ปีศาจน้อยเช่นข้าจะขอแต่งพระรอง

“ตีให้มันแรง ๆ ไม่ได้กินข้าวรึไง!”สิ้นเสียงสั่งดัง บ่าวชายฉกรรจ์เงื้อมือขึ้นสุดแขนตามคำสั่งนายหญิงฟั่บ! ฟั่บ! แส้ที่ฟาดผ่านอากาศเฆี่ยนลงบนแผ่นหลังโชกเลือด คุณชาย ‘อวิ๋นซี’ ได้รับอนุญาตให้สวมเพียงกางเกงเมื่อต้องรับโทษจากมารดารอง เพื่อที่นางจะได้ตีถนัดมือนัยน์ตาดำขลับเสี้ยวส่วนหนึ่งเต็มไปด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ ทว่าเปล่งประกายอย่างยินดีอยู่ภายใน เขาสะดุ้งตามแรงฟาดของบ่าวชายตัวโตซึ่งไม่ยั้งมือเลยสักนิดแม้โดนตีอย่างหนักจนเนื้อฉีกขาดออกจากกัน เขาไม่ส่งเสียงออกมา กัดฟันรับโทษสมกับเป็นที่เป็นบุรุษร่างกำยำ นอกเสียจากพี่ใหญ่แล้วเขาแข็งแรงที่สุดในบ้านไม่ว่าผู้มั่งมีหรือยากจน บุตรชายคนเล็กควรได้รับการประคบประหงม แต่ในเมื่อเขาเป็นลูกชังที่เกิดจากอดีตภรรยาเอก จึงเป็นข้อยกเว้นตระกูลซูไม่ต่างจากสนามรบ อาวุโสแก่งแย่งชิงดี คำนึงถึงผลประโยชน์และชื่อเสียงของตระกูลเป็นสำคัญ บุตรหลานไร้คุณธรรม ผู้ที่พอจะมีความดีอยู่บ้างก็เก็บตัวเงียบเชียบในเรือน เมื่ออำนาจในจวนเป็นของฮูหยินซูครั้งนี้นับเป็นคราวเคราะห์ของคุณชาย บิดาเดินทางไปราชการในต่างแคว้นร่วมเดือน ฝากฮูหยินให้ดูแลความเรียบร้อยในจวนแส้หนังเส้นใหญ่

ฮูหยินซูยิ้มเลือดเย็น เมื่อคุณหนูผู้นี้กล้าเอาตระกูลเสิ่นที่มีบุญคุณต่อแผ่นดิน ต่อฝ่าบาทมาอ้าง แม้อยากจะสวนกลับ ‘คุณชายผู้สูงศักดิ์อย่างลูกชายข้าย่อมไม่รับขยะในมือเจ้า จะเสียเวลาไปเพื่ออะไร’ แต่มิได้พูดออกมา คงอยากจะเห็นนางถูกดูหมิ่นให้สาแก่ใจ รอดูเรื่องสนุกย่อมบันเทิงใจกว่า“ข้าเคยบอกเจ้าตั้งกี่ครั้ง ข้าไม่ชอบเจ้า ไม่อยากรับของจากเจ้า คุณหนูเสิ่น เก็บขนมของเจ้ากลับเรือนไปเถิด คราวหน้าคราวหลังก็อย่าทำมาอีก”ร่างสูงสง่าในอาภรณ์สีครามหยุดตรงหน้านาง เงยขึ้นสบนัยน์ตาคู่คมที่เย็นยะเยือกดั่งเหมันต์บุตรชายคนโตนั้นรูปโฉมงามอยู่หลายส่วน ทั้งจมูกเชิดรั้นเข้ากับคิ้วเข้มหนา ใบหน้าดุดันเช่นบุรุษในสนามรบ ชาติก่อนนางเคยชอบเขามาก ไม่ว่าใครจะพูดเช่นไร นางก็ไม่สนใจผู้คนตราหน้านางเป็นฮูหยินไร้ค่า สามีทอดทิ้ง ไร้ทายาทสืบสกุล นางก็ก้มหน้ารับ คอยดูแลรับใช้ตระกูลซูเป็นอย่างดี นางนำเงินส่วนตัวและสินเดิมยกให้บรรดาพี่น้องของเขาใช้ปรนเปรอตนเอง ซื้อข้าวของราคาแพงไม่เว้นวัน จนสินเดิมของนางร่อยหรอ นางถูกเหยียบย่ำทรมาน ไม่ต่างจากสุนัขสักตัวในจวน นางถูกหญิงสาวที่สามีพากลับมาด้วยวางยาใส่ร้ายว่าลอบคบชู้กับน้องชายเขา

