Todos os capítulos de ปีศาจน้อยเช่นข้าจะขอแต่งพระรอง: Capítulo 11 - Capítulo 20

ลู่ซวนร้องไห้อย่างหนัก บอกว่าฮูหยินซูสั่งให้คุณหนูคุกเข่าหน้าจวนถึงจะได้กินข้าว บ่าวรับใช้เอาข้าวสุนัขกับน้ำโคลนมาบังคับให้คุณหนูกิน ห้องคุณหนูห้ามไม่ให้มีฟืนหรือผ้าห่มแม้แต่ผืนเดียว ที่คุณชายอวิ๋นแอบนำมาให้ถูกเผาทิ้งไปเมื่อวันก่อนจื่อหาวเอามือจับหน้าอก มารดาตกใจ เห็นบุตรชายอยู่ดี ๆ ก็อาเจียนเป็นเลือด“เจ้าเป็นอะไร! กลับจวนไปพักก่อน เรื่องขึ้นเขาไหว้พระนี่ยกเลิก อาจื่อ ๆ ลูกแม่” มารดาเขย่าตัวบุตรชายที่มีอาการเหมือนคนป่วยหนัก นางตะโกนบอกพลรถม้าให้เปลี่ยนเส้นทาง กลับมาประคองบุตรชาย “เจ้าถูกพิษหรือ? เหตุใดไม่สบายไม่บอกแม่ จะหาหมอที่ดีที่สุดในเมืองมารักษาเจ้า”“ข้าไม่เป็นไร”“ยังจะบอกว่าไม่เป็นไรอีก!”มารดาดุบุตรชายอย่างไม่ตั้งใจ เร่งพลรถม้าให้รีบกลับจวนโดยเร็ว แต่รถม้านั้นขับเร็วในเมืองไม่ได้ สองคนกอดกัน บุตรชายถามขึ้นมา“เมื่อครู่นี้ท่านแม่บอกว่า... คุณหนูเสิ่น... จะมาหรือ?”“เจ้าถามทำไม?”“ก็... ข้าอยากลองชิมขนมนางดู... ให้นางนำอาหารและขนมมาส่ง...” เขามีเรื่องจะคุยกับนาง มารดากลับคิดเป็นอีกอย่าง“ค่อยวางยาพิษในอาหารของนาง ใส่ร้ายนาง จับนางเข้าคุกหลวงไปซะ จะได้ไม่มากวนใจเจ้าอีก เจ้าฉลา

อวิ๋นซีกัดกรามแน่นเป็นสันนูน พยายามข่มเพลิงโทสะที่พลุ่งพล่านนับพันครั้งในจวนนี้ ไม่ว่าใครหมิ่นเกียรติรังแกอย่างไร ท่านย่าสั่งสอนเขาให้มีเมตตาต่อคนในครอบครัว แม้เป็นฝ่ายถูกกระทำก็มิให้แก้แค้น“แล้วแต่ท่านแม่รองจะคิดเถิด ใจคนลึกล้ำสุดหยั่งถึง ข้าขอตัวลา”“ข้ายังพูดไม่จบลูกชาย” ฮูหยินซูรั้งลูกเลี้ยงเอาไว้ด้วยน้ำเสียงใจดี “ถึงแม่รองมิใช่แม่ผู้ให้กำเนิด แต่ก็อดไม่ได้ที่จะสั่งสอนเจ้า เรื่องคุณหนูเสิ่น...”ปลายเสียงเงียบงันลงในชั่วอึดใจ เมื่อสบนัยน์ตาสีดำขลับที่วาวโรจน์ด้วยความขุ่นเคือง เพียงนางพาดพิงถึงสตรีผู้นั้น...“สตรีเฉลียวฉลาดงดงาม ถึงความสามารถไม่โดดเด่นเป็นที่ประจักษ์ บุรุษในเมืองยกย่องนางเป็นหนึ่งในห้าหญิงงามแห่งต้าฉี นางจะคว้าเจ้าไปเป็นสามีด้วยเหตุใด มิขาดทุนแย่หรอกหรือ? ตระกูลสูงศักดิ์ต่างหมายปองนาง หากเจ้ามิใช่บุตรชายตระกูลซู มีหรือจะสู้พวกเขาได้ ยิ่งถ้าหากว่าเจ้าถูกขับไล่จากตระกูล นางไม่มีวันชายตามองคนไร้หัวนอนปลายเท้าเช่นเจ้า...”วาจาของมารดารองแฝงเจตนาข่มขู่ชัดแจ้ง นางมั่นใจในอำนาจว่าสามารถขับไล่บุตรชายคนเล็กออกจากตระกูลซูเมื่อใดก็ได้ ขนาดความเป็นอยู่ที่แสนลำบากยากแค้นถึงเพีย

