LOGIN
Report
‘พีชญา’ หรือ ‘พีช’ กำลังจะเข้ารั้วมหาวิทยาลัย อายุ18ย่าง19ปี “ไม่ทำได้ไหมคะ เรื่องแบบนี้หนูไม่ชอบ” ฉันขอร้องผู้ชายตรงหน้า “แต่ฉันโคตรจะชอบเรื่องแบบนี้” นี่คือคำตอบที่เขามีให้กับเรื่องที่ฉันขอร้อง ความสุขสบายใครมันก็อยากได้กันทั้งนั้นแหละวะ แต่ตอนนี้สิ่งที่ฉันต้องการมากที่สุดคือ ‘อิสรภาพ’ ‘อิสรภาพ’ สิ่งนี้หายไปตั้งแต่เขาย่างกายเข้ามามีบทบาทในชีวิตของฉัน! ‘ธนภพ’ หรือ ‘เสี่ยภพ’ ผู้ชายที่ปิดกั้นหัวใจตัวเอง เพียงเพราะกลัวความเสียใจ “บอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าทำในสิ่งที่เฮียไม่ชอบ!” “ก็พีชชอบแบบนี้ คุณอย่างี่เง่าได้ไหมคะ” ครอบครัว ผู้หญิง เซ็กส์ ยา... คือความสุขของผม ไม่จำเป็นต้องใช้หัวใจ! แค่ร่างกายร้อนรุ่มเมื่อสัมผัสกัน แค่นั้นก็เพียงพอ...
View MoreChapter 1
ซุกเมีย1 เขาไม่รู้หรอก
“จะทำแบบนั้น ถ้านายรู้พวกผมตายแน่ ๆ เลยครับ” น้ำเสียงหวาดหวั่นของบอดี้การ์ดที่ตามติดชีวิตของฉัน
พวกเขาตามติดตั้งแต่ที่ฉันย่างก้าวเข้ามาอยู่ในวงจรของคำว่า ‘เด็กเสี่ย’
“ถ้าพวกคุณไม่พูด เขาไม่มีทางรู้หรอกค่ะ” ฉันชี้แนะนำทางด้วยความมั่นใจ
เพราะนาน ๆ ทีเสี่ยผู้มีพระคุณถึงจะโผล่หัวมาให้ฉันเจอ ชีวิตของฉันส่วนมากจึงมีแต่บอดี้การ์ดที่เห็นหน้าเป็นประจำ
“นายไม่ใช่คนโง่นะครับ” เสียงของบอดี้การ์ดคนที่สองแย้งขึ้น
“แต่พีชจะทำค่ะ” ฉันยิ้มตาหยี ทำหน้ามึนทึนไม่สนโลก
“แต่...” บอดี้การ์ดเอ่ยอย่างพร้อมเพรียง
“ไม่มีแต่ค่ะ พีชแค่ให้เพื่อนรักมาอยู่ด้วย พีชไม่ได้เอาผู้ชายมาอยู่ด้วยสักหน่อย พวกคุณจะกลัวอะไรกันนักหนา ถ้าเสี่ยรู้เดี๋ยวพีชเคลียร์เองค่ะ” ฉันร่ายเรียงคำพูดเสร็จก็ลงจากรถแล้วเดินเข้าโรงเรียนเอกชนชื่อดังทันที
ฉันชื่อ ‘พีชญา’ หรือเรียกสั้นๆว่า ‘พีช’ ฉันอายุ18จะย่างเข้า19 กำลังจะจบออกจากรั้วโรงเรียน เพื่อเข้าสู่รั้วมหาวิทยาลัย
มหาวิทยาลัยที่ฉันไม่ได้สอบ ไม่ได้เอ็น ไม่ได้พยายามอะไรเหมือนคนอื่น ฉันมีหน้าที่แค่ไปเรียนตามตารางชีวิตที่ผู้มีพระคุณจัดเตรียมไว้ให้
ชีวิตฉันไม่ต้องห่วงใคร เพราะไม่มีใครให้ห่วง บุพการีสิ้นชีพเพราะโดนรถยนต์พุ่งชนตอนฉันอายุได้15ปี คนชนขับรถหนีทันที บนถนนไร้รถสัญจร แม่สิ้นใจในเวลาเพียงไม่กี่นาที
เหลือเพียงพ่อที่อาการหนักหนาสาหัส! จนแล้วจนรอดก็ไม่มีใครขับรถผ่านถนนเส้นนี้
ผ่านไปหลายสิบนาที ความหวังที่พ่อจะรอดก็ส่องสว่างพร้อมกับดวงไฟหน้ารถที่กำลังสาดแยงเข้ามาในดวงตาฉัน
พลเมืองดีที่ขับผ่านลงมาจากรถและให้การช่วยเหลือ
แต่ก็ไม่ทันได้ไปส่งโรงพยาบาล พ่อของฉันสิ้นใจเสียก่อน
เฮือกสุดท้ายของพ่อคือฝากฝังฉันไว้กับชายพลเมืองดี พ่อเอ่ยชื่อเขาเสมือนว่ารู้จักกับเขา
และพลเมืองดีคนนั้นก็ตกปากรับคำ
ซึ่งก็ไม่รู้ว่าเขาดีจริงไหม?
