Todos los capítulos de เสี่ยเถื่อน(ซุกเมีย): Capítulo 21 - Capítulo 30

“ลูกตกใจ เบา ๆ ดิแม่มึง” น้องชายของเสี่ยภพส่งเสียงกระซิบกระซาบเบา ๆ“ฆ่าตัวเองทางอ้อมแล้วพีชญา” เสียงของเสี่ยภพพึมพำเบา ๆ“ป๊าว่าภพคงไม่มีสิทธิ์เลือกแล้วล่ะ” ป๊าของเขาทำหน้าเกรงขาม“แค่สนุก ๆ เองป๊า” เสี่ยภพก้มหน้าพูด“อีกสองวันงานหมั้นจะถูกจัดขึ้น และเมื่อถึงเวลาป๊าจะจัดงานแต่งทันที” ป๊าไม่สนในสิ่งที่ลูกชายอ้าง ท่านยื่นคำสั่งและเจ้าสาวคงไม่ใช่ฉัน เท่ากับว่าฉันอาจจะเป็นอิสระ“ป๊า” เสี่ยภพโอดครวญรอบที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้“หรือจะแต่งเลยล่ะ” ป๊าของเขาเลิกคิ้วและเอ่ยถาม“หมั้นก็ได้ครับ” เสี่ยภพให้คำตอบพร้อมกับเอนหลังล้มลงนอนที่โซฟา“น้องพีชเลือกแหวนเลยนะว่าต้องการแบบไหน ป๊าตามใจน้องพีช” ป๊าของเสี่ยภพหันมาพูดกับฉัน ฉันจึงยิ้มให้ท่านแต่เดี๋ยวนะ!ไม่สิ!มันต้องไม่ใช่แบบนี้!“เดี๋ยวนะคะ ทำไมพีชต้องเลือกคะ” ฉันถามทันทีเมื่อตั้งสติขึ้นมาได้“ก็น้องพีชเป็นคู่หมั้น หรือน้องพีชอยากจะแต่งเลยล่ะ” ป๊าของเสี่ยภพโยนคำถามกลับ ท่ามกลางความอึ้งของฉัน“แต่พีชโดนผู้ชายรุมโทรมถึงสี่คนเลยนะคะ พีชไม่เหมาะที่จะเป็นสะใภ้หรือผู้หญิงของใคร” ฉันรีบให้เหตุผลโต้แย้ง“เหมาะสิน้องพีช ใครทำเราเจ็บปวด เราก็แค่อยู่เป็น

ห้านาทีต่อมา...“เฮียทำงานผิดกฎหมายที่มีคู่อริเยอะ ทุกวันชีวิตอยู่บนความเสี่ยง เฮียเคยเห็นป๊าสูญเสีย เฮียเห็นป๊าเจ็บปวด ตอนนั้นเฮียเลยตั้งปฏิญาณไว้ว่าจะไม่รักใคร แล้วยิ่งมาเห็นน้องชายคนที่สามยอมตายเพราะความรักต้องห้าม เฮียยิ่งตระหนักว่าจะไม่ผูกพันกับใคร และจะไม่แต่งงานเด็ดขาด เฮียไม่อยากมีห่วง แต่พีชก็ดันทำอะไรไม่คิด” เสี่ยภพพูดเสียงเรียบนิ่ง เขาเริ่มพูด พูดมากกว่าที่เราเคยคุยกัน พูดเรื่องของตัวเองที่ฉันไม่เคยรู้ฉันหันมองผู้ชายตรงหน้า ใบหน้าของเขาเหมือนกำลังยิ้มให้ฉันรอยยิ้มที่ฉันไม่คุ้นเคยสักนิด แต่ทำไมฉันรู้สึกใจเต้นแรงเมื่อได้มองหน้าเขาฉันกำลังรู้สึกหลงใหลเขา รู้สึกตัวอีกคราว ฉันก็มานั่งที่ตักแกร่งแล้วบดจูบที่ริมฝีปากหนา ฉันพยายามสอดเรียวลิ้นเข้าไปในโพรงปาก ส่วนมือฉันลูบที่แผงอกแกร่งความรู้สึกตอนนี้มันไม่ใช่ความทรมาน แต่ฉันรู้สึกวาบหวามและอยากปลุกเร้าร่างกายเขา“เฮียขา...ไหนว่าจะไม่เครียดไง” ฉันถอดถอนริมฝีปากออก ขณะที่แขนทั้งสองข้างยังคล้องที่ต้นคอเขา“แล้วตอนนี้หนูเครียดเหรอ หืม...” เขากดจมูกลงที่แก้มของฉันขณะที่มือหนารุกล้ำเข้ามาภายใต้เสื้อ“หนูอยากรู้มากกว่าค่ะ เฮียขาตอบหนูไ

