Todos os capítulos de ปีศาจน้อยเช่นข้าจะขอแต่งพระรอง: Capítulo 21 - Capítulo 30

หลังคืนของหมั้นครบถ้วนตามรายการ นายเสมียนประจำจวนมาตรวจทานบัญชีว่าไม่มีตกหล่นแม้สักอีแปะหนึ่ง ฮูหยินซูนำสัญญาหมั้นหมายเก่าที่มีฝุ่นหนาทึบออกมาแลกกับป้ายผ่านทางจวนเสนาบดี เจ้าของจวนกำชับบ่าวรับใช้โดยเด็ดขาด ห้ามมิให้บุตรชายคนเล็กติดต่อนางอีกคุณชายอวิ๋นข่มขู่คนทั้งตระกูลว่าจะทูลเรื่องนี้กลางท้องพระโรงกับฝ่าบาท ใครก็ตามที่กล้ามาก้าวก่ายความสัมพันธ์ของเขากับอาหรู จะไม่ไว้หน้า บิดาโมโหจนตบหน้าเขาไปสองที คว้ากระบี่แนบลำคอบุตรชาย โลหิตไหลซึมชายผู้ถูกเอาเปรียบมาโดยตลอดไม่ยอมตกเป็นเหยื่อภายใต้ความกตัญญูอีกต่อไป เขาปัดกระบี่ของบิดาแล้วก้าวไปหาหญิงสาวที่ยืนนิ่งเงียบตามคาดการณ์ของคุณหนู ฮูหยินซูและบรรดาอนุควรใช้โอกาสนี้ราดน้ำมันใส่กองไฟให้ตระกูลซูเขียนหนังสือตัดญาติ ขับไล่บุตรคนเล็กออกจากจวน เมื่อคุณชายอวิ๋นซีไม่เหลืออะไรติดตัวแม้แต่เงินสักตำลึง คุณหนูตระกูลเสิ่นที่นิ่งเฉยเย็นชาถึงเพียงนั้น ไม่สนว่าบุตรชายจะตายด้วยคมกระบี่ของบิดาหรือไม่ น่าจะกำลังชั่งใจเลือกระหว่างบัณฑิตหนุ่มรูปงามกับคุณชายที่เป็นเพียงขุนนางระดับล่าง ไม่มีแม้ที่ซุกหัวนอน แถมถูกขับไล่ออกจากตระกูลเสนาบดี เท่ากับว่าเขาจะเป็นเพียง

“คุณหนู...”บัณฑิตหนุ่มพร่ำเพ้อละเมอหาคุณหนู คุณชายน้อยผู้น่าสงสาร คนมาใหม่ย่อมตกใจอวิ๋นซีหน้าตาเกรี้ยวกราด ไม่รู้ชายผู้นี้เสียสติไปแล้วรึไง หากไม่ก้มมองกระดาษและแท่นฝนหมึกให้ชวนสงสัย คุณหนูเสิ่นหันไปเรียกบ่าวมาสองคน“เรียกบ่าวชายมาพาเขาไปนอนที่เตียง เอาอาหารกับยาบำรุงมาให้เขาด้วย”“เจ้าค่ะ”สาวใช้สองคนรับคำสั่ง บ่าวตัวโตมาช่วยกันหามบัณฑิตหนุ่มไปนอนบนฟูก เขาดิ้นขลุกขลัก พู่กันในมือถูกบีบจนหัก เหยาเหยาเดินเข้ามาท่าทางรีบร้อน“คุณชายกู้ไม่กินไม่นอน ฉีกกระดาษมาทั้งวัน เขาดูหัวเสียไม่เหมือนบัณฑิตผู้ปราดเปรื่องเลย เกรงว่าโหมงานหนักไป จะเป็นบ้าก่อนเขียนนิยายจบนะเจ้าคะ”“ให้เขาหยุดเขียน ถ้าไม่ยอมก็ผูกไว้กับเตียง เรียกหมอเทวดาหลิวมาฝังเข็มให้เขาหลับ”พอบ่าวอีกสามคนเข้ามาช่วยกันดูแลบัณฑิตหนุ่ม ไม่ต่างจากว่าเขาเป็นเจ้านายอีกคนหนึ่งของเรือน ทางคุณชายอวิ๋นโมโหจนตัวสั่น กล้าดียังไง มายุ่งกับอาหรูของเขา!ป๋ออวี้มีสติมากกว่าชายหนุ่มที่โมโหหวงนางจนหน้ามืดตามัว เขาเห็นบ่าวชายหญิงช่วยกันฉุดกระชากตัวนักเขียนขึ้นมาจากกองหมึกกับพู่กัน เศษกระดาษกระจัดกระจายเต็มห้อง“ที่แท้คุณหนูก็จ้างบัณฑิตมาเขียนนิยาย เม

