บททั้งหมดของ เสี่ยเถื่อน(ซุกเมีย): บทที่ 1 - บทที่ 10

"จะนั่งเงียบอีกนานไหมพีชญา" ผมเอ่ยถามเด็กน้อยที่ผมเลี้ยงดูไว้ตั้งแต่เธออายุได้15ปี จนตอนนี้เธอกำลังจะเข้ามหาวิทยาลัยที่ผมเป็นคนกำหนดให้ยัยเด็กตรงหน้าผมเธอชื่อพีชญา เธอเป็นเด็กผู้หญิงน่ารัก สวย เปรี้ยวบ้างบางครั้ง แต่เธอไม่เคยได้เที่ยว เพราะผมให้บอดี้การ์ดคุมเธออย่างแน่นหนาเธอไม่มีโอกาสได้เล็ดลอดสายตา และไม่มีสิทธิ์คบกับผู้ชายหน้าไหนทั้งนั้น ถ้าผมไม่อนุญาตส่วนผมใครๆก็ต่างเรียก 'เสี่ยภพ' ผมเป็นหลานชายของป๊า'คงคา' ผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าเป็นเจ้าพ่อมาเฟีย พ่อแม่ผมตายเพราะไอ้เมฆามันลอบฆ่า ป๊าคงคาจึงรับผมมาเลี้ยงเป็นลูกบุญธรรมผมอายุ25ปี แก่กว่าไอ้ฮอลล์และพี่น้องทุกคน แต่ไอ้พวกนั้นดันเรียกผมเหมือนเพื่อน ซึ่งผมก็ปล่อยผ่านขี้เกียจมากความ เพราะมันวุ่นวาย ผมรำคาญ!อย่างที่รู้กันว่าป๊าคงคามีลูกบุญธรรมสี่คน นั่นก็คือ ผม ไอ้ธัน ไอ้ธอน และไอ้ฮอลล์น่าเสียดายที่ไอ้ธอนมันตาย แต่ก็นั่นแหละ ถ้ามันไม่เอาตัวเข้าแทรกบังกระสุนแทนจิว ป่านนี้น้องสะใภ้คนสุดท้องคงตาย และไอ้ฮอลล์คงตรอมใจตายตาม"พีช...เอ้ย! หนูแค่จะเอาเพื่อนมาอยู่ด้วยเท่านั้นเองค่ะ ไม่ได้บอกใครสักหน่อยว่ารู้จักเฮีย" พีชญาเป็นคนหัวรั้น และผมก็ดั

“พีช ไม่เอาอย่าเล่นแบบนี้” เสียงนุ่มนวลของฟิล์มร้องปรามเมื่อฉันจับแขนของเธอทั้งสองข้างขึงลงกับเตียงนอนและกดเอาไว้“ฟิล์มจ๋า ไม่ห้ามได้ไหม พีชอยากจูบ” ฉันเอื้อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานเยิ้ม บอกถึงความต้องการที่กำลังพลุ่งพล่านไปทั่วร่าง“พีชสัญญาก่อนสิว่าจะรักฟิล์มแค่คนเดียว” ฟิล์มยิ้มยั่วหลังจากที่เธอลั่นวาจาว่าต้องการคำสัญญา“ฟิล์มจะเป็นผู้หญิงคนเดียวที่พีชรัก” ฉันบอกอย่างไม่ลังเล เพราะฉันคิดว่าฉันรักผู้หญิงที่นอนอยู่ใต้ร่างฉันตอนนี้ฉันรู้สึกใจเต้นแรงกับฟิล์มมาเนิ่นนาน เราสองคนอยู่ในสถานะของคำว่าเพื่อนรัก ทุกช่วงเวลาของฟิล์มมีฉันอยู่ข้างๆเสมอตั้งแต่เรารู้จักกัน“พีชก็เป็นคนเดียวที่ฟิล์มรัก ฟิล์มจะรักแค่พีชคนเดียวและตลอดไป” เมื่อสิ้นประโยคนี้ ฉันกรีดยิ้มหวานก่อนจะโน้มหน้าลงไปใกล้ชิด เราสองคนสบตากันเรียวปากของเราทั้งสองประกบแนบชิด ก่อนจะป้อนจูบที่ไม่ประสีประสา สอดเรียวลิ้นเกี่ยวกันอย่างทุลักทุเลเราเป็นครั้งแรกของกันและกัน“พีชรักตัวนะ” ฉันถอนจูบออกแล้วพร่ำคำรักต่อจากนั้นฉันก็ลุกขึ้นนั่งปลดชุดนอนตัวยาวออกจากเรือนร่างของฟิล์ม ส่วนฟิล์มก็ลุกขึ้นมานั่งแล้วถอดชุดนอนของฉันออกเช่นกันตอนนี้ร่า