“ไง” ผมเอ่ยทักผู้หญิงที่นั่งน้ำตาแปดเปื้อนใบหน้า“คุณคือใครคะ แล้วที่นี่ที่ไหน แม่หนูอยู่ไหน” เธอทำท่าตื่นกลัว ส่วนผมยกยิ้มมุมปากอย่างชอบใจ“ต่อจากนี้ไป ชีวิตเธอจะเป็นของฉัน เพราะแม่เธอขายเธอแล้ว” ผมพูดเสียงราบเรียบเปรียบตอนนี้ผู้หญิงตรงหน้าก็แค่ลูกไก่ในกำมือแต่ไม่ใช่กำมือผมหรอก เพราะผมจะยกเธอให้เป็นของขวัญวันเกิดไอ้วายถึงผมจะชั่ว แต่ผมรู้ดีว่าพีชชื่นชอบยัยนี่ เพราะงั้นผมจะไม่มีทางเกินเลยยัยนี่เด็ดขาดยกยัยนี่ให้ไอ้วายท่าจะดีกว่า เพราะไอ้วายมันชอบอะไรที่ท้าทาย“คุณโกหกใช่ไหมคะ แม่หนูไม่มีทางขายหนู” ผู้หญิงตรงหน้าเริ่มน้ำตาคลออีกครั้ง“ฉันไม่ได้ว่างขนาดมาพูดเล่นกับเธอ ถ้าเธอไม่อยากให้แม่เธอตาย เธอก็ชดใช้หนี้ด้วยชีวิตของเธอซะ เลิกร้องห่มร้องไห้ เพราะฉันไม่ชอบ เห็นแล้วรำคาญตา” ผมพูดด้วยน้ำเสียงติดหงุดหงิด“แล้วหนูต้องทำอะไรบ้างคะ” เธอพยายามปาดน้ำตาและกลั้นเสียงสะอึกสะอื้น“ไปเป็นของขวัญวันเกิดให้เพื่อนฉัน เดี๋ยวจะมีคนมาแต่งตัวให้เธอ อ้อ! อย่าคิดหนีล่ะ ไม่งั้นแม่เธอตายแน่ รวมถึงเพื่อนที่เธอรักด้วย ฉันตรวจประวัติทั้งหมดของเธอมาแล้ว ถ้ารักตัวกลัวตายก็หนีไป แต่คนรอบกายจะไม่เหลือลมหายใจ” ผ