ด้วยความที่ว่าชีวิตฉันไม่มีญาติที่ไหนเลย พลเมืองดีคนนั้นก็เลยจัดการเป็นธุระเรื่องงานศพของพ่อแม่
และรับฉันเข้ามาอยู่ในความดูแลเพียงเพราะคำว่า...แค่สงสาร
‘ฉันแค่สงสารเธอ’
เขาพูดคำนี้ประจำ ตลอดเวลาเกือบ4ปีที่ฉันอยู่ในการดูแลของเขา
ฉันไม่คิดใส่ใจคำพูดของเขาสักนิด เพราะเขาก็ไม่ได้คิดใส่ใจฉัน
“พีชทางนี้” เสียงหวานๆเอ่ยเรียกฉัน และเมื่อฉันหันไปมองก็เห็นผู้หญิงตัวเล็กหน้าตาจิ้มลิ้มกำลังยืนโบกมือเรียกฉัน
ชื่อของเธอคือ ‘ฟิล์ม’ เพื่อนรักเพียงหนึ่งเดียวของฉัน
ฉันไม่ค่อยชอบคบใครเท่าไหร่ก็เลยมีฟิล์มที่สนิทที่สุด ส่วนเพื่อนที่เหลือก็พอคุยได้ แต่ถ้าให้สุงสิงก็คงไม่
“คิดถึงจังเลย” ฉันเอ่ยทักพร้อมด้วยรอยยิ้มแสนหวาน
“เมื่อคืนก็คุยกันทั้งคืน จะคิดถึงอะไรขนาดนั้น” ฟิล์มยื่นมือมาบีบที่แก้มของฉัน เมื่อฉันเดินเข้าไปถึงตัวเธอ
“เข้าห้องสอบกัน” ฉันจับมือที่แสนบอบบางของฟิล์มเดินเข้าห้องสอบ วันนี้เราสอบวันสุดท้าย
แล้วจากนี้เราก็จะย้ายไปอยู่ด้วยกัน...
