Todos os capítulos de ปีศาจน้อยเช่นข้าจะขอแต่งพระรอง: Capítulo 51 - Capítulo 60

ภายหลังจากที่เขาลงทัณฑ์สังหารน้องชาย นำศพไปทิ้งในป่าให้หมาป่าและอีแร้งทึ้งกิน เขาพลิกแผ่นดินล่าตัวหรูซีและองครักษ์ป๋ออวี้อย่างคนคลุ้มคลั่ง กระทั่งสามปีผันผ่าน ข่าวคราวเรื่องนักพรตเฒ่ารับนางไปชุบเลี้ยงในสำนักหลิงฝูก็เข้าหู ชาวบ้านต่างเทิดทูนว่านักพรตหมิงหลิงผู้นี้เป็นเซียนผู้วิเศษ ส่วนป๋ออวี้ก็ได้อานิสงส์จากความเมตตาที่มีต่อนาง กลายเป็นศิษย์คนสำคัญของสำนักศักดิ์สิทธิ์แห่งนั้นเช่นเดียวกันด้วยแรงพยาบาทเคียดแค้นนาง! เขาจึงทูลขอพระราชทานอาญาสิทธิ์จากฝ่าบาทเพื่อนำกำลังเข้าบดขยี้สำนักหลิงฝู ซึ่งพระองค์ทรงไว้วางพระทัยอนุญาตโดยมิเฉลียวใจเลยว่า... นั่นคือจุดเริ่มต้นแห่งจุดจบสำนักหลิงฝูมิใช่เพียงสถานที่ฝึกตน ทว่าเป็นศูนย์รวมจิตใจที่ทุกแว่นแคว้นต่างศรัทธา ศิษยานุศิษย์กระจายตัวอยู่ทั่วทุกเมือง ทันทีที่ข่าวการเคลื่อนทัพเพื่อจะทำลาย ‘สำนักมาร’ แพร่ออกไป ภัยพิบัติที่แท้จริงก็มาเยือนต้าฉีพันธมิตรทุกแคว้นประกาศตัดไมตรีสิ้นเชิง ทั้งเสบียงและกำลังพลถูกระงับ แม้แต่ทหารในกองทัพล้วนยอมทิ้งทวนวางกระบี่ หนีกลับบ้านเกิดโดยไม่กลัวโทษอาญา พวกเขาเลือกที่จะกอดป้ายชื่อศิษย์สำนักไว้ ดีกว่าถูกตราหน้าว่าเป็นคนทรยศบ

“เจ้ากับข้า ครั้งหนึ่งเคยอยู่ผิดที่ผิดทาง ไร้วาสนาครองคู่ หากข้าได้พบเจ้าก่อนพี่จื่อหาว เจ้าคงไม่ต้องเผชิญเรื่องราวเลวร้ายในตระกูลซู... เจ้าก็คง...”“มิได้สำเร็จวิชาจนกลายแม่เฒ่าผู้ยิ่งใหญ่แห่งสำนักหลิงฝู มิได้ดูแลศิษยานุศิษย์ สั่งสอนวิทยายุทธิ์ให้พวกเขา ข้าคงมิได้เรียนรู้วิธีจัดการร้านค้าและกอบโกยผลประโยชน์มาช่วยเหลือเด็กหนุ่มสาวกำพร้า แม้แต่เหล่าผู้พิการจากสมรภูมิรบ ข้าตั้งเรือนพิเศษเพื่อมอบอาชีพและศักดิ์ศรีให้แก่พวกเขาและครอบครัว ในสำนักหลิงฝูไม่มีผู้ใดต้องหิวโหยหรือรู้สึกไร้ค่า ข้าสั่งสมบุญกุศลด้วยเจตนาบริสุทธิ์จนสิ้นลมหายใจสุดท้าย” นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ระคนไปด้วยความภาคภูมิใจใต้อดีตอันขื่นขม “แม้ในส่วนลึกของหัวใจข้าจะทุกข์ระทม ถวิลหาอาลัยคนรักที่ลาจาก ข้ายังคงดำเนินชีวิตอย่างมีจุดมุ่งหมาย บางที... นี่อาจเป็นลิขิตสวรรค์...”“จิตใจของน้องหญิงบริสุทธิ์งดงามถึงเพียงนี้ ย่อมเป็นเทพธิดาลงมาจุติโดยแท้ ซือฉงและซือหานต้องลวงข้าเป็นแน่ พวกเขาบอกว่าเจ้าบำเพ็ญเพียรเป็นนักพรตหญิงผู้ถือพรหมจรรย์ ไม่ยอมตบแต่งกับผู้ใดไปชั่วชีวิต”“พี่อวิ๋นชื่นชมข้าทุกวันเช่นนี้ ไม่เบื่อหน่ายบ้างเลยหรือเจ้าคะ?”

