Todos los capítulos de เสี่ยเถื่อน(ซุกเมีย): Capítulo 31 - Capítulo 40

“มึงนี่แม่ง...” ผมโวยวายทันทีที่หย่อนตัวลงนั่งโซฟาภายในห้องผู้อำนวยการอย่างไอ้เฟลม“มึงจะโวยกูไม่ได้นะ ดูสภาพมึงดิ ถ้ากูเป็นเมียกูก็ไม่คุยด้วย สำส่อนโคตร” ไอ้เฟลมมันส่ายหัวใส่ผม หลังจากที่มันใช้สายตาลากยาวมาที่ต้นคอของผม“เอ้า! ไอ้นี่”“กูพูดเรื่องจริง มึงมีเมียแล้วควรให้เกียรติเมียบ้าง ไม่มีใครอยากโดนหยามหรอก มึงลองให้พีชเอากะคนอื่นไหมล่ะ แบบที่มึงทำอยู่” ไอ้เฟลมมันนั่งที่เก้าอี้ของมัน แล้วมันก็เริ่มพล่าม“กูรู้ว่ามึงไม่อยากรักใคร แต่มึงอย่าลืมว่าตอนนี้มึงรู้สึกกับพีชไปแล้ว อย่าทำเมินให้มาก ทำร้ายตัวเองเปล่า ๆ”“มึงก็รู้ว่าอริและคู่แข่งทางธุรกิจกูเยอะ ถ้าพวกมันรู้ว่ากูมีพีช ชีวิตพีชไม่ปลอดภัยแน่ ๆ” ผมบอกพร้อมกับเอนตัวลงนอนที่โซฟาใหญ่เมื่อคืนหนักไปหน่อย ผมก็เลยเพลีย“อำนาจอยู่ในมือ แค่ปกป้องผู้หญิงที่มึงรัก มึงจะทำไม่ได้เลยหรือไง” ไอ้เฟลมทักท้วง“ได้ แต่กูไม่อยากเอาชีวิตพีชมาเสี่ยง มึงจำไอ้ฮอลล์น้องกูได้ไหมล่ะ ครั้งนั้นน่ะมหากาพย์เลยนะมึง กูต้องสูญเสียน้องชายคนที่3 ไหนจะลูกน้องนับร้อยชีวิต ป๊ากับไอ้ฮอลล์ต้องแกล้งตาย วุ่นวายกันยกใหญ่ น้องสะใภ้ก็เกือบไม่รอด” ผมบอกเล่าพร้อมกับย้อนนึกถึง

ปึง!ฉันดึงประตูรถหรูปิดด้วยความแรง หลังจากที่เข้ามานั่งในรถ“พังละมั้ง” ไอ้เฮียมันพูดขึ้น“...” ฉันทำหน้าบึ้ง ไม่สนคนข้าง ๆ แล้วก็เชิดใส่เขาหงุดหงิด โมโห อยากโวยวาย อยากระบายแต่คนแบบไอ้เฮีย พูดด่าไปมันก็เฉย แถมถ้าด่ามาก ๆ มันตอกกลับฉันอีกต่างหากผู้ชายปากหมา นิสัยแย่ เอาแต่ใจฉันจุกนะที่ไอ้เฮียมันว่าฉันเล่นตัวทั้งที่ไม่ค่าอะไรทำไมอะ ทำไมฉันจะขัดขืน จะขยะแขยงมันไม่ได้ ในเมื่อมันมั่วผู้หญิงไปทั่ว ป้องกันบ้างรึเปล่าก็ไม่รู้ ถ้าเกิดเอาโรคมาติดฉัน ฉันจะไม่ติดโรคร้ายแบบมันหรือไงโรคร้ายต่อให้มีเงินทองท่วมหัวก็รักษาไม่หายหรอกโอ๊ย... หงุดหงิด อยากแหกปากด่ามัน แต่ก็ทำได้แค่นิ่งเงียบ“ลงครับอีหนูของเฮีย หรือต้องให้เฮียอุ้มลง” เสียงทุ้มของไอ้เฮียดังขึ้นร่วมชั่วโมงในการเดินทาง ซึ่งที่นี่ที่ไหนฉันไม่รู้และฉันไม่คิดจะถามด้วย ไม่อยากคุย“ชิ” ฉันหันไปจิ๊ปากใส่ไอ้เฮียแล้วก็ลงจากรถ เดินไปยืนเคียงข้างมันที่นี่คลับคล้ายคลับคลาโกดังใหญ่ไม่สิ ไม่คล้ายหรอก มันใช่เลย“อย่าห่างเฮีย และอย่าโวยวาย” ไอ้เฮียมันบอกและเดินนำหน้าฉัน ฉันเดินตามติด ๆไอ้เฮียพาฉันเข้าลิฟต์พอลิฟต์เปิดออกก็เจอกับห้องห้องหนึ่งซึ

