11

ลู่ซวนร้องไห้อย่างหนัก บอกว่าฮูหยินซูสั่งให้คุณหนูคุกเข่าหน้าจวนถึงจะได้กินข้าว บ่าวรับใช้เอาข้าวสุนัขกับน้ำโคลนมาบังคับให้คุณหนูกิน ห้องคุณหนูห้ามไม่ให้มีฟืนหรือผ้าห่มแม้แต่ผืนเดียว ที่คุณชายอวิ๋นแอบนำมาให้ถูกเผาทิ้งไปเมื่อวันก่อน

จื่อหาวเอามือจับหน้าอก มารดาตกใจ เห็นบุตรชายอยู่ดี ๆ ก็อาเจียนเป็นเลือด

“เจ้าเป็นอะไร! กลับจวนไปพักก่อน เรื่องขึ้นเขาไหว้พระนี่ยกเลิก อาจื่อ ๆ ลูกแม่” มารดาเขย่าตัวบุตรชายที่มีอาการเหมือนคนป่วยหนัก นางตะโกนบอกพลรถม้าให้เปลี่ยนเส้นทาง กลับมาประคองบุตรชาย “เจ้าถูกพิษหรือ? เหตุใดไม่สบายไม่บอกแม่ จะหาหมอที่ดีที่สุดในเมืองมารักษาเจ้า”

“ข้าไม่เป็นไร”

“ยังจะบอกว่าไม่เป็นไรอีก!”

มารดาดุบุตรชายอย่างไม่ตั้งใจ เร่งพลรถม้าให้รีบกลับจวนโดยเร็ว แต่รถม้านั้นขับเร็วในเมืองไม่ได้ สองคนกอดกัน บุตรชายถามขึ้นมา

“เมื่อครู่นี้ท่านแม่บอกว่า... คุณหนูเสิ่น... จะมาหรือ?”

“เจ้าถามทำไม?”

“ก็... ข้าอยากลองชิมขนมนางดู... ให้นางนำอาหารและขนมมาส่ง...” เขามีเรื่องจะคุยกับนาง มารดากลับคิดเป็นอีกอย่าง

“ค่อยวางยาพิษในอาหารของนาง ใส่ร้ายนาง จับนางเข้าคุกหลวงไปซะ จะได้ไม่มากวนใจเจ้าอีก เจ้าฉลาดเหมือนแม่ ทำไมคิดเรื่องนี้ไม่ได้นะ!”

“คุก...” ปากพึมพำ จื่อหาวเอามือกดขมับอีกรอบ เสียงรถม้าที่เคลื่อนไหวไปข้างหน้าทำให้ยิ่งปวดหัว เขาหลับตา พิงศีรษะบนบ่าของมารดา

มารดากล่อมเขานอนเหมือนเคยทำตอนเขาเป็นเด็กตัวเล็ก ๆ นางเล่าเรื่องสนุกในงานชิมชาของราชสำนัก เขาไม่ได้ยินเสียงนาง คล้ายครึ่งหลับครึ่งตื่น ทว่าภาพในหัวกลับชัดเจนเหมือนเกิดขึ้นตรงหน้า

คราวนี้เป็นคุกทหาร เขาโยนร่างผอมติดกระดูกเข้าไปเหมือนนางมิใช่มนุษย์

บนฟางหญ้าสกปรก เขาตะคอกนาง เสิ่นหรูซี! นางแพศยา! สั่งทหารล่ามโซ่นางเอาไว้ โยนอาหารหมูให้นางกิน พอนางไม่กิน เขาก็ยัดใส่ปากนางจนนางอาเจียนออกมา

ตอนนี้ริมฝีปากของนางแห้งแตก ร่างกายทรุดโทรม สามวันนางจะได้รับน้ำสักหนึ่งถ้วยชา นางไม่ได้รับอาหาร ถูกเฆี่ยนด้วยแส้หนา ประทับเหล็กร้อนบนร่างกาย

การประทับเหล็กร้อนกับคุณหนูนั้นเป็นเรื่องที่ไม่ควรทำอย่างยิ่ง เมื่อนางยังไม่ได้รับการตัดสินจากทางการ เขาทำลายหลักฐานด้วยการเฉือนเนื้อนางสด ๆ แผ่นหลังขาวบางตอนนี้เนื้อไม่เท่ากัน บนพื้นก็เต็มไปด้วยเลือด

ทหารหนุ่มห้าคนมองนางเหมือนมองเหยื่อ ถ่มน้ำลายใส่นาง คาดว่าเมื่อไรท่านรองแม่ทัพสั่งให้หยุดทรมานนาง คงจะถึงเวลาอิ่มเอม...

คนรักศักดิ์ศรีอย่างคุณหนูตระกูลเสิ่นสุดท้ายก็ทนไม่ไหว เข้ามาเกาะขาขอความเมตตา

‘ท่านพี่... ช่วยข้าด้วย ได้โปรด... ข้ากลัวแล้ว... ทหารพวกนั้นจะย่ำยีข้า... แลกกับอาหาร... ต่อให้หิวตาย ข้าก็จะไม่ทำ...’

