Todos os capítulos de ปีศาจน้อยเช่นข้าจะขอแต่งพระรอง: Capítulo 41 - Capítulo 50

บัดนี้เขาสามารถฝังแท่งทวนอันโอฬารสุดทางล้ำลึกจนหน้าขาแนบชิดติดกัน ร่องทางรักที่บีบแน่นทำเอาเขาเจียนคลั่ง เมื่อภายในเรือนกายสาวยังคงเต้นตุบตามชีพจร หลังจากที่นางเพิ่งสุขสมในกามารมณ์ไปรอบหนึ่งอวิ๋นซีประคองนางไว้แนบอก แม้ใบหน้าหล่อเหลาจะบิดเบี้ยวด้วยแรงอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน แต่ทุกสัมผัสของเขากลับอ่อนโยนอย่างน่าเหลือเชื่อ เขากดจูบลงบนขมับของนางอย่างแผ่วเบา จูบแก้มแดงซ่านและริมฝีปากคู่งามเพื่อปลอบประโลมให้ความตึงเครียดในกายของนางคลายลงจุมพิตอ่อนหวานที่เต็มไปด้วยความปรารถนาซึ่งเขาพยายามอดทนข่มกลั้นเสียจนเรือนกายสั่นเกร็ง เขาขยับสะโพกอย่างระวัง ก่อนจะเร่งเร้าจังหวะขึ้นอีกกระทั่งความเจ็บปวดอันมากประมาณค่อยถูกแทนที่ด้วยอารมณ์เสียวซ่าน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดลงข้างหูของนาง ไม่นานนักเขาก็ส่งเสียงคำรามราวสัตว์ป่า ไม่ต่างไปจากนางที่กรีดร้องอย่างสุขสมโดยไร้สำนึกรู้“อ๊ะ... พี่อวิ๋น... อื้อ... ทำตามใจท่านเถิด...”“ไม่เจ็บแน่หรือ?”“ไม่... เท่าไร อ๊า!” นางหวีดร้องลั่น เมื่อขนาดโอฬารตามสรีระของบุรุษร่างสูงใหญ่ทิ่มทะลวงเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง นางโกหกตนเองและคนที่กำลังคึกคะนองดั่งอาชาศึก ด้วยความเผลอไหลของนา

“ก่อนท่านนักพรตจะออกเดินทางไปท่องยุทธภพ ได้ฝากฝังน้องชายไว้กับจวนแม่ทัพตระกูลเสิ่น หลายครั้งที่เขาผลาญทรัพย์สินจนสิ้นเนื้อประดาตัว เป็นหนี้หัวโตตามบ่อนพนัน เจ้าสำนักน้อยต้องตามไปชดใช้ สิบปีก่อนนางตัดสินใจขออนุญาตจากท่านนักพรต บังคับท่านหมอเทวดาให้ลงนามในหนังสือสัญญาบ่าวทาส หลานชายห้าขวบของเขาก็อยู่ที่จวนแม่ทัพด้วยกันขอรับ ลูกสาวของเขาหนีตามสามีที่เป็นโจรป่าไปนานแล้ว ไม่รู้เป็นตายร้ายดีอย่างไร”“หนังสือสัญญาบ่าวทาส...” ป๋ออวี้พึมพำ ทวนถ้อยคำของทั้งสองด้วยรอยยิ้มมีลับลมคมใน “ที่แท้คุณหนูก็กุมจุดตายของหมอเทวดาหลิว รวมถึงหลานชายคนเดียวของเขาด้วย นับว่านางมองคนทะลุปรุโปร่ง ขัดเกลาพวกเสเพลให้กลายเป็นยอดคน สมแล้วที่สำนักหลิงฝูต้องเชิญนางกลับไป”ป๋ออวี้คาดการณ์ได้แม่นยำ หลายวันก่อนเขาส่งสาส์นไปขอความช่วยเหลือจากมิตรสหายเรื่องเจ้าสำนักหลิงฝู สายลับในเมืองหนานแจ้งข่าวกลับมา...เมื่อสิบสองปีที่แล้วนักพรตหมิงหลิงจัดให้มีการประลองคัดเลือกเจ้าสำนัก ผู้ที่ได้ชัยชนะทุกศาสตร์แขนงวิชา มีวิทยายุทธ์สูงส่ง กลับกลายเป็นเด็กสาวอายุย่างเข้าหกขวบที่ถือทวนอย่างองอาจ ล้มบุรุษร่างกำยำจนพ่ายแพ้ไม่เป็นท่าท่านนักพ

“รองแม่ทัพซู ท่านจะมีปัญญาทำอะไร เพียงเนื้อสักชามที่ส่งมาให้เรือนเล็กของข้า บ่าวชั่วพวกนั้นเอาไปกินหมด ท่านก็ไม่รู้ ท่านไม่เคยใส่ใจว่าถึงมือข้าหรือไม่ อาหารดี ๆ ของข้าล้วนมาจากจวนแม่ทัพตระกูลเสิ่น การจะกินข้าวในแต่ละมื้อของข้า หากมินำไปกินที่ทำงาน ก็ต้องแอบกินมิให้คนในจวนรู้...”“หมายความว่าแต่เล็กจนโตท่าน... ได้รับการเลี้ยงดูจากสตรีอย่างนั้นหรือ?” เขาเลิกคิ้วขึ้นถามน้องชายอ๋อง ด้วยความรู้สึกว่าถูกหยามเกียรติ แม้เรื่องราวเหล่านั้นจะเป็นความจริงก็ตาม ซือหานตะโกนเสียงดัง“เลี้ยงดูแล้วอย่างไร อีกหน่อยภรรยาตั้งครรภ์ ท้องโตจนเดินไม่ไหว ไหนจะต้องฟูมฟักสั่งสอนบุตรชายตัวน้อยที่วิ่งเล่นอยู่เต็มจวน สิบคน! ท่านอ๋องย่อมเป็นฝ่ายปกป้องดูแลฮูหยินในภายหน้า”ถ้อยคำโอ้อวดจำนวนบุตรตัวน้อยของจวนอ๋อง ด้วยความคึกคะนอง ชาวบ้านที่ได้ยินเข้ายังอดหัวเราะมิได้ หลายคนหันมาชื่นชมท่านอ๋องว่าเป็นยอดชาย ทำเอาทหารฝั่งรองแม่ทัพซูถึงกับพูดไม่ออก ยิ่งข่าวลือของรองแม่ทัพดังกระฉ่อนไปทั่วตั้งแต่เขาล้มป่วย ไม่รู้จะกลายเป็นชายไร้น้ำยาหรือไม่“สามีภรรยาร่วมทุกข์ร่วมสุข ช่วยเหลือเกื้อกูล ปกป้องดูแลกันยามลำบาก ความรักของท่านอ๋อ