“จะกอดทำไมนักคุณ ฉันอึดอัด” ฉันโวยวายเมื่อแขนที่มีกล้ามเป็นมัด ๆ พาดลงกลางตัวฉันเป็นเวลานานมากแล้ว พอฉันปัดออก ไอ้เฮียมันก็พาดมาไว้แบบเดิมฉันก็เลยโวยวาย แทนที่มันจะสำนึก มันดันกอดฉันแน่นกว่าเดิม“เฮีย!” ฉันส่งเสียงอีกรอบ“โวยวายอะไรนักหนู แค่กอดแค่ก่ายไม่ตายหรอกน่า” พอไอ้เฮียมันสะลึมสะลือพูดจบมันก็เอาหน้ามาซุกที่ต้นคอฉันคือนี่มันกลางดึกเว้ยหลังจากที่กลับมาจากการเจอน้องชายคนที่2 และแวะกินข้าวเรียบร้อย ถึงบ้านฉันก็ไม่ได้สนใจอะไร เดินขึ้นห้องและอาบน้ำนอนทันทีไอ้เฮียจะทำอะไรก็เรื่องของมัน ฉันคิดแค่นั้นแต่ตอนนี้ไม่ได้ละไง เพราะสิ่งที่มันทำคือการเบียดเบียนการนอนของฉัน“ตัวเท่าหมีควาย ทับคนตัวเล็ก หน้าก็ซุกหายใจรดอยู่ได้” ฉันตัดพ้อเบา ๆ เพราะทำอะไรไม่ได้ ก็ไอ้เฮียมันเล่นล็อคฉันไว้แบบนี้“มีเมียก็ต้องกอดเมียดิ จะให้ไปกอดใคร” ไอ้เฮียมันพึมพำอยู่ซอกคอฉันนี่แหละ“เหอะ กล้าพูดเนอะ” ฉันบอกแล้วจากนั้นก็เงียบลงไอ้เฮียมันไม่พูดอะไรต่อ แต่เน้นน้ำหนักการกอดการก่ายมากกว่าเดิมจ้ะ อิพีชก็ยอมเหมือนเดิม เพราะทำอะไรไม่ได้“ไง” เสียงของใครคนหนึ่งเอ่ยทักฉัน ใช่ ๆ คงเป็นฉันนั่นแหละ เพราะฉันนั่งอยู่คนเดีย