‘เจ้ากล้าเป็นชู้กับน้องชายข้า เหยียบหน้าข้าในจวนข้า ควรรับโทษอย่างสาสม หากเจ้าทนไม่ไหวจริง ๆ ไปเป็นโสเภณีทหารเลยน่าจะดี’

‘ท่านพี่... ฮือ... ข้าถูกวางยาพิษ... ได้โปรดเชื่อข้าสักครั้ง... ข้ายังบริสุทธิ์... ให้แม่นมมาพิสูจน์ก็ได้...’

‘แม่นมจากวังหลวง... เจ้าคู่ควรหรือ? มิสู้ข้ามอบหน้าที่ให้ทหารผู้ทำความดีต่อบ้านเมืองช่วยพิสูจน์ ก็ถือว่าข้าเมตตาเจ้า แถมเป็นวาสนาของเจ้า จะได้ทำคุณประโยชน์ต่อบ้านเมือง ไหนเจ้าลองว่ามา... เจ้ารับไหวกี่คน?’

ความเกลียดชังแล่นเข้ามาในอก ราวถูกทิ่มแทงด้วยเข็มสักพันเล่ม เขาไม่แน่ใจว่าทำไปเพื่ออะไร

รักมาก ก็ยิ่งเกลียดชัง เป็นไปได้หรือ? หากเขาไม่คิดอะไรกับนาง ไม่ควรทำร้ายนาง เขามิใช่คนร้ายกาจขนาดนั้น แค่นี้ก็ลงโทษนางมากพอแล้ว

คุณชายจื่อหน้ามืดตามัว โทสะเข้าครอบงำสัมปชัญญะ เพียงนึกถึงภาพน้องชายและฮูหยินกอดกันร่างเปลือยเปล่าในห้องนอน แม้สองคนจะไร้สติเหมือนถูกจัดฉากวางยาสลบ เขาหันไปเรียกทหารฝีมือดีที่สุด ทำประโยชน์ต่อบ้านเมืองมาก ถึงเจ้าชู้เสเพลสักหน่อย เพื่อตกรางวัล เอามือไพล่หลังมองนางดิ้นพล่านบนฟางหญ้า ด้วยสีหน้าเรียบเฉยไร้อารมณ์

ทหารอีกห้าคนตามเข้ามาในคุก ช่วยกันฉีกเสื้อผ้านาง ต่างคนหัวเราะเหมือนสัตว์ป่า สองคนจับแขน อีกสองคนจับขานาง กรีดร้องอย่างน่าเวทนา

“ซูจื่อหาว ข้าจะฆ่าเจ้า!”

ทั้งน้ำเสียงและแววตาเข่นฆ่าปลุกคุณชายใหญ่ให้ตื่นจากภวังค์ จื่อหาวมองไปรอบ ๆ พบเพียงมารดานั่งร้องไห้ เร่งพลรถม้าให้รีบกลับจวน

“เร็วกว่านี้ได้หรือไม่!? ลูกชายข้าป่วยหนัก หากเขาเป็นอะไรไป เจ้าหัวขาดแน่!”

ชายวัยกลางคน ไม่อยากจะอายุสั้น จำใจต้องตีก้นม้าให้วิ่งเร็วขึ้นอีก ผ่านแยกข้างหน้านี้ก็ใกล้ถึงจวนแล้ว

จื่อหาวเอามือแตะอกซ้ายที่เกิดอาการเจ็บปวดรุนแรง ทรมานเหมือนถูกกรีดด้วยมีด... ซึ่งเขาเคยเฉือนเนื้อฮูหยินของตนในคุก

เมื่อครู่นี้เขาได้ยินเสียงตะโกนก้องดัง ชัดเจนเหมือนอยู่ตรงหน้า แต่น้องเล็กนั่งทำงานอยู่ในราชสำนัก จะมาอยู่ในรถม้าได้อย่างไร

กระทั่งดวงตาที่เต็มไปด้วยความอาฆาตแค้นยังปรากฏขึ้นมาในหัว

‘ฝันไปเถอะ จะทำร้ายอาหรู ต้องข้ามศพข้าไปก่อน…’

คุณชายใหญ่ได้รับการประคบประหงมแต่เล็กจนโต ถึงเป็นผู้เข้มแข็งในสนามรบอย่างไร เขายังคงมีความหวาดกลัวเช่นมนุษย์ปุถุชน เขากลัวจนทนไม่ไหว หน้าซีดปากสั่น หันไปบอกมารดา

“ท่านแม่... ข้าได้ยินเสียง ข้าฝันประหลาดนัก... ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับข้า”

“ไม่เป็นไร ๆ ลูกแม่ ถึงจวนแล้ว แม่จะรีบตามหมอมา ต้องรักษาเจ้าได้แน่”

“ขอรับท่านแม่”