ปีศาจน้อยเช่นข้าจะขอแต่งพระรอง

“ตีให้มันแรง ๆ ไม่ได้กินข้าวรึไง!”

สิ้นเสียงสั่งดัง บ่าวชายฉกรรจ์เงื้อมือขึ้นสุดแขนตามคำสั่งนายหญิง

ฟั่บ! ฟั่บ! แส้ที่ฟาดผ่านอากาศเฆี่ยนลงบนแผ่นหลังโชกเลือด คุณชาย ‘อวิ๋นซี’ ได้รับอนุญาตให้สวมเพียงกางเกงเมื่อต้องรับโทษจากมารดารอง เพื่อที่นางจะได้ตีถนัดมือ

นัยน์ตาดำขลับเสี้ยวส่วนหนึ่งเต็มไปด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ ทว่าเปล่งประกายอย่างยินดีอยู่ภายใน เขาสะดุ้งตามแรงฟาดของบ่าวชายตัวโตซึ่งไม่ยั้งมือเลยสักนิด

แม้โดนตีอย่างหนักจนเนื้อฉีกขาดออกจากกัน เขาไม่ส่งเสียงออกมา กัดฟันรับโทษสมกับเป็นที่เป็นบุรุษร่างกำยำ นอกเสียจากพี่ใหญ่แล้วเขาแข็งแรงที่สุดในบ้าน

ไม่ว่าผู้มั่งมีหรือยากจน บุตรชายคนเล็กควรได้รับการประคบประหงม แต่ในเมื่อเขาเป็นลูกชังที่เกิดจากอดีตภรรยาเอก จึงเป็นข้อยกเว้น

ตระกูลซูไม่ต่างจากสนามรบ อาวุโสแก่งแย่งชิงดี คำนึงถึงผลประโยชน์และชื่อเสียงของตระกูลเป็นสำคัญ บุตรหลานไร้คุณธรรม ผู้ที่พอจะมีความดีอยู่บ้างก็เก็บตัวเงียบเชียบในเรือน เมื่ออำนาจในจวนเป็นของฮูหยินซู

ครั้งนี้นับเป็นคราวเคราะห์ของคุณชาย บิดาเดินทางไปราชการในต่างแคว้นร่วมเดือน ฝากฮูหยินให้ดูแลความเรียบร้อยในจวน

แส้หนังเส้นใหญ่เอาไว้ใช้ตีบ่าวทาสที่กระทำความผิด มิใช่เอาไว้ใช้กับบุตรคนไหน ฮูหยินซูอุตส่าห์ไปค้นมาจากห้องเก็บสมบัติของสามี หลังสั่งอนุภรรยาทั้งสองให้พาอาวุโสไปเที่ยวงานชมบุปผา โดยเฉพาะท่านย่าของอวิ๋นซี จะได้ไม่มีใครมาห้ามปรามการลงโทษได้

อนุทั้งสองรักตัวกลัวตาย กลัวบุตรชายบุตรสาวจะได้รับอันตราย ย่อมเชื่อฟังโดยไร้ข้อกังขา

คืนนี้แผ่นหลังขาวสะอาดของคุณชายอวิ๋นเหมือนปลาที่ถูกขอดเกล็ดทั้งเป็น มิหนำซ้ำยังถูกราดด้วยน้ำเกลือ บ่าวชายสองคนจับเขาคว่ำหน้านอนราบกับเก้าอี้ไม้ มีทหารคุ้มกัน นับโทษที่แปด... สิบ! สิบห้าทีแล้ว

ห่างออกไปไม่ไกล องครักษ์คนสนิทซ่อนเร้นกายอยู่หลังกำแพง ลอบสังเกตการณ์ในความมืด ใบหน้าแดงก่ำ ความเคียดแค้นชิงชังปะทุออกมาผ่านแววตา

คุณหนูจากจวนแม่ทัพเสิ่น ‘หรูซี’ เดินมาก่อนป๋ออวี้ไม่นาน นางสวมอาภรณ์สีชาดงาม เสื้อคลุมกันหนาวทำจากขนหมาป่าฟูฟ่อง ยืนนิ่งอึ้งท่ามกลางเหมันต์ขาวโพลน กำตะกร้าไม้ในมือแน่น เสียงแส้แต่ละทีนั้นราวฟาดลงที่หัวใจนาง

แม่เลี้ยงผู้นี้อำมหิตนัก! คิดจะเฆี่ยนคุณชายน้อยให้ตายคามือเลยหรือไร กล้าดียังไง ถึงได้ลงโทษเขาท่ามกลางความเหน็บหนาวเยี่ยงนี้...

“โถพระราชทานจากฮองเฮาที่แตกเป็นฝีมือสาวใช้คนใหม่ของฮูหยินซูเจ้าค่ะ คุณชายเพิ่งก้าวขาเข้าเรือนรับรอง ไม่ทันแตะต้องอะไร พวกเขาหาข้ออ้างทำร้ายคุณชาย!”