“พี่อวิ๋น... เจ็บมากไหม?”“แผลเท่านี้ไม่เท่าไรเลย... ขอบคุณเจ้าที่มา... อาหรู ข้าดีใจนะ”“ใช่เวลามาดีใจไหมเล่า?”อวิ๋นซีจ้องนางราวกับว่าเป็นโลกทั้งใบ เขาไม่อยากให้นางเป็นห่วง แต่ก็ยังรู้สึกเสียดาย มารดารองน่าจะตีเขาให้สลบไปเลย คงน่าสงสารมากแน่...ป๋ออวี้รีบวิ่งเข้ามาหาคุณชายน้อย คุณหนูเสิ่นปรามด้วยสายตาดุคม“อย่าแตกตื่น หน้าต่างมีหู ประตูมีตา” นางพูดเร็ว ๆ หลังแบกคุณชายมาถึงประตู หันมองซ้ายขวา สาวใช้ตระกูลเสิ่นวิ่งกลับมาคนหนึ่ง “ลู่ซวน เจ้ากลับจวนเงียบ ๆ เอาอาหารมาส่งให้ข้า เรียกโสเภณีผู้นั้นมานอนในห้องด้วย อีกสามวันเจ้าค่อยมาพบข้า ช่วงนี้ข้าไม่มีนัดหมายอะไร หากญาติคนไหนมา เจ้าบอกไปว่าข้ามีรอบเดือน ไม่สะดวกต้อนรับแขก”หรูซีหยิบเงินสองก้อนจากเอวส่งให้สาวใช้ไปจัดการธุระ ในสายตางุนงงของคุณชายและป๋ออวีถึงพวกเขาจะสนิทสนมกับนางมานับสิบปี กลับไม่รู้เรื่องโสเภณีคนนั้นอวิ๋นซีคิดอยู่ไม่นาน พอนั่งลงบนเตียง สูดลมเข้าปากอย่างเจ็บแสบ เขาคาดเดาได้เรื่องเดียว เป็นวิธีที่นางจะหายตัวไปจากจวนได้โดยไม่มีคนสงสัย“เจ้าจ้างโสเภณีมาปลอมเป็นตัวเองหรือ?”“เมื่อไม่นานมานี้เอง บังเอิญข้าพบแม่นางเซียวตอนไปนั่ง

