Todos os capítulos de ปีศาจน้อยเช่นข้าจะขอแต่งพระรอง: Capítulo 31 - Capítulo 40

คุณชายใหญ่ก้มมองพื้นอิฐที่ซ้อนกัน เขารู้สึกปวดศีรษะขึ้นมากะทันหันจนมารดาเป็นห่วง“เจ้าไม่สบายหรือ? อาจื่อ”“ไปให้พ้น!” เขาผลักมารดาเพียงแค่เบา ๆ ให้นางก้าวถอย ก่อนจะหันไปยืนพิงกำแพงให้บิดาบ่นว่าเขาเป็นอะไร เหตุใดจึงต้องผลักไสมารดาให้นางเสียใจเช่นนี้จื่อหาวมิได้ฟังเสียงรอบกาย ในหัวของเขาปรากฏภาพหญิงสาวร่างผอมติดกระดูก กำลังแย่งหมั่นโถวกับสุนัขอย่างหิวโหย หมั่นโถวสกปรกถูกโยนลงมาจากบันได หน้าเรือนนอนของมารดามีแววตาชั่วร้ายเช่นในยามนี้ น่าขยะแขยงยิ่งนัก เขาได้สติอีกครั้งตอนคุณหนูเยว่บ่นว่าจวนนางไม่มีขอทานสกปรก มีแต่ผู้ดีมีสกุล แต่งเข้าจวนนี้มาแล้วจะอยู่อย่างไร ถัดไปนั้นเป็นเสียงแหลมสูงราวประกาศพระราชโองการ“ถอนหมั้นครานี้ถือเป็นลางดียิ่ง จวนแม่ทัพตระกูลเสิ่นเปี่ยมด้วยเมตตาธรรม เจริญรุ่งเรือง!”ขันทีในอาภรณ์สีม่วงเข้มตะโกนก้อง แม้แต่เรือนที่ห่างไปอีกห้าจวนก็ยังได้ยินเสียงของหลิวกงกง ชาวบ้านละแวกนั้นต่างพากันเปิดประตูเรือนออกมาชะเง้อคอมองด้วยความอยากรู้อยากเห็น ครั้นพอทราบว่าจวนแม่ทัพกำลังเปิดโรงทานแจกจ่ายอาหารแก่ผู้ยากไร้ กงกงผู้นี้กำลังป่าวประกาศเรื่องน่ายินดี จึงพากันยิ้มแล้วแยกย้ายกลับ

“ข้าจะไปรอข้างนอกขอรับคุณหนู ไม่อยู่รบกวนเวลาท่าน”“ไปเถิด... มีอะไรข้าจะเรียกเจ้าเอง” นางตอบรับในรอยยิ้มมีเลศนัย ทว่าสื่อความหมายชัดเจน หากป๋ออวี้ต้องการใช้เวลาว่างนี้ไปคิดบัญชีแค้นกับพวกที่เคยรังแกเขาและคุณชายน้อยในจวน นางจะเก็บกวาดร่องรอยให้สะอาดหมดจดผู้ที่โกรธแค้นจนใบหน้าบิดเบี้ยวเป็นฮูหยินซู นางกำหมัดแน่นจนเล็บแทงเข้าเนื้อ เค้นน้ำเสียงสั่นพร่าข่มขู่ “คุณหนูเสิ่น ข้าไม่ถูกชะตากับองครักษ์ของเจ้า จวนตระกูลซูมิใช่ที่ที่ใครจะมาเดินเพ่นพ่านได้ตามใจชอบ เชิญเขากลับไปเสียเถิด!”“ฮูหยินซูโปรดระงับโทสะ ป๋ออวี้เป็นองครักษ์ของข้า มิใช่บ่าวไร้หัวนอน ข้าขออนุญาตถามได้หรือไม่ว่าเพราะเหตุใด คนเพิ่งพบหน้ากันจึงไม่ถูกชะตาได้”“ไม่ชอบก็คือไม่ชอบ เจ้าจงทำตามที่ข้าสั่ง มิฉะนั้นก็ออกจากงานเลี้ยงไปเสีย!”คุณหนูยกพัดขึ้นโบกไปมาด้วยท่าทีไม่รู้ร้อนหนาวใด ๆ พัดลายดอกท้อในมือของนางมองเห็นเป็นเด่นชัด นางเมินหน้าฮูหยินซูพลางถอนหายใจ“เฮ้อ... พวกท่านคงยังไม่รู้ว่าข้าน่ะมีความดีความชอบติดตัวไม่น้อย บางทีข้า... อาจจะทูลขอพระราชทานสมรสท่านรองแม่ทัพกับคุณหนูเยว่ ตระกูลซูจะได้กุมอำนาจในราชสำนัก เกี่ยวดองบุตรชายกับเ