“ทำได้ไหม” ฟิล์มถามไถ่หลังจากที่เราสอบเสร็จและกำลังจะกลับบ้าน
“ได้สิ ระดับพีช” ฉันอวดอ้างพร้อมกับรอยยิ้มกว้าง
“จ้า พีชคนเก่งของฟิล์ม”
“งั้นเย็นนี้จะให้พีชไปรับที่บ้านหรือฟิล์มจะให้คนขับรถที่บ้านมาส่ง” ฉันพูดเป็นการเป็นงาน หลังจากที่พูดหยอกล้ออยู่นาน
“เดี๋ยวฟิล์มโทรบอกอีกที งั้นฟิล์มกลับบ้านก่อนนะ แม่คงรอแล้ว” ฟิล์มบอกกล่าวและล่ำลา
“โอเคจ้ะ” ฉันพยักหน้ารับรู้ ฟิล์มก็เลยเดินแยกออกไป ฉันจึงเดินมาที่ลานจอดรถ ซึ่งบอดี้การ์ดคอยอยู่แล้ว
“นายจะคุยกับคุณพีชครับ” พอฉันเข้ามานั่งในรถ บอดี้การ์ดก็เอ่ยปากพร้อมกับยื่นมือถือของฉัน มาให้ฉัน
เวลาเรียนฉันไม่ชอบพกโทรศัพท์มือถือ ไม่ใช่ว่าตั้งใจเรียน เพียงแต่ฉันไม่จำเป็นต้องมีธุระคุยกับใคร
“ค่ะ” ฉันขานเรียกปลายสายสั้นๆ
(กำลังจะทำอะไร) เสียงทุ้มต่ำติดไปทางเย็นชาเอ่ยถามขึ้น
“กลับห้องไงคะ” ฉันบอกไปตามความจริง ก็ฉันกำลังจะกลับคอนโดจริง ๆ
(พีชญา) เมื่อเขาเรียกแบบนี้แสดงว่าเขากำลังโกรธ
“ว่ายังไงคะคุณธนภพ” ฉันทำเป็นไม่รู้เรื่อง
(การ์ดบอกเธอจะเอาเพื่อนเข้าไปอยู่ด้วย) เขากัดฟันพูด เหมือนกับว่ากำลังเก็บอารมณ์โมโหที่มีต่อฉัน
“ใช่ค่ะ หนูจะเอาเพื่อนมาอยู่ด้วย” ฉันยอมรับไปตามความจริง
บอดี้การ์ดขี้กลัว บอกเขาเรื่องนี้ชัวร์!
(ฉันบอกเธอไปแล้วไม่ใช่เหรอ ว่าฉันไม่ชอบอะไรบ้าง) เขาย้อนความถึงคำพูดที่เคยสั่งห้ามฉันทำ
“หนูจะ19แล้วนะคะ หนูแค่ให้เพื่อนมาอยู่ด้วยเอง” ฉันถกเถียง
(เธอกำลังพูดไม่รู้เรื่อง ฉันคิดว่าเราคงจะต้องคุยกันซึ่งๆหน้านะ เดี๋ยวการ์ดจะมาส่งเธอ เตรียมคำพูดของเธอไว้ล่ะ) เสี่ยภพผู้มีพระคุณหนักหนาตัดสายไปหลังจากที่ออกคำสั่งกับฉัน
เขาเป็นผู้ชายที่ทำตัวเหมือนคนขวางโลก
ฉันโคตรไม่ได้รับอิสระเลย ฉันเคยบอกว่าฉันไม่ต้องการอยู่ในความดูแลของเขา
แต่เขาหาได้สนใจคำพูดของฉันสักนิด
เขามันคนเอาแต่ใจ!
Latest chapter
เสี่ยเถื่อน(ซุกเมีย) ตอนพิเศษ วาย-ฟิล์ม 5(2) จบ