“จะมีผู้หญิงอยู่ในห้องพี่ พีชต้องทำทีว่าเป็นแฟนพี่ให้สมจริงที่สุดรู้ไหม” หลังจากที่ลงจากรถแล้ว สายตาไอ้พี่เฟลมก็มองไปที่รถคันหนึ่ง เขาทำหน้าหงุดหงิดก่อนจะหันมาบอกกับฉัน“พีชอยากเข้าใจมากกว่านี้ค่ะ” ฉันงง งงว่าอะไรมันคืออะไร มีผู้หญิงในห้องแล้วจะพาฉันมาด้วยทำไม“แค่แสดงว่าเป็นแฟนพี่ให้เนียนที่สุดก็พอ เรื่องอื่นเดี๋ยวพีชจะเข้าใจเอง” ไอ้พี่เฟลมเจ้าของมหาวิทยาลัยพูดไม่เคลียร์สักนิดเขาเดินนำฉันไปที่ลิฟต์ แล้วคือฉันต้องยอมเดินตาม เพราะที่จอดรถชั้นนี้ดูวังเวงน่ากลัว“พร้อมนะ” พี่เฟลมเอ่ยถามขณะที่เขากำลังจะแตะคีย์การ์ด“ไม่พร้อมก็คงต้องพร้อมค่ะ” ฉันประชดแล้วพี่เฟลมเขาก็แตะคีย์การ์ดเข้าห้อง“ขนาดพาเข้ามาในห้องเลยเหรอเฟลม” เสียงของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้น เธอนั่งอยู่ที่โซฟาภายในห้องของพี่เฟลมเธอผมสั้น แต่งตัวดูแพง ท่าทางมาดมั่น ดูเป็นผู้หญิงมั่นใจตัวเองสูงเธอกำลังใช้สายตามองเหยียดฉัน ตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วเธอก็แสยะยิ้มน่ารังเกียจ“เสือก! แล้วก็อย่ามามองแฟนกูแบบนี้ด้วย ที่สำคัญ... ออกไปจากห้องกู” พี่เฟลมว่าเสียงเข้ม น้ำเสียงดูดุดัน ไม่เหมือนพี่เฟลมที่พูดจากวนประสาทก่อนหน้านี้แม้แต่น้อย“อย่ามาข

ฉันบอกให้เขามารับเองแหละ แลกเปลี่ยนกับการแกล้งเป็นแฟนเขา ยังไงซะทั้งมหาวิทยาลัยก็ลือกันละ งั้นก็ไปด้วยกันซะเลย“มาไม่เห็นบอกกู” ไอ้เฮียมันเอ่ยถาม ขณะที่ตัวมันยังยืนอยู่ที่บันได“มาหาพีช” พี่เฟลมยกยิ้มให้ไอ้เฮีย แล้วลุกจากโซฟามาหาฉัน“มาหาทำไม” ไอ้เฮียมันรีบเดินลงมาจากบันไดแล้วมายืนข้างฉัน“ไปมหาลัยด้วยกัน” พี่เฟลมบอก“กูไปส่งเองได้ นี่พีชนะ มึงลืมรึเปล่า” แล้วไอ้เฮียมันก็สวนกลับ พร้อมกับคำถามที่แปลกประหลาด“ก็พีชไง ทำไมกูจะจำไม่ได้ มึงนี่ถามแปลก ๆ อ้อ! เย็นนี้เดี๋ยวกูมาส่งพีชเองนะ” พี่เฟลมบอกและยักคิ้วใส่ไอ้เฮีย“วันนี้กูว่าง รอแป๊บ เดี๋ยวกูไปด้วย” ไอ้เฮียมันรีบร้อนเดินขึ้นห้องหลังจากที่พูดจบ“เอาเสื้อคลุมที่ปิดคอดี ๆ ไปด้วยนะ” พี่เฟลมตะโกนตามหลังไป“เมื่อคืนมันคงหนักไปหน่อย” แล้วพี่เฟลมก็หันมายิ้มให้ฉันเล็กน้อย“ไม่หน่อยแล้วมั้งคะ มาเป็นแถบขนาดนั้น” ฉันเหน็บไอ้เฮีย และผู้ชายตรงหน้าด้วย เพราะรอยดูดที่คอของพี่เฟลมก็มีเช่นกัน แต่ไม่ได้มากมายจนเด่นชัดแบบไอ้เฮีย“เหมือนกัดพี่ด้วยเลยเนอะ”คนมีความผิดมักจะร้อนตัวอยู่เสมอ โดยที่เราไม่ต้องเอ่ยอะไรมากมายการเดินทางไปมหาวิทยาลัยก็ไม่ได้มีอะไรแป