หลิวกงกงฉีกยิ้มกว้างยินดี ทว่าในแววตาวาวโรจน์พร้อมจะเชือดเฉือน“เข้ามารับราชโองการสิ รองแม่ทัพซู”จื่อหาวมิได้อยากแต่งงานกับคุณหนูเยว่แม้แต่น้อย เขาผายมือสั่นเทาออกเหนือศีรษะในสีหน้าสิ้นหวัง เพื่อรับผ้าไหมลายหงส์คู่มาประคองในอ้อมแขน...สายตาหลายคู่จ้องมองคุณหนูที่ยิ้มเต็มวงหน้า พร้อมเอ่ยแสดงความยินดีกับรองแม่ทัพซูคุณหนูเสิ่นผู้มีฐานะต่ำต้อยกว่าทูลขอพระราชทานสมรสให้รองแม่ทัพซูได้อย่างไร! ยังมีเรื่องที่นางใช้วิชายันต์ศักดิ์สิทธิ์ ศิษย์พรตเต๋าระดับสูงเท่านั้นสามารถทำได้พวกเขาจำต้องหยุดความสงสัยใคร่รู้ลงตรงนั้น เมื่อหลิวกงกงกางราชโองการอีกฉบับ“บุตรชายคนเล็กตระกูลซู ขุนนางอวิ๋นซี มีสติปัญญาเป็นเลิศ ความสามารถเป็นที่ประจักษ์ในราชสำนัก อีกทั้งยังเป็นบุรุษผู้มีคุณธรรม กตัญญูต่อบิดา มีความซื่อสัตย์ มั่นคงต่อหญิงผู้เป็นที่รัก จวนตระกูลเสิ่นไร้บุรุษสืบทอดสกุล ให้เป็นเขยแต่งเข้า พระราชทานสมรสกับบุตรีเอกจวนแม่ทัพ คุณหนูเสิ่นหรูซี...”“เขยแต่งเข้า!”คนรักศักดิ์ศรีอย่างซูจื่อโม่หน้าซีดขาวราวกระดาษ เช่นเดียวกับฮูหยินซูที่เข่าทรุด นั่งลงราบกับพื้นการเป็นเขยแต่งเข้าไม่มีผู้ใดยอมรับ เขยพวกนี้จัดอยู่