หรูซีไม่ปฏิเสธว่านางทำเอง ท่านยายขอให้นางทำขนมมาฝากจวนท่านรองเสนาบดีซู บุตรชายคนโตคู่หมั้นของนาง ยังถามว่าเมื่อไรจะได้ฤกษ์แต่ง หากบางคนรู้เข้าคงอกแตกตาย นางทำหน้าเครียด ดุเขาเบา ๆ“ขนมถั่วกวนนี่ท่านอย่าเพิ่งกิน ให้แผลหายดีก่อน หล่นพื้นแล้วด้วย จะท้องเสียเอา”“ไม่ ข้าจะกิน เจ้าอย่ามาแย่ง มิฉะนั้นเจ้าทำมาให้ข้า เอาสามสิบก้อน ตะกร้าใหญ่กว่าของพี่จื่อหาว ข้าจะกินให้หมดไม่ให้เหลือแม้แต่ชิ้นเดียว”พี่อวิ๋นชักเอาแต่ใจใหญ่แล้ว นี่เขาเป็นโรคขาดความรักหรืออย่างไร!ใช่สิ...จะไม่ขาดความรักได้ยังไง นอกจากป๋ออวี้ เขามีแค่นางเป็นผู้เยียวยาหัวใจ บางวันเขานอนฝันร้าย เหงื่อท่วมโทรมกาย สองมือปัดไปมาในอากาศ เรียกหามารดาที่กำลังถูกจับกดน้ำ องครักษ์ป๋อต้องคอยปลุกเขาให้ตื่น ผู้คนในต้าฉีไม่รู้ว่ามารดาของเขาถูกใส่ร้ายอย่างไม่เป็นธรรม ตระกูลซูรวมหัวกันพูดว่าฮูหยินหายตัวไป ไม่รู้หนีตามองครักษ์หนุ่มหรือไม่หรูซีเอามือจิ้มหน้าผากกว้างเบา ๆ อดมันเขี้ยวมิได้ “ท่านคิดว่าข้าตั้งใจเอาขนมมาให้คุณชายใหญ่ตระกูลซูเนี่ยนะ บ้าไปแล้ว เขามันก็แค่ลูกอนุชุบตัว วางมาดหยิ่งผยอง คิดว่าตนดีเลิศนักรึไง คู่ควรกับขนมของข้ารึ...”“แต่

“อาหรู... ข้าว่าเจ้าไม่ใช่คนธรรมดาแน่ ป๋ออวี้ก็คงจะคิดเหมือนข้า แต่เราเชื่อใจเจ้า ไม่คาดหวังสิ่งใดจากเจ้า เพียงได้นั่งกินข้าวพร้อมหน้า เจ้าไปมาหาสู่เรือนเล็กหลังนี้โดยไม่รังเกียจ ข้าก็มีความสุขมากแล้ว...”“อย่าหาว่าข้าอวดตัวเลย จะให้ฝังทั้งตระกูลซูวันนี้ก็ทำได้ แต่ข้ารักษาคำพูดที่ให้ไว้กับท่านอาจารย์ ไม่แก้แค้น ต่างคนต่างอยู่” นางจับมือหนาขึ้นกุม ก้มมองมือหยาบกร้านของตนเอง ไม่นุ่มเนียนเหมือนสตรีทั่วไป แววตาของนางเศร้าหมองลงยามเอ่ย “เรื่องที่เคยเกิดขึ้นกับข้า จะต้องไม่เกิดอีก ข้าเปลี่ยนแปลงโชคชะตามามาก ที่เหลือก็แค่พยายามต่อไป”“ข้าก็ไม่อยากจะอวดเจ้า ระหว่างนี้ถ้าเจ้าเดือดร้อนอย่างไร ป้ายองครักษ์ตระกูลมู่...” อวิ๋นซีหยิบป้ายหยกจากใต้หมอนมายัดใส่มือน้อย เขามีผู้ภักดีนับร้อย ยังคงสวามิภักดิ์ต่อตระกูลฝั่งมารดา “เจ้าเรียกพวกเขามาคุ้มครองเจ้าได้ทุกเมื่อ คนเหล่านี้มีฝีมือ เป็นทหารผ่านศึกผันตัวมาเป็นพ่อค้า ข้าจะให้ป๋ออวี้ส่งข่าวไปว่าคุณหนูตระกูลเสิ่นกำลังจะเป็นฮูหยินข้า เท่ากับว่าเจ้าเป็นนายหญิงของพวกเขา”“พี่อวิ๋น... ช่างเก่งฉกาจ เฉลียวฉลาดเหลือเกิน”ดวงตาคู่สวยระรื้นน้ำหยดใส นางแสนภาคภูมิใจ