เมื่อสองปีก่อนคุณหนูสี่เคยขอร้องน้องเล็กให้ปลอมแปลงเอกสารเพื่อรังแกคน คัดชื่อคนออกจากทะเบียนราษฎร์เพื่อให้กลายเป็นคนเถื่อน ขุนนางอวิ๋นซื่อสัตย์ไม่ทำเรื่องชั่วช้า พอเลิกงานกลับจวนก็ถูกนางรังแกผลักตกน้ำ โชคดีที่เขาว่ายน้ำเก่งตั้งแต่เล็ก ๆคนชั่วสมควรต้องรับกรรม ในจวนแม่ทัพมีคนรอสมน้ำหน้ามากกว่าหนึ่งคนแน่ สถานที่ลงโทษคุณหนูสี่คงจะเต็มไปด้วยผู้คนที่เคยถูกนางข่มเหงรังแกอวิ๋นซีรู้สึกสาแก่ใจนัก เขาฟังองรักษ์รายงานไม่ตกไปสักเรื่องหนึ่ง ขมวดคิ้วสงสัย“เมื่อครู่นี้เจ้าว่าพี่ใหญ่เป็นคนส่งตัวพี่หญิงสี่ให้กับทางการหรือ?”“ข้าเห็นด้วยสองตา คุณชายใหญ่ส่งทหารไปตามเจ้าหน้าที่กรมอาญามาพาตัวคุณหนูสี่ อนุเจียอีกับบ่าวในจวนพยายามเข้ามาห้ามเขา ผลักทุกคนกระเด็น ขนาดท่านแม่รองล้มลงกับพื้น เขาไม่แยแสสักนิด ไล่นางไปให้พ้นหน้า เสียงดังลั่นจวน”“ใช่แล้ว... พวกบ่าวพูดกันว่าหลังจากที่คุณชายใหญ่เป็นโรคนอนฝันร้าย ท่านหมอหลวงฝังเข็มให้เขาหลับลึก ดื่มยาสมุนไพรจนร่างกายดีขึ้น เขามีท่าทีแปลกไป แววตาของเขาดูรังเกียจคนในจวนมาก”หากจื่อหาวจำเรื่องในอดีตชาติได้ เกิดสำนึกผิดขึ้นมาจะทำเช่นไร จะขอพระราชทานสมรสกับคุณหนูตระกูลเ