“ก็ดูคำพูดที่เขาพูดสิคะ เพราะคิดได้แต่คำพูดที่ทำร้ายจิตใจคนอื่นแบบนี้ไง นี่แม่พี่นะ พี่พูดแบบนี้ได้ยังไง พี่ไม่คิดว่าท่านก็เสียใจเหรอที่เรื่องมันเป็นแบบนี้ แล้วเพราะหนูนี่แหละที่ไม่ให้ท่านบอกพี่ เพราะหนูเคยบอกพี่แล้วว่าถ้าหนูเดินออกมาแล้วหนูจะไม่กลับไปหาพี่อีก หนูก็แค่ทำตามพูดไว้ไง” เธอต่อว่าผม ผมทรุดลงกับพื้น เพราะคำพูดของเธอ และรู้สึกเสียใจที่มองแม่ในทางไม่ดี“วายขอโทษนะแม่ ขอโทษ” ผมก้มลงกราบมารดาที่ตอนนี้ยืนร้องไห้ เพราะผมผิดที่ต่อว่า และโกรธท่านจนปล่อยให้ท่านอยู่คนเดียวมาตลอดหลายเดือน“ไม่ลูก แม่ไม่โกรธลูกเลย เพราะแม่ก็ผิดจริง ๆ ถ้าแม่ไม่ทำเรื่องนั้น ป่านนี้ลูกทั้งสองคงมีความสุขไปแล้ว แม่ผิดเองทุกอย่างแม่ผิดเอง” แม่นั่งลงข้างผมแล้วโอบกอดผมไว้“เลิกร้องได้แล้วลูก เดี๋ยวลูกสองคนคุยนะแม่ขอร้อง ในเมื่อยังรักกันก็ปรับความเข้าใจกันซะ อย่าอยู่อย่างทรมานอีกเลย เดี๋ยวแม่จะเข้าไปดูแฝดก่อนนะ คุยกันดี ๆ คุยกันให้เข้าใจ อย่าปล่อยเวลาไปกับความทุกข์อีกเลย” แม่ของผมลุกขึ้นยืนพลางเช็ดน้ำตาแล้วจับมือฟิล์มมาวางที่มือของผม จากนั้นท่านก็เดินจากไป“พี่ผิด พี่รู้ พี่ผิดทุกอย่าง พี่ดีใจนะที่หนูยังไม่ตาย
Last Updated : 2026-05-17เสี่ยเถื่อน(ซุกเมีย) ตอนพิเศษ วาย-ฟิล์ม 5
“มึงไม่คิดจะยกโทษให้แม่มึงจริงเหรอวะ ท่านเป็นแม่มึงนะโว้ย” ไอ้บอมมันทักถามผม“แต่ฟิล์มจะไม่ตายเลย ถ้าแม่กูไม่ทำแบบนั้น กูกับฟิล์มคงรักกันดี แล้วลูกแฝดคงได้คลอดแล้ว” ผมบอกกับเพื่อน และคิดถึงอนาคตในจินตนาการที่มันไม่มีทางจะเกิดขึ้น เพราะผู้หญิงที่ผมรักได้จากไปแล้ว จากไปแบบไม่มีทางหวนกลับ“แต่แม่มึงแก่แล้วนะ มึงไม่ห่วงแม่มึงบ้างเหรอ ที่แม่มึงทำก็เพราะรักมึงทั้งนั้น แม้จะเป็นการรักที่ผิดก็เถอะ แต่ที่ทำไปก็เพราะรักมึง และจะโทษแม่มึงอย่างเดียวก็ไม่ได้ ในเมื่อมึงไล่ฟิล์มอยู่ทุกวัน ฟิล์มไม่เคยคิดจะไป แต่พอมึงบอกว่าจะแต่งงานฟิล์มก็ไปทันที ความผิดมันอยู่ที่มึงเลยนะเรื่องนี้” ไอ้เฟลมมันพูดเสริมทันทีที่ผมถกเถียงวันนี้ผมก็มาขลุกอยู่ที่คลับเหมือนทุกวัน เพราะอยู่บ้านแล้วภาพทุกอย่างของเธอมันหลอกหลอนผม ไอ้ภพกับพีชไม่ได้เข้าคลับมานานมากแล้ว ซึ่งก็ดีเหมือนกัน เพราะผมไม่อยากเจอหน้าพีชเพื่อนของฟิล์ม ผมทำอะไรไม่ถูก เพราะผมฟิล์มถึงตาย ผมละอายใจที่จะเจอพีชส่วนเรื่องงานแต่งที่ผมคิดจะแต่งเพื่อประชดฟิล์ม พอเกิดเรื่องผมก็ไม่ได้สนใจอะไรอีก ผมยกเลิกทุกอย่าง ส่วนผู้หญิงที่ว่าจะแต่งงานด้วยผมก็ไม่ได้สนใจ เพราะผมไม่
