Semua Bab The Bride-to-Be's Revenge: Marrying Her Ex's Sworn Enemy: Bab 11 - Bab 20

Mabigat ang bawat hakbang ni Lianne palabas ng ospital. Ang hanging humahampas sa kanyang mukha ay tila may dalang babala, ngunit mas matindi ang lamig na nanunuot sa kanyang dibdib. Hindi pa man siya nakakalayo sa gate ay naramdaman niya ang pagyanig ng kanyang telepono sa loob ng bag. Isang pangalan ang kislap nang kislap sa screen: MOM Pinanood ni Lianne ang pag-ilaw nito hanggang sa mamatay para lamang muling mabuhay pagkalipas ng ilang segundo. Paulit-ulit. Walang humpay. Alam niya ang takbo ng isip ng kanyang ina, hindi ito titigil hangga’t hindi nailalabas ang kamandag ng mga salita nito. Sa huli, sa ilalim ng bigat ng buntong-hininga ay sinagot niya ang tawag. "Lianne! What on earth is happening?!" Ang boses ni Mrs. Martinez ay matalas pa sa patalim, umaalingawngaw ito sa kabilang linya. "The Santos family is withdrawing their investment! All cooperation between the two families has been terminated! Are you satisfied now?! Pinaghirapan namin ang partnership na ito at sa is

Mabigat na bumuntong-hininga si Lianne pagkapasok niya ng kanyang silid. Tahimik ang kwartong sinalubong siya. Ngunit ang katahimikang iyon ay hindi nagtagal. Sunod-sunod na pag-vibrate ng kanyang cellphone ang agad na pumuno sa paligid. Mabilis na lumiwanag ang screen at ang pangalang nakita niya roon ay ang kanyang ina, sapat na upang bahagyang manigas ang kanyang ekspresyon. Isa… dalawa… tatlo… Halos walang tigil ang pagpasok ng mensahe. Unti-unting bumigat ang dibdib niya habang binabasa ang bawat salitang tila nagmamakaawa. [Lianne, are you really going to be this stubborn? Are you really going to abandon the Martinez family?] [Can you really bear to watch our family’s century-old legacy collapse just like that?] [Your father worked his entire life for this family…] [How are your father and I supposed to face our ancestors after we die?] Humigpit ang hawak niya sa cellphone. Ngunit nanatiling malamig ang kanyang mukha. Walang emosyon. Walang luha. W

Tahimik ang loob ng opisina ngunit sa katahimikang iyon ay tila may bumabagabag na bagyo sa isipan ni Lianne.Nakaupo siya sa kanyang swivel chair at bahagyang nakayuko habang pinakikinggan ang ulat ng kanyang assistant. Ang bawat salitang binibitawan nito ay parang mabibigat na patak ng ulan, paunti-unti ngunit sapat upang tuluyang bumuhos ang problema.“Ma’am, the pressure from the Santos side is getting stronger. Some partners are already hesitating but the studio is still stable, for now.” “For now…” mahina niyang inulit na halos hindi na marinig.Ang game studio na pinaghirapan nilang itayo ni Gabriel ang huling hibla na nagdurugtong sa kanila ngunit sa puntong ito ay alam niyang hindi na iyon magtatagal.She slowly leaned back, closing her eyes for a brief second. It’s only a matter of time…Matagal na niyang pinag-isipan ito. Hindi siya impulsive na tao lalo na pagdating sa negosyo. Ngunit sa pagkakataong ito ay hindi lang negosyo ang nakataya, pati puso niya.“Alright,” she

Tahimik ang buong studio nang tuluyang bumukas ang pintuan ng kanyang opisina. Kasabay ng malamig na hanging galing sa air conditioner ay ang marahang tunog ng kanyang takong sa sahig. Karaniwan sa oras na iyon ay maingay na ang opisina, may nagtatalo tungkol sa game mechanics, may nakasubsob sa monitor habang nagde-debug at may sumisigaw ng “coffee break” mula sa pantry. Pero ngayon ay kakaiba ang bigat ng hangin. Parang may unos na dumaan bago siya dumating. Pagkapasok pa lamang niya ay agad nang sumunod si Ellie, hawak ang tablet sa dibdib nito habang halatang nag-aalala ang mukha. “Miss Lianne” maingat nitong tawag. “Why is Santos suddenly withdrawing the investment? What’s happening?” Bahagya siyang natigilan. Hindi siya agad sumagot. Sa halip ay dahan-dahan niyang ibinaba ang handbag sa mesa bago tumingin sa malawak na studio sa labas ng glass wall ng opisina niya. Ang larong iyon ay hindi lamang iyon simpleng proyekto. Iyon ang ilang taon ng puyat, pangarap,

Tahimik na nakaupo si Lianne sa sofa habang pinagmamasdan si Gabriel sa harapan niya. Bahagyang nakasandal ito sa mesa at tila may gustong sabihin ngunit hindi makahanap ng tamang salita. Hindi tulad ng dati ay wala ang iritasyon sa mukha nito. Walang malamig na tingin. Walang impatience. At iyon mismo ang dahilan kung bakit lalo siyang nagtataka. Napakabilis magbago ng emosyon ng lalaking ito. Kanina lamang ay para siyang isang bagyong kayang manakit gamit ang bawat salita. Ngunit ngayon ay tila ba maingat itong humihinga sa harap niya. “What does he want this time?” tahimik na tanong niya sa sarili. Ilang segundo ang lumipas sa pagitan nila. Mabigat. Nakakailang. Pagkatapos ay saka nagsalita si Gabriel. “You haven’t eaten yet, right?” mahina nitong sabi habang iniiwas ang tingin. “I made a reservation at the restaurant. Let’s eat first, then we’ll talk.” Parang nagtatanong ang tono nito ngunit tulad ng dati ay hindi naman talaga naghihintay ng sagot. Tumayo agad si