“ไปคาสิโนS” ผมเดินลงมาจากชั้นบนด้วยใบหน้าเรียบนิ่งหงุดหงิดแบบนี้อยู่บ้านคงได้อาละวาดคน“ครับนาย”“นายครับ นายจะขังคุณพีชไว้แบบนั้นจริง ๆ เหรอครับ” บอดี้การ์ดที่ผมมอบหน้าที่ให้ดูแลยัยหัวรั้นเอ่ยถามผม“เออ!” ผมตอบด้วยน้ำเสียงฉุนเฉียว พูดถึงยัยเด็กนี่ทีไรผมก็หัวเสียทุกทีแม่ง!ผมเลี้ยงดู ปรนเปรอให้ทุกอย่างที่คนธรรมดาแทบจะต้องดิ้นรนหา ส่วนยัยนี่อยู่เฉยๆก็ได้มาแต่เธอกลับมีรสนิยมความชอบทางเพศเบี่ยงเบนไปทางผู้หญิง!ทุก ๆ วันรูปถ่ายของเธอจะถูกส่งเข้าเครื่องผมเป็นประจำ เพราะมันคือคำสั่งของผม แต่เมื่อหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมา ผมยุ่งกับงานก็เลยไม่ได้เปิดดูมาเปิดดูก็เมื่อคืนตอนดึกๆ ทำให้ผมได้เห็นรูปถ่ายยัยนั่น ที่รอบคอมีแต่รอยแดงเป็นจ้ำ ๆ ไปหมดใคร? ใครเป็นทำ! นั่นคือสิ่งแรกที่ผมฉุกคิดจากนั้นผมก็ต่อสายถึงไอ้บอดี้การ์ดที่ไปดูแลยัยนั่นทันที คำตอบที่ผมได้ทำให้ผมหัวร้อนมากกว่าเดิมยัยนั่นชอบผู้หญิง!แล้วผู้หญิงที่ยัยนั่นชอบก็เป็นคนที่ยัยนั่นพยายามถกเถียงกับผม เพื่อให้ผมยินยอมให้ผู้หญิงที่อ้างว่าเพื่อน ได้มาอยู่ด้วยกันตายๆ เกิดมาผมโชกโชนเรื่องผู้หญิงก็จริง แต่เหตุการณ์แบบนี้ผมไม่เคยเจอและมันไม่สมควร