“อื้ม แบบนั้นแหละหนู” เสียงครางกระเส่าดังขึ้นเรื่อย ๆ ในขณะที่ฉันใช้ลิ้นลากเลียดุ้นยาว ฉันทำตามที่ไอ้เฮียมันสอนทุกอย่าง ไม่ว่าจะใช้ปากครอบ ใช้ลิ้นดัน ดูดอม ลากเลีย“อ่าส์” เสียงครางของไอ้เฮียดังขึ้นเเล้วการกระแทกดุ้นเข้ามาในปากของฉันก็เร่งจังหวะถี่ ๆ มือหนาเกร็งขณะกำกลุ่มผมของฉันแล้วจู่ ๆ น้ำกามก็พุ่งลงคอฉัน ซึ่งฉันไม่รู้ว่าต้องทำแบบไหน ก็เลยกลืนลงคอแบบงุนงง“นักเรียนคนนี้น่ารักจัง” ไอ้เฮียมันชักดุ้นออกจากปากฉันแล้วโน้มตัวมาแตะจูบที่เรียวปากน่ารักบ้าอะไรล่ะ ตั้งตัวไม่ทันต่างหากจากนั้นไอ้เฮียมันก็ขยับตัวลงไปที่หว่างขาฉัน ถลกกระโปรงฉันขึ้น กางขาฉันออกแล้วก็ซุกหน้าลงไปตรงนั้น ลิ้นร้ายแตะลงที่จุดกระสัน แล้วไอ้เฮียมันก็กระดกลิ้นรัว ๆ ทำเอาฉันแทบขาดใจ“อ๊ะ เฮีย...” ฉันครางเสียงหลงใบหน้าฉันตอนนี้คงน่าอายมากแน่ ๆไอ้เฮียขยับตัวขึ้นมาป้อนจูบอย่างดูดดื่ม ในขณะที่นิ้วร้ายสอดแทรกเข้าไปในโพรงสวาทและทำการกระดกระรัวทำตัวฉันสั่นสะท้านไปทั้งกาย“เบาๆหน่อยเฮีย” ฉันร้องบอกขณะที่มือกำผ้าปูที่นอนแน่น กระแทกเข้ามาไม่สงสารช่วงล่างฉันเลยการร้องปรามไม่ได้ช่วยให้ไอ้เฮียมันผ่อนแรงลงสักนิด ไอ้เฮียมันยังกระแ

“หมอบอกว่าหนูเป็นอะไรเฮีย” ภรรยาตัวแสบเอ่ยถามผมถึงอาการของตัวเอง ถามไถ่ถึงสาเหตุที่จู่ ๆ แข้งขาเธอก็หมดเรี่ยวแรง“หนูไม่ได้เป็นอะไรมากหรอก เดี๋ยวกินยาตามที่อาหมอสั่งให้ แล้วก็นอนพักเยอะ ๆ อย่างที่อาหมอบอก ไม่นานหนูก็จะเดินได้” ผมลูบที่แก้มเนียนขณะบอกเล่า ผมให้อาหมอมาตรวจ พร้อมกับบอกเล่าถึงสารเคมีที่ให้เธอสูดดมเมื่อคืน“อยู่ ๆ จะเป็นได้ไง มันต้องมีสาเหตุดิ” เธอทำหน้าสงสัย“หนูแพ้ยาที่เฮียป้ายเมื่อคืน”“...” เธอมองหน้าผมด้วยสายตาที่อ่อนล้า เธอคงกำลังก่นด่าตัวเองที่เลือกเกิดไม่ได้ ลิขิตโชคชะตาตัวเองไม่ได้“เฮียจะไม่ทำอีก” ผมลอบหายใจและให้คำมั่นสัญญา“ฮึ” พีชเค้นเสียงในลำคอแล้วสะบัดหน้าออกจากมือของผม“เอาน่า สัญญาว่าจะไม่เกิดขึ้นอีกแน่ ๆ” ผมย้ำคำพูดอีกรอบ อยากให้เธอเชื่อมั่นว่าผมจะไม่ทำมันอีก แต่ก็ไม่ได้อยากให้เธอได้ใจว่าผมจะใจดีกับเธอบางทีผมก็งงกับอารมณ์ตัวเองเหมือนกัน“เฮียใจร้ายกับผู้หญิงคนอื่น เหมือนที่ทำกับหนูไหม” เธอเอ่ยถาม แต่ไม่ได้มองหน้าผม“อย่าเพ้อพีช นอนได้แล้ว” ผมเลี่ยงการตอบคำถาม ผู้หญิงอื่นไม่สิทธิ์ได้อ้าปากถกเถียงผมแบบเธอ และผมไม่เคยต้องใส่ใจดูแลผู้หญิงคนไหนให้วุ่นวายใจพี