“คุณชายอวิ๋นโดนเฆี่ยนยี่สิบทีแล้ว บ่าวในจวนยังไม่โดนหนักเท่านี้ จะหมดสติเอานะเจ้าคะคุณหนู!”

สาวใช้คนดีทั้งสองเป็นเดือดเป็นร้อนแทน หรูซีสงบสติอารมณ์เกรี้ยวกราด พลันหันไปเอ่ย “ซิ่วอิง ลู่ซวน พวกเจ้าไปทำตามแผน อ้อ... การเล่าปากเปล่าย่อมไม่น่าสนใจ ให้คนในจวนเราแต่งนิทานสนุก ๆ ตามโรงเตี๊ยม ร้านน้ำชาในเมือง ลองให้ผู้คนทายดูซิว่าข่าวลือนี้มาจากตระกูลไหน”

“เจ้าค่ะคุณหนู”

แค่บ่าวรับใช้จวนแม่ทัพตระกูลเสิ่นก็ร่วมห้าสิบชีวิตแล้ว คราวนี้นางจะจัดการกับตระกูลซูโดยเด็ดขาด นางยกตัวอย่างให้สาวใช้ฟังว่าควรตั้งคำถามเช่นไร

บัณฑิตยากจนไต่เต้าขึ้นเป็นขุนนางชั้นสูงอย่างไร ข่าวฉาวโฉ่ย่อมมีที่มาที่ไป...

บัณฑิตบ้าตัณหาผู้นี้อายุสี่สิบสามปี มีบุตรทั้งหมดหกคน

ในวัยหนุ่มก่อนหน้าที่จะได้รับตำแหน่งใหญ่เขามีอุปนิสัยลุ่มหลงหญิงงาม แอบไปมีบุตรกับอนุถึงสองคนก่อนพาเข้าจวนมาตบหน้าภรรยาเอก

ผู้มีอำนาจจะมีสามภรรยาสี่อนุมิใช่เรื่องแปลก ติดเพียงว่าเขาไร้คุณธรรมจนเกินไป!

เขาสังหารภรรยาเอกผู้ซื่อสัตย์ด้วยข้อหาชู้สาวอันเป็นเท็จ จับถ่วงน้ำต่อหน้าบุตรชายเพียงคนเดียว ทั้งยังยกอนุขึ้นเสวยสุขบนกองเลือด ย่ำยีเกียรติยศของผู้วายชนม์ไม่ให้มีแม้แต่ป้ายวิญญาณในศาลบรรพชน

ใช่เพียงยกอนุขึ้นเป็นภรรยาเอกหลังฮูหยินตายไม่กี่วัน เขาจัดงานยิ่งใหญ่กว่าตอนรับภรรยาคนแรก จากนั้นก็รับอนุเข้าจวนอีกสอง มีบุตรตั้งสามคนกับหญิงทั้งสองในระยะเวลาไล่เลี่ยกัน

สรุปว่าเขาทำหญิงสามัญชนตั้งครรภ์ก่อนมีอนุหลินเสียอีก เหตุใดบัณฑิตผู้นี้ชอบพอบุตรสาวบ้านไหนก็ไม่ไปสู่ขอให้ถูกต้องตามธรรมเนียม รอให้เรื่องแดงค่อยรับเข้าจวนมาดูแล

แล้วลำพังขุนนางจะมีเงินสักเท่าไร ความร่ำรวยของคนในตระกูลซูล้วนมาจากสินเดิมของฮูหยินซินเหยียน บุตรสาวพ่อค้าอันดับหนึ่งในเมืองหนาน

น่าเวทนามู่ซินเหยียน รักคนผิด แต่งเข้าจวนขุนนางไฉนเลยไม่ได้ดี ครอบครัวสามีตอบแทนนางด้วยการเนรคุณ สุนัขยังซื่อสัตย์เสียกว่า

เมื่อมารดาจากไป คุณชายน้อยมีชีวิตอย่างยากลำบากในฐานะลูกชัง มิได้รับความรัก เขาอาศัยอยู่เรือนเล็กอัตคัดกว่ากระท่อมบ่าวด้านหลังจวนกว้างขวาง กินอาหารอย่างจำกัดในแต่ละมื้อ ได้รับเงินเดือนน้อยที่สุดในบ้าน แม้ว่าเขาจะไม่ต้องทำงานของบ่าวทาส กลับต้องดิ้นรนหาทุกสิ่งด้วยตนเอง

เมื่อเติบใหญ่บิดาก็ลำเอียง แนะนำแม่สื่อให้หาบุตรสาวผู้ดีให้กับบุตรอนุคนแรก อนุคนที่สองสามก่อน บิดากีดกันวาสนาทุกวิถีทาง ไม่ให้เขามีทายาทก่อนบุตรของเหล่าอนุ เขาถูกพี่น้องต่างมารดารุมรังแกและเหยียดหยาม ผู้คนตราหน้าเขาว่าเป็นชายไร้น้ำยา