ความเจ็บปวดทรมานในภพชาติก่อนสลักลึกลงไปในก้นบึ้งของจิตใจ นางหวาดกลัวความเจ็บปวดทรมาน กลัวทุกข์ตรมในอกจนวันตาย ครั้นจะตายก็ไม่ตายดี นางเดิมพันทุกสิ่งเพื่อการเปลี่ยนแปลงจนกลับมาเสวยสุขในภพชาตินี้หรูซียิ้มหยัน การที่นางว่าจ้างนักเขียนนิยาย ปล่อยข่าวฉาวตระกูลซูก็เพื่อจะรับเขยแต่งเข้าในเร็ววัน กงล้อโชคชะตาไม่เอาโทษนาง เพราะมองว่าเป็นเรื่องของโชคชะตาในระยะยาว มิใช่การแก้แค้น นางรู้สึกสาแก่ใจไม่น้อย“นิสัยข้ามิเคยเอาเปรียบผู้ใด คุณชายกู้โปรดรับค่าตอบแทนไปก่อนสักส่วนหนึ่ง รอข้าได้พบพี่อวิ๋นเมื่อไร ได้พูดคุยกับเขาแล้วจะแจ้งข่าวอีกครา เขาควรได้รับส่วนแบ่งมากที่สุด อ้อ... ป๋ออวี้ด้วย”“ข้าสงสารคุณชายน้อยเหลือเกิน... หาได้รู้ไม่ว่าเขาเป็นเช่นไรในวันที่ท่านแม่ถูกใส่ร้ายว่าคบชู้ จับถ่วงน้ำตายอย่างไม่เป็นธรรม ตัวข้ายังมีท่านพ่อท่านแม่ กินดีอยู่ดี ได้รับความช่วยเหลือจากตระกูลเสิ่น...”นักเขียนผู้นี้อดหลั่งน้ำตามิได้ ยิ่งเขียนก็ยิ่งเศร้าหมองและทุกข์ตรมในอก เขาทราบแต่แรกแล้วว่าเป็นเรื่องจริงของคุณชายท่านหนึ่ง นี่ถือเป็นการทวงคืนความยุติธรรมให้กับตัวละครเอกใต้ปลายพู่กันของเขา“เอาเถิดบัณฑิตน้อย เลิกพร่

คุณชายใหญ่ตระกูลซูล้มป่วยกะทันหัน หลังกลับมาจากชายแดนเพียงไม่กี่วัน กลายเป็นหัวข้อสนทนาที่แพร่สะพัดไปทั่วราชสำนัก บรรดาน้อง ๆ ไปดูเขาอยู่เมื่อวาน เห็นมีอาการพูดจาไม่รู้เรื่อง ดวงตาแดงก่ำคล้ายคนร้องไห้อย่างหนัก ทว่าไร้เสียงฟูมฟาย แววตาเลื่อนลอยหมอหลวงทั้งหลายจนปัญญาจะรักษาโรคทางใจ ทำได้เพียงฝังเข็มปรับสมดุลให้เขาหลับลึก หมอคนล่าสุดบอกว่าเขามีอาการเครียดและทุกข์ระทมมารดาเฝ้าบุตรชายอยู่ข้างเตียงแล้วออกจากห้องไป หลังจากที่อาวุโสเรียกพบ อวิ๋นซีหน้าตาเป็นกังวล เดินออกมาจากห้องพี่ใหญ่ตามหลังมารดารองไม่นาน‘หากวันใดคนในตระกูลซูซมซานมาขอความช่วยเหลือจากข้า ขอให้ท่านจงลืมไปเสีย พวกเขาทำร้ายข้ามากเกินกว่าจะได้รับการให้อภัย ข้าไม่แก้แค้น ก็เมตตามากแล้ว’อวิ๋นซีรู้จักอาหรูดีกว่าใคร นางอ่อนโยนน่ารักและแสนดีเพียงกับเขาและป๋ออวี้เท่านั้น นางชิงชังตระกูลซู! บ่อยครั้งที่เขามักเห็นด้านมืดอันน่าสะพรึงกลัวของนาง สามารถสังหารคนให้ตายทั้งเป็นได้โดยไม่ต้องลงดาบ‘พี่ใหญ่คงไม่ตายง่าย ๆ หมอหลวงแต่ละคนล้วนมีฝีมือ ผลัดเปลี่ยนกันมาตรวจอาการ’อวิ๋นซีส่ายหน้า พลันนึกเรื่องที่คุณหนูเสิ่นเล่าให้เขาฟังเฉพาะส่วนสำคัญ

“อย่าโต้เถียงกันให้เสียเวลาเลยเจ้าค่ะ ข้ากลับจวนก็ได้ จะไม่มารบกวนพวกท่านอีก... เพียงแต่...” นางแสร้งตัดบท ชำเลืองมองไปทางคุณชายจื่อหาวด้วยสายตาเวทนา “ของหมั้นที่ท่านโหวเคยมอบให้จวนแม่ทัพเสิ่นนั้นมีปะการังแดง ในแผ่นดินต้าฉีมีเพียงสองชิ้น ชิ้นหนึ่งอยู่ที่ข้า ส่วนอีกชิ้นหนึ่งอยู่กับองค์รัชทายาท ยังมีโสมป่าหายาก ราคาโสมในเมืองตอนนี้ก็แพงยิ่งเสียกว่าทองคำ ข้าอุตส่าห์เก็บรักษาอย่างดีมานับสิบปี คุณค่ามิได้ลดลงเลย ได้ยินว่ารักษาโรคช้ำใน อาการบาดเจ็บจากภายในได้ผลดียิ่งนัก ในรายการของหมั้นยังมีตำรับยาอายุวัฒนะโบราณ เก่าแก่นับร้อยปี แม้แต่ในคลังหลวงก็สูญหายไปนานแล้ว”“ทำเป็นโอ้อวดไปคุณหนูเสิ่น ตระกูลซูของข้าเคยได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็นถึงจวนโหว จวนแม่ทัพของเจ้าเล่า มิเห็นมีดีอะไร เป็นแค่แม่ทัพไร้ชื่อไร้นาม บิดามารดาตายในสนามรบ ทิ้งบุตรสาวโดดเดี่ยวกำพร้า ยังจะมีหน้ามาเหยียบย่ำพวกเราด้วยของหมั้นเพียงเท่านี้รึ!”รองเสนาบดีซูตะคอกด้วยท่าทางเหยียดหยาม ถ่มน้ำลายดูถูกนาง เป็นฮูหยินซูที่ละโมบในของหมั้น อยากได้ยารักษาโรคบุตรชาย หากได้ของล้ำค่าของท่านโหวคืนมาย่อมเป็นผลดีกว่าไปยื้อแย้งสะใภ้มารยาผู้นี