คืนนั้นนางแสร้งร้องไห้คร่ำครวญอย่างหนักพลางว่าจะตายตามบิดามารดาไป อีกฝ่ายเพียงพูดประโยคเดิม ‘ท่านแม่ทัพทั้งสองตายอย่างสมเกียรติในสนามรบ ชีวิตคนเราย่อมต้องเดินต่อไปข้างหน้า คุณหนูก็อย่าเสียใจนาน’ ไม่ผิดเพี้ยนไปแม้สักคำ และแน่นอนว่านางก็ต้องพูดและทำเช่นเดิม“หากคุณหนูมีเรือนผมสีเถ้าควันเช่นนี้ตั้งแต่วัยเยาว์ ผู้คนคงแตกตื่นหวาดกลัว ดีไม่ดีท่านอาจตกเป็นจุดสนใจจนยากจะดำเนินแผนการลับต่อไป การปกปิดตัวตนเป็นคุณหนูผู้อ่อนแอ ไล่ตามคุณชายใหญ่ซูเหมือนในภพชาติก่อนแล้วเฝ้ารอวันเวลาแห่งโชคชะตา เพื่อที่จะเก็บเกี่ยวตบะอันแก่กล้าในภายภาคหน้า นับว่าท่านวางแผนได้รอบคอบเหนือคนจริงๆ”“อาหรูของข้าเฉลียวฉลาดงดงามที่สุด” อวิ๋นซีเอ่ยพลางเชยคางมนขึ้นสบตา ดวงตาคมปลาบที่เคยดุดันบัดนี้พร่าเลือนด้วยไฟเสน่หา “ข้ากำลังคิดเรื่องไม่ดีกับเทพธิดาตรงหน้า... มิรู้ว่าข้าจะถูกสวรรค์ลงทัณฑ์หรือไม่?”“พี่อวิ๋น... พูดเรื่องอันใดกัน...” นางอุทานเสียงแผ่ว ใบหน้าร้อนผ่าวเอียงอาย นางพยายามจะหลบสายตาที่ร้อนแรงถึงเพียงนั้น แต่กลับถูกวงแขนแกร่งโอบรัดท่ามกลางสายตาของสามหนุ่ม พวกเขารีบหันหลังเดินหนีไปคนละทิศละทาง ใครเล่าจะอยากอยู่เป็นก

วันต่อมาหลิวกงกงและองครักษ์ข้างพระวรกายไปนำสมุดบัญชีถึงจวนตระกูลเสิ่น ทวงคืนความยุติธรรมให้เสนาบดีตรวจการพิเศษ สามีของเจ้าสำนักน้อยความเป็นอยู่ของคุณชายน้อยตระกูลซูสามารถตรวจสอบได้จากบัญชีรายจ่าย ซึ่งถ้าหากว่านำไปเทียบกับตระกูลเสิ่น นับว่าแตกต่างกันราวฟ้ากับเหวตลอดสิบสองปีที่ผ่านมา คุณหนูเสิ่นและรองเสนาบดีเสิ่นหลี่เจี๋ยจดบันทึกโดยละเอียดทุกรายการว่าซื้ออะไรให้คุณชายอวิ๋นไปบ้าง ในขณะที่ตระกูลซูมิเคยมอบสิ่งใดให้คุณชายน้อย แม้แต่ตำราเรียนสักเล่มหนึ่งตระกูลนี้สลับลำดับทายาท ไปให้ความสำคัญอนุมากกว่าบุตรชายของภรรยาเอกเดิม ลำเอียงอย่างชัดเจน!“ขุนนางที่ปล่อยปละละเลยบุตรให้มีชีวิตอย่างลำบากยากแค้น หากไม่มีเงินชดใช้ตระกูลเสิ่นที่ชุบเลี้ยงอ๋องอวิ๋น ก็มอบหนังสือตัดญาติมาเสีย มิฉะนั้นให้รับโทษเนรเทศสามพันลี้หรือประหารชีวิต!” เสนาบดีวัยห้าสิบห้าปีสั่งคำขาด ก่อนจะหันไปเจรจากับรองแม่ทัพซู “ทรัพย์สินของท่าน เก็บไว้เป็นสินสอดในการสู่ขอบุตรสาวท่านเสนาบดีกรมกลาโหมเถิด”เสนาบดีกรมอาญาผู้ทรงธรรมบีบบังคับตระกูลซูมิให้ไปสูบเลือดเนื้อของจวนอ๋องตามรับสั่งของฝ่าบาท ผู้นำตระกูลอย่างซูจื่อโม่จำต้องยอมประทับตร