Todos los capítulos de เสี่ยเถื่อน(ซุกเมีย): Capítulo 41 - Capítulo 50

‘แต่กูรักผู้หญิงคนนี้ พวกมึงจะเอาไม่ได้’ ไอ้เฮียมันพูดเสียงดังลั่น‘แค่นั้นก็จบ’ คนชื่อวายขยับออกห่างจากตัวฉัน ซึ่งฉันเหมือนคนเอ๋อไม่ได้สติจากนั้นพวกเพื่อน ๆ เขาก็ลุกออกจากโซฟา‘คลิปนี้จะจารึกไว้ว่ามึงก็มีหัวใจไอ้ภพ’ เสียงของพี่เฟลมว่าก่อนที่คลิปจะถูกตัดไปยอมรับเลยว่าฉันค่อนข้างตกใจ และทำอะไรไม่ถูกหลังจากที่ดูคลิปจบ ในตอนนั้นฉันรู้สึกเห่อร้อนเห่อหนาวเหมือนไข้จะขึ้น(พี่เฟลม: ดูแล้วเงียบไว้ อย่าทำให้มันรู้ว่าพีชรู้เรื่องคลิปแล้ว ไม่งั้นมันเล่นพี่แน่ หายไว ๆ นะ)มันคือข้อความที่พี่เฟลมส่งมา ฉันจึงส่งสติ๊กเกอร์กลับไปจากนั้นฉันก็เกิดอาการนอนไม่หลับ กระสับกระส่ายเมื่อนึกถึงคำพูดไอ้เฮียในคลิปฉันไม่รู้จะทำยังไง ก็เลยไลน์ไปบอกไอ้เฮียว่าตัวเองนอนไม่หลับ จากนั้นก็ปะทะคารมเรื่องของกินกันเล็กน้อย แต่ไม่นานนักไอ้เฮียมันก็กลับมาพร้อมของกินที่แสนอร่อย“พีช พีชเว้ย พีช!” เสียงเอ่ยเรียกชื่อของฉันดังขึ้น ทำให้ฉันสะดุ้งจากภวังค์ความคิด“เสียงดังทำไมเฮีย” ฉันชักสีหน้าใส่คนที่เสียงดังข้าง ๆ ตัว“ก็เรียกตั้งนานแล้วไม่ได้ยิน เหม่ออะไรอยู่”“แค่คิดว่าจะกลับมาเดินได้ไหม” ฉันโกหกออกไป แต่อีกใจก็กังวลนะ กลั

ต่อมาฉันรู้สึกชาที่ใบหน้าด้านซ้าย รู้สึกได้ว่าแรงที่โดนตบมันค่อนข้างแรง และทำให้เลือดกบปากฉันเลยทีเดียว"ทำเหี้ยอะไร!" น้ำเสียงที่สบถหยาบฟังดูน่ากลัว แต่ก็ไม่ได้ทำให้ฉันตื่นกลัวขึ้นมามากนักหรอกเพราะฉันกำลังโกรธที่เขาตบหน้าฉันฉันเงยหน้ามองเขาทั้งสภาพโป๊เปลือย ซึ่งสายตาของเขาเพ่งมองมาที่ฉันอยู่ก่อนแล้วเขามองฉันด้วยสีหน้าและท่าทางที่เคร่งขรึม เขาทำเหมือนโกรธฉันมากที่ฉันกระทำแบบนั้นลงไป"..." เรามองหน้ากันอยู่นาน ฉันจึงค่อยๆพยุงตัวลุกขึ้นยืน จากนั้นก็เดินไปเปิดฝักบัวล้างตัว แล้วก็คว้าชุดคลุมมาคลุมตัวและเดินออกจากห้องน้ำทุกการกระทำอยู่ในสายตาของไอ้เฮียตลอด แต่ฉันไม่ได้พูดหรือเอ่ยอะไรกับเขาฉันทำเหมือนเขาไม่อยู่ในสายตา ส่วนเขาฉันคาดเดาไม่ออกหรอกว่าเขาคิดอะไรอยู่ฉันเดินมาเป่าผมและคว้าเสื้อมาสวมนอน นั่งเป่าผมจนแห้งแล้วก็เดินไปนอนที่เตียง ไม่ได้สนใจที่จะทาครีมทาแป้งหรือทาแผลที่โดนตบทั้งนั้นตอนนี้ฉันกำลังรู้สึกเคว้งคว้างฉันในตอนนี้เหมือนอยู่ตัวคนเดียวบนโลกใบนี้ ครอบครัวก็ไม่มีเหลือ คำว่า 'เบื่อ' ของไอ้เฮียยังคงดังก้องอยู่ในหัว รวมถึงตอนที่ไอ้เฮียมันตบหน้าฉันด้วยฉันนอนคลุมโปงเงียบๆ พร้อ

