....เราจะทำยังไงกันดีครับ.....พวกคุณหมอต้องรู้แล้วแน่ๆ”“บอกให้คนของเราไปจัดการ......ถ้าใครมันมีข้อแม้เยอะก็เก็บมันซะ”คำสั่งที่เอ่ยออกมาเต็มไปด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นสายตาทมิฬแผ่กระจายรังสีออกมาแต่สวนทางกลับท่าทีที่เรียบเฉยไม่แสดงอาการตื่นตะหนกออก

“พลังเหลือขนาดนั้นเลย”‘แน่นอน! ต้องขอบคุณลิสด้วยนะที่ทำบุญให้ผมทุกเช้า’วิญญาณหนุ่มละสายตาจากโน้ตบุ๊คพลางทิ้งตัวลงหนุนตักของหญิงสาวเมื่อเธอก้าวขึ้นเตียงมานั่งๆข้างกับเขา น้ำเสียงออดอ้อนพร้อมกับยื่นตัวขโมยจูบที่แสนหวานจากเธอก่อนที่อลิสจะผลักตัวของจากภูรินทร์เมื่อเสียงโทรศัพท์เครื่องหรูดังขึ้นจากหัวเตียง“เดี๋ยวค่อยคุยกันนะคะ.....ยัยกานโทรมา”‘ครับ’เสียงทุ้มตอบรับอย่างหนักแน่น มือหนาโปร่งแสงลูบศีรษะของคนตัวเล็กพร้อมกับส่งยิ้มให้กับเธอด้วยความเอ็นดูก่อนที่เขาจะฉีกยิ้มกว้างอีกครั้ง เมื่อจู่ๆอลิสก็เข้ามากอดเขาเอาไว้แน่น ความรู้สึกหลากหลายปะปนกันมั่วไปหมดไม่รู้ว่าทำไมถึงรู้สึกสบายใจขนาดนี้ สัมผัสที่แสนอบอุ่นเหมือนกับว่าตอนนี้กลับมามีชีวิตอีกครั้งทำไม!.....ผมถึงรู้สึกดีขนาดดีหลังจากที่อลิสออกไปจากห้อง ใบหน้าหล่อก็อิ่มเอมไปด้วยรอยยิ้มแห่งความสุข ร่างกายเปร่งแสงสว่างจ้าอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ภูรินทร์ทิ้งตัวลงบนบนเตียงใหญ่ของหญิงสาวหลับตาลงนึกหวนคิดถึงแต่ภาพเมื่อกี้ก่อนที่เขาสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจหันขวับมาหาต้นเสียงอย่างรวดเร็ว‘ไม่ได้เจอกันนานเลยนะท่าน’‘คิดถึงพวกเราไหม’เสียงทุ้มที่คุ้

ณ.บ้านเมธิกิตช่วงเที่ยงของอีกวันวิญญาณหนุ่มมาปรากฏตัวอยู่ที่หน้าบ้านของตัวเอง นัยน์ตาคมมองกวาดไปรอบๆก่อนจะระบายยิ้มออกมาอย่างดีใจเมื่อได้กลับมาที่นี่อีกครั้ง เสียงของรถยนต์ทำให้ภูรินทร์หันไปมองรถสปอร์ตคันหรูสีดำและรถเอสยูวีจำนวนมากสามคันกำลังแล่นเข้ามาก่อนที่เขาจะหายตัวเข้าไปในบ้านเมื่อรู้ว่าอลิสกับอรัญกำลังเข้ามายังเหมือนเดิมทุกอย่างเลย..........ภูรินทร์เข้าไปในห้องนอนส่วนตัวก่อนจะพึมพำออกมาอย่างแผ่วเบา เมื่อของทุกอย่างที่อยู่ในห้องมันเหมือนเดิมไม่มีแม้แต่ฝุ่นจับเลยสักนิดทำให้รู้เลยว่าคนที่นี่ยังคงทำทุกอย่างเหมือนกับว่าเจ้าของห้องยังมีชีวิตอยู่ วิญญาณหนุ่มทิ้งตัวลงบนที่นอนไซต์คิงก่อนจะค่อยๆหลับไปซึมซับบรรยากาศเก่าๆที่แสนจะคุ้นเคย“สวัสดีครับ คุณกำพล คุณกมล”“สวัสดีค่ะ พอดีเลย……มาทานข้าวเที่ยงกันค่ะ” ทั้งสองรับไหว้ผู้ที่เข้ามาเยี่ยมก่อนที่หญิงวัยกลางคนจะเดินเข้าไปหาอลิสที่กำลังเปลี่ยนรองเท้าก่อนจะโอบกอดเธอด้วยความคิดถึงก่อนที่ทุกคนจะพากันเดินไปที่ห้องอาหาร“ทานกันได้ไหมคะ…..บ้านนี้ทานเผ็ด”“ได้ค่ะ…..ลิสชอบ” คนตัวเล็กว่าพลางหันไปส่งยิ้มให้กับสาวใช้ที่กำลังตักข้าวสวยให้เป็นการขอบคุณ