ตอนนี้หัวใจของฉันมันสั่นระรัวไปหมด ฉันมองหน้าเขาด้วยความหวั่นกลัว ส่วนนั้นของเขามันเป็นแท่งยาวใหญ่ แต่ที่น่ากลัวคือมันเหมือนมีเม็ดบางอย่างโผล่ผุด แล้วถ้าฉันมองไม่ผิด ตรงหัวมันมีอะไรห้อยอยู่คล้ายๆเหล็กหรือจิวอะไรสักอย่างเขาค่อยๆเอาส่วนหัวถูไถตรงปากทางเข้า แต่เท่าที่ฉันเห็นความน่าจะเป็นไม่น่าเข้าไปได้แล้วจู่ ๆ เขาก็มุดก้มหน้าลงไปตรงหว่างขาฉัน แล้วจากนั้นลิ้นของเขาก็ชอนไชอยู่ตรงส่วนนั้นของฉัน การกระทำที่ปรนเปรอบำเรอฉัน มันทำให้รู้สึกจะขาดใจตายอย่างไรอย่างนั้นสิ่งที่เขากำลังทำมันยิ่งกว่าสิ่งที่ฟิล์มเคยทำในขณะที่ฉันหลงระเริงเพราะเรียวลิ้นที่ฉันนึกรังเกียจ เขาก็...“อ๊ะ!” ฉันอยากจะร้องให้ดังกว่านี้ แต่มันจุกเสียดไปหมดเพราะจู่ ๆ ไอ้ดุ้นที่ฉันคิดว่าไม่น่าจะเข้ามาอยู่ในตัวฉันได้ มันดันถลำลึกเข้ามาอยู่ด้วยความรวดเร็วและจุกไปทั่วท้อง“จิ๊! โคตรเจ็บ” เสียงของเจ้าของดุ้นประหลาด ที่มีอุปนิสัยเป็นคนขวางโลก ตอนนี้เขาทำหน้าบิดเบี้ยวเล็กน้อย“นะ...หนูเจ็บ” ฉันร้องบอกเมื่อต้านทานความเจ็บปวดไม่ไหว ทั้ง ๆ ที่พยายามฝืนแต่มันดันเจ็บเจียนจะขาดใจ“เดี๋ยวเธอก็ชิน เพราะเธอจะโดนทุกวัน” เขากระซิบพร้อมยิ้มเหี้

“ลงไปกินข้าวกัน พีชเดินไหวไหม” พี่จิวเธอเอ่ยถามหลังจากที่ทำแผลให้ฉันจนเสร็จ ซึ่งก็ใช้เวลานานพอสมควรแล้วคือสภาพฉันเหมือนโดนรุมโทรม“เขาไม่ให้พีชออกไปไหนค่ะ” ฉันยิ้มให้ผู้หญิงตรงหน้าเล็กน้อย ฉันเริ่มคุ้นชินกับเธอเพียงเวลาไม่นาน คงเพราะเธอพูดตรง ๆ บอกเล่าเรื่องราวของเธอให้ฉันฟัง และฉันรู้สึกว่าน่าจะเชื่อใจเธอได้“แบบนี้ก็เหงาแย่สิ ไม่เป็นไร เดี๋ยวพี่รับผิดชอบเอง ปะ” น้องสะใภ้ของเสี่ยขวางโลกยื่นมือบางมาตรงหน้าฉัน“คือ...” ฉันอ้ำอึ้ง ก็ฉันไม่อยากขัดใจไอ้เสี่ยนั่นนี่นา ฉันกลัวเขาโมโหแล้วไปพาลใส่ฟิล์ม“เสี่ยภพจะไม่โกรธ เชื่อใจพี่สิ พี่มีข้ออ้าง เขาไม่กล้าหือกับคนท้องหรอก” เธอยืนยันเป็นมั่นเป็นเหมาะ“ถือว่าไปกินข้าวเป็นเพื่อนคนท้องนะ” เธอยังคงคะยั้นคะยอต่อ“ก็ได้ค่ะ” เนื่องจากไม่อยากให้คนท้องรอนาน ฉันก็เลยจำยอม ทั้ง ๆ ที่ในใจแอบกลัว“เอ่อ...พีชเดินไหวใช่ไหม?” นั่นสิ ฉันเดินไหวไหมนะ“น่าจะพอเดินได้ค่ะ” ฉันค่อย ๆ พยุงตัวลุกขึ้นยืน ซึ่งก็สามารถยืนได้ ส่วนการเดินเหินก็จะติดขัดนิด ๆ แต่คงไม่เป็นปัญหาเพราะน้องสะใภ้ของไอ้เสี่ยขวางโลกเดินเร็วไม่ค่อยได้“คุณพีช! ลงมาทำไมคะเดี๋ยวคุณท่านจะลงโทษนะคะ” ป