ฝ่าบาททอดพระเนตรมองเสนาบดีน้อยด้วยแววตาเอ็นดูยิ่งนัก ก่อนจะเอียงพระพักตร์ตรัสกับขันทีคนสนิทด้วยสุรเสียงกลั้วหัวเราะ“ขุนนางขั้นสามใช่หรือไม่? หลิวกงกง... เจ้าอย่าลืมกำชับช่างกรมราชพัสดุมาวัดตัว ตัดเย็บให้พอดี บุรุษรูปร่างสูงสง่า อกกว้างกำยำเช่นท่านอ๋อง หากได้สวมชุดขุนนางสีม่วงเข้มประดับตราพยัคฆ์ คงจะสง่างามนัก...” พระองค์ทรงเย้าแหย่พลางชำเลืองมองท่านอาจารย์เสิ่นที่บัดนี้เผลอทอดสายตามองบุรุษของนางด้วยแววตาหลงใหลอย่างปิดไม่มิด หลิวกงกงที่สนิทสนมกับจวนแม่ทัพเป็นอย่างดีได้ทีผสมโรง ทำยักคิ้วหลิ่วตา“เจ้าสำนักน้อย ถึงยามนั้นท่านก็เพลาๆ การรั้งตัวท่านเสนาบดีไว้ในจวนลงบ้างเถิด”“รู้แล้วน่าหลิวกงกง เอาเป็นว่าข้าจะจัดสรรเวลาให้ดี มิให้เขาไปทำงานสายในวันแรก”คุณหนูคนดีหัวเราะเบา ๆ ใบหน้าแดงซ่านเอียงอาย หลิวกงกงยกมือป้องปากกระซิบข้างพระกรรณ ทูลฟ้องเรื่องก่อนหน้านี้ให้ฝ่าบาททรงพิโรธ“จริงหรือ? หลิวกงกง ลากตัวผู้ที่บังอาจหมิ่นเกียรติอาจารย์ของข้าไปตบปากร้อยที ขังลืมในคุกหลวงหนึ่งเดือน ห้ามมิให้เหยียบวังหลวงชั่วชีวิต!”“พ่ะย่ะค่ะ!” หลิวกงกงรับคำด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียม สายตาข่มขวัญตวัดมองไปยังเหล่าอ

อวิ๋นซีกลายเป็นคนโง่เขลาไปแล้วจริง ๆ ทว่าเขากลับตั้งใจฟังนางเล่าว่ายามนั้นนางหนีตายไปกับป๋ออวี้ ในอีกเดือนถัดมา องครักษ์ผู้ซื่อสัตย์ยอมเสี่ยงชีวิตกลับมาค้นหาของคุณชายน้อยแม้สักชิ้นจากซากศพที่ไม่เหลือชิ้นดีในป่ารกร้าง เต็มไปด้วยหมาป่าและอีแร้ง เพื่อเอาไว้ดูต่างหน้า ได้เศษผ้าจากชุดเสนาบดีของเขามาชิ้นหนึ่ง ส่วนถุงปลาทองนั้นป๋ออวี้ยกให้นาง...จะอย่างไรก็ตาม เหตุการณ์เหล่านั้นยังไม่เกิด ถุงปลาทองใบนี้ย่อมจะต้องใช้คู่กับชุดขุนนางเพื่อใช้ยืนยันตัวตนในการเข้าออกพระราชวังหลวง หากไม่มีแล้วก็เข้าวังมิได้“เอาเป็นว่าข้าจะหาของแทนใจชิ้นใหม่ให้เจ้า ลืมถุงปลาทองใบนั้นไปเถิด”“ข้ามีถุงหอมล้ำค่า ปิ่นแทนใจของพี่อวิ๋น จะโหยหาสิ่งใดอีกเล่า... อ้อ...” นางขยับกายเข้าใกล้บุรุษในอาภรณ์สง่างาม ใช้ปลายนิ้วเรียวยาวลูบไล้ไปตามแผงอกกว้างกำยำอย่างอ้อยอิ่ง “แผนการขั้นต่อไปของข้า... ไม่รู้ว่าท่านพี่เห็นด้วยหรือไม่?”“คำว่า ‘แผนการ’ จากปากเจ้า ทำหัวใจข้าแทบหยุดเต้น รู้หรือไม่? อาหรู...”“ข้าคิดว่าเราควรเริ่มพิธีเข้าหอก่อนวันวิวาห์”“จะดีหรือ?” เขาทักท้วงด้วยความตกใจ ทว่าหัวใจกล้าแข็งพลันสั่นไหวไปทั้งดวง“ท่านไม่เชื่อ