Last Updated : 2026-05-17เสี่ยเถื่อน(ซุกเมีย) ตอนพิเศษ วาย-ฟิล์ม 4(2)
ถ้าจะถามว่าคิดถึงพ่อของลูกไหม ฉันขอบอกเลยว่าคิดถึงมาก คิดถึงที่สุด ฉันพยายามหาอะไรทำหลาย ๆ อย่างเพราะไม่อยากคิดถึงเขาแล้วต้องร้องไห้ ฉันไม่อยากให้ลูกทั้งสองของรู้สึกเศร้า ฉันจึงมักออกไปหาซื้อต้นไม้มาปลูกรอบบ้าน มันช่วยฉันคลายเครียดได้ดีเลยล่ะดังเช่นตอนนี้ที่ฉันออกมาซื้อต้นไม้เพื่อไปปลูก ฉันมากับคนขับรถของคุณภพ ซึ่งคุณภพส่งมาให้ดูแลฉันเช่นเดียวกันกับแม่บ้านนั่นแหละ“วันนี้เอาต้นอะไรดีคะคุณแม่” เจ้าร้านของเอ่ยทักฉัน ฉันมาประจำจนกลายเป็นลูกค้าประจำไปแล้ว“ไม่รู้เลยค่ะ ฟิล์มซื้อจนไม่รู้จะเอาอะไรไปปลูกแล้ว” ฉันยิ้มให้เจ้าของร้านหลังจากพูดจบ“มีต้นกุหลาบมาใหม่นะ สนใจไปชมไหมจ๊ะ” เจ้าของร้านแนะนำ และฉันไม่คิดปฏิเสธอยู่แล้ว เพราะฉันไม่รู้จะซื้ออะไร แต่ที่มาเพราะรู้สึกคิดถึงใครคนนั้น ก็เลยหาเรื่องทำจะได้ไม่ต้องวกไปคิดถึงเขา แม้จะไม่ได้ผลเต็มที่ แต่ก็ย่อมดีกว่าการนั่งร้องไห้“พิเศษเฉพาะคุณแม่ลูกแฝดที่ขยันมาร้านแทบทุกวัน” เจ้าของร้านเอ่ยเมื่อพาฉันมาถึงบริเวณที่เก็บต้นกุหลาบหลายสายพันธุ์ ซึ่งมันสวยมาก สวยจนฉันต้องเอาไปปลูกที่บ้านแน่ ๆ“งื้อ... สวยมากเลยค่ะ” ฉันเอ่ยปากชมเพราะมันสวย สวยมาก ๆ สวยจนไ
Last Updated : 2026-05-17เสี่ยเถื่อน(ซุกเมีย) ตอนพิเศษ วาย-ฟิล์ม 4
“พีชอยากมานะ แต่ฉันไม่ให้มา บอกตามตรงว่าฉันหึง ฉันไม่อยากให้พีชกับเธออยู่ด้วยกัน เธอเข้าใจฉันใช่ไหม” สามีของเพื่อนรักบอกเล่า และฉันก็เข้าใจ เพราะฉันกับพีชเราสองคนเคยทำเรื่องลึกซึ้งด้วยกันมาก่อนจึงไม่แปลกที่คนเป็นสามีจะหึงหวง“ฟิล์มเข้าใจค่ะ แล้วเรื่องที่ปล่อยข่าวออกไป ฟิล์มก็ขอบคุณมากนะคะ แม้ว่าเขาจะไม่ได้สนใจก็ตาม” ฉันเอ่ยขอบคุณจากหัวใจ“ถ้ามันรู้ว่าแม่มันเป็นคนทำทุกอย่าง มันคงเสียใจมาก” คุณภพว่า“เขาไม่มีทางรู้เรื่องนั้นหรอกค่ะ แล้วเขาก็กำลังจะแต่งงาน เขาคงรักผู้หญิงคนนั้นถึงได้ตัดสินใจจัดงานแต่ง ฟิล์มก็เป็นแค่ของขวัญวันเกิดอย่างที่เขาว่านั่นแหละค่ะ ก็แค่ของเล่นเท่านั้น” ฉันยิ้มให้คุณภพหลังจากที่พูดตัดพ้อออกไป“เอาน่า