ยามเอ่ยถึงมารดาผู้ล่วงลับ แววตาของอวิ๋นซีพลันหม่นแสง ทอดมองไปยังท้องนทีอันกว้างใหญ่เบื้องหน้าบางค่ำคืนเขายังคงสะดุ้งตื่นจากฝันร้าย หวาดกลัวแหล่งน้ำทุกแห่งหน ทว่าเขากลับต้องฝืนเรียนรู้การว่ายน้ำเพื่อเอาตัวรอด มิให้ถูกพวกลูกอนุผลักตกน้ำจนตาย“อาหรู...” เสียงทุ้มพร่าหนักแน่นขึ้น เขาก้มลงมองสตรีในอ้อมอก ด้วยสรีระที่ต่างกันมากทำให้นางแทบจมหายไปในวงแขนแข็งแรง มองเห็นเพียงเรือนผมงามแนบชิดอกกว้าง“ท่านแม่ของข้าเป็นคนซื่อสัตย์ ไม่เคยทำร้ายผู้ใด ในวันที่นางถูกใส่ร้ายว่าลอบคบชู้ ท่านแม่รองจับนางกดน้ำจนตาย นางมิได้รับแม้กระทั่งป้ายวิญญาณ ศพของนางถูกโยนทิ้งในป่าอย่างไร้ค่า ไม่ได้เข้าศาลบรรพชน ทุกปีข้าทำได้เพียงเข้าป่าไปไหว้ท่านแม่ ครานี้ข้าอยากขอป้ายหลุมศพของท่านแม่ ขอให้นางเข้าศาลบรรพชนตระกูลเสิ่น... ได้หรือไม่?”หรูซีเงยหน้าขึ้นสบตาสามี ดวงตาคู่สว่างใสทอประกายอ่อนหวานลึกซึ้ง “ท่านพี่... เดิมทีข้าตั้งใจจะจัดการเรื่องนี้ให้ท่านหลังผ่านพ้นงานมงคลของเราสอง ข้าสั่งช่างฝีมือทำป้ายวิญญาณจากไม้ชั้นดี สลักอักษรชื่อท่านแม่ด้วยทองคำแท้ ภายในอาทิตย์นี้ข้าจะขึ้นเขาไปสำนักหลิงฝู นำป้ายวิญญาณของท่านแม่มาทำพิธ