เช้าวันรุ่งขึ้น...ทุกอย่างก็ตกอยู่บนความเงียบ และตอนนี้บรรยากาศโคตรอึมครึม เมื่อคืนผมชั่งใจอยู่นานว่าจะกอดเธอดีไหม เพราะผมกอดเธอไว้ก่อนหลับตานอนตลอดแล้วสุดท้ายผมก็นอนนิ่งๆ ซึ่งผมนอนแทบจะไม่หลับ แต่ก็ไม่อยากจะเอื้อมมือไปกอดเธอ เพราะรู้สึกได้ถึงความเฉยเมยที่เธอกำลังทำใส่ผม ผมก็เลยทำได้แค่นอนมองแผ่นหลังของเธอ"อยากกินอะไรไหม เดี๋ยวเฮียสั่งแม่บ้านให้" และก็เป็นผมเองที่เอ่ยออกไป"..." แต่ผมดันไม่ได้คำตอบกลับมา ตอนนี้พีชนอนหันหลังให้ผม ซึ่งผมกำลังนอนมองแผ่นหลังของเธอนั่นแหละครับ"หันหน้ามาคุยกับเฮียหน่อยสิ" ผมขยับตัวเข้าไปใกล้เธออีกนิดแม่ง ผมควรยื่นมือไปกอดเธอดีไหมวะทำไมการที่ผู้หญิงคนนี้มีอาการแบบนี้ ผมต้องรู้สึกประหม่าแบบนี้ด้วยแล้วเธอก็นิ่ง แต่ผมคิดว่าอีกสักพักเธอต้องลุกหนีแน่ๆผมต้องรีบเคลียร์ให้จบวันนี้และตอนนี้ ไม่งั้นผมคงไปทำงานแบบสบายใจไม่ได้ และคงไม่มีกระจิตกระใจจะทำด้วย ผมไม่อยากให้เธอคาดสายตา ผมยอมรับตรงๆเลยว่า 'ผมกลัวเธอตาย'"เฮียขอโทษ" หลังจากที่ผมชั่งใจในความกล้าอยู่นาน และแล้วผมก็ขยับตัวไปชิดพร้อมโอบกอดเธอไว้ โดยที่เธอยังคงนิ่ง"ขอโทษที่เฮียพูดไม่ดี ขอโทษที่เฮียตบหน้าหนู