อวิ๋นซีรั้งเอวคอดกิ่วเข้าหาตัวแล้วจึงรวบสะโพกงามขึ้นนั่งบนโต๊ะอาหาร เขาโน้มใบหน้าลงมอบจุมพิตเร่าร้อนทว่าแฝงไปด้วยความอ่อนหวาน บีบบังคับให้นางต้องโต้ตอบสัมผัสอันชวนลุ่มหลงนั้นแม้จะเป็นบุรุษผู้ไร้ประสบการณ์ ทว่าเขาสามารถเรียนรู้ได้อย่างว่องไวโดยสัญชาตญาณ ปลายลิ้นหนาดุนดันเข้าโพรงปากน้อยอย่างจาบจ้วง เมื่อนางเผยอริมฝีปากไขว่คว้าหาอากาศหายใจ มือหนาจับคางมนเชยขึ้นเพื่อรุกรานนาง พร่ำสอนว่าจุมพิตที่เปี่ยมด้วยอารมณ์โหยหาเป็นเช่นไรคุณหนูเสิ่นยังคงไร้ประสบการณ์ ชาติก่อนนางได้รับความช่วยเหลือให้รอดพ้นจากอันตรายของหญิงสาว หลังจากที่นางถูกรีดทรัพย์ไปจนหมดตัว ก็เหลือแค่เรือนร่างที่พอจะขายเป็นเงินให้ตระกูลซูได้เสนาบดีอวิ๋นให้ความคุ้มครองนาง ข่มขู่ชายชั่วทั้งหลายว่าจะเอาคืนเป็นร้อยเท่า...หากใครกล้าแตะต้องพี่สะใภ้ จะถูกกระทำเช่นเดียวกัน และด้วยอำนาจของเสนาบดีกรมอาญาซึ่งเขาไขว่คว้ามาอย่างยากลำบาก ใครก็ยากจะเอาผิดพวกคนชั่วไม่ห่วงมารดาอย่างไรก็ห่วงกังวลว่าตระกูลจะมัวหมอง ชื่อเสียงลาภยศเป็นเรื่องสำคัญเท่าปากท้องในสังคมศักดินา หากพี่สาวน้องสาวหรือแม้กระทั่งบุตรสาวของพวกเขาถูกขึ้นชื่อว่าโดนกระทำย่ำยี คร

“โธ่... อาหรู เหตุใดเจ้าจึงขัดขวางคนอยากสร้างกุศลเล่า ข้าเป็นผู้มีใจเมตตา รักการทำทานยิ่งกว่าสิ่งใด ให้ข้าได้ออกไปแจกอาหารเคียงข้างเจ้าเถิด”“อยากให้ตระกูลซูหัวเราะท่านหรืออย่างไร สอบครั้งนี้ต้องได้ที่หนึ่ง”“ข้าหลับตาทำข้อสอบยังได้อันดับหนึ่ง”“เข้าห้องตำราไปเจ้าค่ะ ป๋ออวี้...” คุณหนูส่ายหน้าไปทางองครักษ์ให้จัดการคุณชายน้อย ตอนนี้ไม่รู้ว่าใครเป็นเจ้านายกันแน่ สองหนุ่มฉุดรั้งกันไม่มีใครยอมใคร คุณชายจับประตูจะไม่ไปท่าเดียว เขาต่อสู้กับป๋ออวี้อยู่สักพัก กระทั่งคุณหนูมองเขาด้วยแววตาคมวาบดุจกระบี่“ข้าไปแล้ว ๆ ข้าจะเชื่อฟังเจ้า อาหรู ขอรางวัลก่อน...”“ข้าจะให้สาวใช้ยกขนมที่ท่านพี่ชอบกินขึ้นไปในห้องตำรา ไม่ให้ใครรบกวนท่านเจ้าค่ะ”นางก็รู้ว่ารางวัลหมายถึงอะไร ยังจะแกล้งเขา พอคุณชายอวิ๋นสะบัดหน้าเดินไปอย่างโกรธงอน นางพลันพุ่งเข้าไปโอบกอดเอวสอบหนาอวิ๋นซีหมุนตัวกลับไป ก้มมองคนตัวเล็กที่ส่งสายตาออดอ้อน นางเขย่งปลายเท้า มอบจุมพิตบนเคราสาก“ตั้งใจอ่านตำราเรียนเจ้าค่ะ”“ตั้งใจสิ... ข้าตั้งใจแน่นอน” พูดจบ เขายกสองมือขึ้นโอบประคองร่างงามอย่างแสนรัก จูบหน้าผากเนียน คลอเคลียนางกว่าจะยอมกลับห้องตำรา-