หลี่เจี๋ยเป็นบุตรชายสกุลโม่ มีศักดิ์เป็นท่านลุงเนื่องจากเป็นพี่ชายร่วมอุทรของ ‘หยู่เยียน’ มารดาของหรูซี ในวัยเยาว์เขาถูกกวดขันอย่างเข้มงวดให้อยู่กับตำรา มารดามีอุปนิสัยเคี่ยวกรำบุตรจนแทบมิได้พักผ่อนอย่างเด็กทั่วไป ในขณะที่น้องสาวของเขามิอาจทนต่อกฎระเบียบอันตึงเครียดได้ นางจึงตัดสินใจตบแต่งออกจากบ้านไปอยู่กับคู่หมายวัยเยาว์ ซึ่งก็คือบุตรชายตระกูลเสิ่นในเวลานั้นความขัดแย้งระหว่างบุตรหลานกับผู้อาวุโสเริ่มรุนแรงขึ้น เมื่อบุตรหลานปรารถนาจะเลือกคู่ครองด้วยตนเอง มารดาจึงตัดไฟแต่ต้นลมด้วยการยอมให้บุตรสาวออกเรือนไปตั้งแต่อายุยังน้อย เพื่อตัดปัญหาไม่ให้หยู่เยียนเติบโตขึ้นไปเกี่ยวดองกับผู้อื่นที่นางมิได้เลือกให้ในภายหลังหยู่เยียนกลายเป็นแม่ทัพหญิงผู้เกรียงไกร ออกรบเคียงบ่าเคียงไหล่กับสวามีอย่างองอาจ ส่วนหลี่เจี๋ยในเวลานั้นเข้ารับราชการเป็นขุนนาง ทว่ายังมิได้แต่งงาน จึงเปลี่ยนมาใช้สกุล ‘เสิ่น’ ตามคำอนุญาตของท่านแม่ทัพและมารดาผู้ทะเยอทะยาน นางหวังจะให้สกุลโม่ที่เคยเป็นเพียงสกุลรองกลับมาเรืองอำนาจ โดยใช้บุตรชายและบุตรสาวเป็นเครื่องมือ นางคาดการณ์เอาไว้แล้วว่าหากบิดามารดาของหรูซีเสียชีวิตในสนามรบ

ท่านอ๋องพยักหน้าพลางลอบยิ้มตามคนรอบกาย “จริงของเจ้า ตระกูลซูมีเรื่องฉาวโฉ่เสียหายถึงเพียงนี้ เหตุใดพวกเขาจึงเร่งรัดงานมงคลนัก...”“ศิษย์ช่างฝีมือจากแคว้นฉินส่งรายการของลอกเลียนแบบจำนวนมากมาให้ข้า ลักษณะของเหล่านั้น ไม่รู้ว่าตรงกับรายการสินเดิมของเจ้าสาวหรือไม่ อ้อ... บุตรสายรองและญาติฝั่งบิดาของเสนาบดีเยว่ ล้วนเป็นคนแคว้นฉินทั้งสิ้นขอรับ”ข้อมูลเหล่านี้ซือหานเพิ่งได้รับมาระหว่างเดินทางกลับจากสำนักหลิงฝู ป๋ออวี้ถึงกับกุมท้องหัวเราะจนน้ำตาเล็ด“สาแก่ใจนัก! ข้าล่ะอยากเห็นรองแม่ทัพซูมีบุตรชายหน้าตาจิ้มลิ้ม ทว่าดันหน้าตาเหมือนองครักษ์ภรรยาไม่ผิดเพี้ยน ไหนจะสินเดิมที่ฮูหยินซูหมายจะเอามาปรนเปรอพวกอนุกลับกลายเป็นของปลอมไร้ค่า ส่วนสินสอดที่จวนรองแม่ทัพซูมอบให้พวกเขาไปกลับเป็นของพระราชทานล้ำค่า... ยิ่งกว่าเอาทองคำไปแลกกับก้อนหินเสียอีก นางคงกรีดร้องจนสิ้นสติแน่”“ครั้งหนึ่งนางเคยใส่ร้ายฮูหยินใหญ่ว่าลอบคบชู้กับองครักษ์ เพื่อยกตนเป็นภรรยาเอก ยามนี้กลับต้องมาเลี้ยงดูลูกขององครักษ์เสียเอง... สวรรค์ลงทัณฑ์รวดเร็วดีแท้ รู้อย่างนี้ข้าน่าจะเอาอกเอาใจคุณหนูเยว่เสียหน่อย”อวิ๋นซีเอ่ยเสียงเบา “เช่นนี้ถือเ