"โอ๋ๆ ขอโทษนะครับ" ไอ้เฮียรีบปรี่เข้ามาซบฉันทันที"ไปอาบน้ำเถอะค่ะ หนูหิวข้าวแล้ว""สรุปไปกินนอกบ้านเนอะ""ไม่เอา กินในบ้านนี่แหละ หน้าหนูระบมแบบนี้ออกไปก็อายคนแย่สิ""โอเค งั้นไว้วันหลังเราค่อยไปกัน""ยังไงก็ได้ค่ะ แต่วันนี้เฮียไปอาบน้ำเร็ว หนูจะแต่งตัวรอ""ครับ"จากนั้นไอ้เฮียก็เดินเข้าห้องน้ำ ส่วนฉันก็เดินมาแต่งตัวถ้าคำว่ารักที่ไอ้เฮียพูดออกมามันมั่นคง ก็คงจะดี เพราะอย่างน้อยความรู้สึกของเราก็ตรงกันสามวันต่อมา..."จะกอดอีกนานไหม" ฉันพึมพำในอ้อมกอดของคนที่ได้ชื่อว่าเป็นสามี ตั้งแต่วันนั้นจนวันนี้ เราตัวติดกันตลอด ไปทำงานก็หิ้วฉันไปด้วย ฉันบอกว่าไม่ไปก็ไม่ยอม แล้วก็ชอบกอดชอบฟัดฉันก่อนนอนทุกคืนไอ้เฮียที่เคยปากร้ายหายไปไหนก็ไม่รู้ เอาตรงๆคือ ไอ้เฮียคนนี้ฉันไม่ค่อยชิน มันอ้อนเกินไป มันไม่ใช่แบบที่ฉันรู้จัก"ชั่วชีวิตของเฮีย" ให้คำตอบพร้อมกับกดจมูกลงที่ศีรษะของฉัน จูบหอมอยู่นั่นแหละ"พอแล้ว วันนี้จะไปเรียนแล้ว" ฉันห้ามปรามและพยายามลุกขึ้นนั่ง"อดทนนะ เดี๋ยวก็จบ" ไอ้เฮียขยับมานอนที่ตักของฉัน"หนูไม่ชอบการเป็นจุดเด่น รำคาญพวกชอบซุบซิบนินทา" ฉันบอกเล่าขณะที่ไอ้เฮียคว้ามือฉันไปสูดดม"สู้ๆ

"คุณท่านคะ เรากลับกันเถอะค่ะ ออกมาแบบนี้อาการคุณท่านจะแย่นะคะ" มะปรางรีบเสนอตัวเดินไปหาพ่อไอ้เฟลม"ฉันไม่เป็นไรมากหรอกหนูปราง แต่หนูควรมีความสุขได้แล้วไม่ใช่ปล่อยให้ไอ้เฟลมมันเข้าใจผิดแบบนี้ ไปแต่งตัวเถอะ เดี๋ยวฉันจะคุยกับลูกชายฉันเอง" พ่อไอ้เฟลมหันไปพูดกับมะปราง"แต่คุณท่านคะ""เชื่อฉันเถอะ ไปแต่งตัว" พ่อไอ้เฟลมว่า และมะปรางก็ทำตาม"งั้นผมกับพีชกลับก่อนนะครับ" เป็นผมที่พูดออกไปเพราะคิดว่าเรื่องต่อจากนี้คงจะเป็นเรื่องของครอบครัว ซึ่งคนนอกอย่างผมและพีชไม่ควรอยู่ฟัง"อยู่เถอะ อยู่เป็นเพื่อนลูกชายฉัน" พ่อไอ้เฟลมบอก พวกผมก็เลยพากันมานั่งที่โซฟา"มะปรางไม่ใช่เมียฉัน แต่เพราะมะปรางรู้ว่าฉันป่วย และฉันไม่อยากบอกแกเรื่องป่วย มะปรางเลยอาสามาดูแล ถ้าฉันไม่ยอมให้มะปรางดูแล มะปรางก็จะบอกแกว่าฉันป่วย ฉันจึงให้มะปรางเข้ามาดูแล และก็ให้แกเข้าใจเองว่ามะปรางคือเมียใหม่ฉัน แล้วที่ฉันบอกว่าพามะปรางไปเที่ยวเมืองนอกบ่อยๆ ความจริงฉันไปรักษาตัวที่นั่น" พ่อไอ้เฟลมเริ่มเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้น โดยที่พวกผมนั่งฟังเงียบๆ"พ่อจะบอกว่าทุกอย่างที่ผมเข้าใจคือเรื่องเข้าใจผิด" ไอ้เฟลมเหมือนไม่เชื่อในเรื่องที่พ่