จากนี้ฉันกับพีชจะดูแลเธอเอง แต่เธอกับพีชอาจจะไม่ได้เจอกันบ่อยนักนะ เพราะฉันหวงเมียฉัน เผื่อเกิดบ้าทิ้งฉันมาอยู่กับเธอฉันได้บ้าแน่ ๆ” ท่าทีที่คุณภพแสดงความวิตกกังวลทำให้ฉันนั้นอดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้ แม้ว่าในใจฉันกำลังเศร้าก็ตาม“เดี๋ยวเธอพักผ่อนนะ ฉันจะมาเยี่ยมบ่อย ๆ แล้วพอหายฉันจะพาไปอยู่บ้านใหม่ของเธอ” คุณภพว่าและคว้าผ้าห่มมาคลุมตัวให้ฉัน แล้วจากนั้นเขาก็เดินออกจากห้
Last Updated : 2026-05-17เสี่ยเถื่อน(ซุกเมีย) ตอนพิเศษ วาย-ฟิล์ม 3(2)
‘อะ นี่ของขวัญวันเกิดปีนี้ กูไม่รู้จะให้อะไรเอาผู้หญิงคนนี้ไปแล้วกัน สดซิงไม่เคยผ่านมือชาย แต่เปื้อนมือเมียกูนิดหน่อย’‘อย่าทำอะไรหนูเลยนะคะ หนู...’‘ไม่ทันแล้วสาวน้อย ไหนดูซิว่าเธอสดซิงอย่างที่เพื่อนฉันบอกไหม’‘พี่พูดว่าอะไรนะคะ พี่เนี่ยนะรักหนู หนูเป็นแค่...’‘พี่รักหนูจริง ๆ นะ ไม่รู้ว่ารักตั้งแ
เสี่ยเถื่อน(ซุกเมีย) ตอนพิเศษ วาย-ฟิล์ม 3
(‘มาถึงข่าวอุบัติเหตุตามท้องถนนของบ้านเรากันบ้างนะคะ เมื่อค่ำวานนี้เกิดอุบัติเหตุซ้ำซ้อน ทำให้หญิงท้องเสียชีวิตหนึ่งรายพร้อมลูกแฝดในท้อง รายชื่อผู้เสียชีวิตนางสาว มินทิรา หทัยทิพย์ ขอแสดงความเสียใจกับญาติผู้เสียชีวิตด้วยนะคะ’)เพล้ง !“คุณหนู! แก้วแตก กาแฟหกหมดแล้วค่ะ”“ปะ... ป้าครับ เมื่อกี้ใช่ชื่
เสี่ยเถื่อน(ซุกเมีย) ตอนพิเศษ วาย-ฟิล์ม 2(2)
“หนูจะไม่คะยั้นคะยอให้พี่พูดว่าพี่ไม่รักหนูแล้ว เพราะสิ่งที่พี่ทำมาทั้งหมดมันชัดเจนมากพอแล้ว พี่ไม่ต้องพูดคำนั้น หนูก็รู้คำตอบแล้วค่ะ แล้วหนูก็จะทำตามที่หนูเคยพูด และขอบคุณที่เคยรักหนูนะคะ ส่วนเรื่องที่ทำให้พี่เกลียดหนู หนูจะไม่อธิบายอะไรทั้งนั้น เพราะพูดไปยังไงพี่ก็ไม่มีทางฟังหนู หนูจะไม่ให้พี่รำค
เสี่ยเถื่อน(ซุกเมีย) ตอนพิเศษ วาย-ฟิล์ม 2
“นี่ ๆ ฉันเอากาแฟเข้าไปเสิร์ฟคุณหนูในห้องทำงาน ได้ยินมาว่างานแต่งที่ระงับไว้ คุณหนูให้ดำเนินงานต่อนะ แล้วงานจะเริ่มในอีกสองอาทิตย์ที่จะถึง” เสียงแม่บ้านคนหนึ่งเอ่ยขึ้น ในขณะที่ฉันเดินผ่านพอดี“บ้าเหรอ ดำเนินงานได้ไง ในเมื่อคุณฟิล์มเธอยังอยู่ห้องคนใช้แบบเราอยู่เลย” แม่บ้านคู่สนทนาถามกลับ“ก็เปลี่ยนเ
