《เสี่ยเถื่อน(ซุกเมีย)》全部章節：第 71 章 - 第 80 章

“อย่าคิดมากเลยค่ะเฮีย มันเกิดขึ้นไปแล้ว” เป็นคำปลอบที่เหมือนปลอบใจตัวเองซะมากกว่า“หนูจะหายนะ อาหมอกำลังหาวิธีการรักษา มันอาจจะใช้เวลาไปบ้าง แต่เชื่อเถอะว่าเฮียจะไม่ทิ้งหนูไปไหน เราจะผ่านเรื่องนี้ไปด้วยกัน มันจะดีขึ้น” ริมฝีปากของฉันถูกประกบจูบหลังจากที่เขาพูดจบ“ขอบคุณนะคะ” ฉันก็ไม่รู้จะพูดอะไรที่มันดีกว่านี้ เพราะตอนนี้มันแทบไม่มีอะไรดีเลยสักอย่าง นอกจากกำลังใจจากคนที่อยู่ข้างกายฉันตอนนี้“หนูเหลือเฮียแค่คนเดียว ขอร้องอย่าทิ้งหนูนะคะ” ฉันเอ่ยคำขอร้องออกมาดื้อๆ เพราะความกลัวที่กำลังเกาะกินหัวใจของฉันโลกที่ฉันประสบพบเจอตอนนี้มันมืดมิด เดาไม่ออกเลยว่าถ้าไม่มีไอ้เฮีย ฉันจะเดินไปทางไหนไม่ใช่สิ ตอนนี้แค่จะเดินยังเดินไม่ได้เลยด้วยซ้ำ“ไม่ว่าหนูจะเป็นยังไง คำสัญญาของเฮียยังเป็นคำเดิมเสมอ เฮียจะรักและมีหนูแค่คนเดียว อย่าคิดจะจากเฮียไปเด็ดขาดรู้ไหม” พูดเหมือนรู้ว่าฉันกำลังคิดอะไรอยู่“ถ้าเฮียไม่เอาหนูไปปล่อย หนูก็ไม่ไปไหนหรอกค่ะ” ฉันบอกพร้อมกับรอยยิ้มที่พยายามฝืนๆ พูดติดตลกให้คนฟังได้มีอารมณ์ขัน ถึงแม้ฉันจะยิ้มไม่ออกก็ตามฉันไม่อยากให้เขาคิดมากฉันพยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้มันไหล เพราะไม่อยากให

“ได้สิคะ งั้นมาทานข้าวกันค่ะ” จากนั้นพยาบาลพิเศษก็จัดท่วงท่าเตรียมป้อนข้าวฉัน ซึ่งหน้าที่นี้ถ้าไอ้เฮียอยู่ จะเป็นไอ้เฮียที่ทำให้ฉันฉันชอบให้พยาบาลพิเศษอ่านหนังสือให้ฟัง เป็นพวกหนังสือเกี่ยวกับการรู้เท่าทันสันดานมนุษย์ และหนังสือสาระต่าง ๆ ที่จำเป็นต้องใช้ในชีวิตประจำวัน“ก่อนทานข้าวขอหัดเดินก่อนได้ไหมคะ ตอนนี้เฮียไม่อยู่พอดี” ฉันเอ่ยขอพร้อมแสดงรอยยิ้มบนใบหน้า“ได้สิคะ ดิฉันเผื่อเวลาไว้แล้ว เรามาเริ่มกันเลยนะคะ”เรื่องการหัดเดิน พยาบาลพิเศษเท่านั้นที่รู้ว่าฉันกำลังจะหาย และจะกลับมาเดินได้ ฉันบอกเธอให้ปิดไอ้เฮียไว้ ฉันอยากเดินให้เขาดูในวันที่ฉันเดินแข็งแรงโดยไม่ต้องมีใครประคองซึ่งมันก็คงจะอีกไม่นาน และคงพร้อมกับดวงตาที่กำลังค่อย ๆ มีแสงสว่างจากโลกภายนอกสาดส่องเข้ามาในชีวิตของฉันอีกครั้งใช่แล้วล่ะ ฉันกำลังจะมองเห็น หลังจากที่อยู่กับความมืดเป็นเวลาเกือบ 2เดือน ในที่สุดอาหมอที่เก่งกาจก็สามารถคิดค้นตัวยาที่ดีที่สุดพร้อมกับวิธีรักษาที่เร็วที่สุดมารักษาฉันได้แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นเรื่องที่ร่างกายของฉันตอบสนองกับยาตัวนี้ได้ดี ฉันก็ยังไม่ได้บอกใครแม้แต่คนเดียว ฉันอยากจะเห็นผลที่ชัดเจนมากกว่านี้

“ทำไมตื่นเช้าจังครับ” เขาขยับตัวมากอดฉันแน่นกว่าเดิมหลังจากที่ฉันแกล้งนอนหลับให้เขากอดมา 2-3ชั่วโมง เขาคงตื่นเพราะฉันทำตัวยุกยิกขยับเขยื้อนไปมา“นี่ยังเช้าอยู่เหรอคะ หนูไม่รู้เลย” ฉันแกล้งทำเป็นคนตาบอดที่หน้าโง่“ยังเช้าอยู่เลยครับ” เขาหอมลงที่ซอกคอของฉัน เขาชอบทำมันเป็นประจำ“เฮียไม่อยากบ้างเหรอคะ หนูรู้สึกไม่ดีเลยที่ทำหน้าที่นั้นไม่ได้ ถ้าเฮียจะมีคนอื่น หนูก็ไม่ว่านะคะ มันก็แค่คำสัญญาหนูไม่…”“เฮียจะไม่ทำแบบนั้น อย่าร้องไห้สิ เฮียไม่ชอบน้ำตาของหนูเลย เรื่องนั้นช่างมันเถอะ ไม่มีก็คงไม่ตาย แต่ถ้าหนูไม่อยู่ข้าง ๆ เฮีย เฮียก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันจะเป็นยังไง อย่าคิดมากนะ เฮียรักหนูที่สุด” คำพูดของเขาทำไมมันฟังดูดีแบบนี้นะ ถ้าฉันไม่เห็นเรื่องนั้นกับตาตัวเอง ฉันก็คงจะกลายเป็นเด็กน้อยที่เชื่อลมปากของเขาไปเรื่อย ๆ เหมือนเด็กที่ผู้ใหญ่ชอบหลอกล่อด้วยของเล่นแต่สำหรับฉัน เขาหลอกล่อฉันด้วยคำสัญญาที่มีค่าทางใจฉันเป็นอย่างมาก“หนูแค่เครียดค่ะเฮีย หนูอยากหาย ไม่อยากอยู่กับความรู้สึกแบบนี้เลย”“มันจะดีขึ้น เชื่อเฮียสิ” เขาลุกมาคร่อมฉันไว้ ฉันทำเป็นมองผ่านไม่ได้สบตากับเขา เพราะกลัวเขาจะรู้ว่าฉันมองเห

“หนูเฮียกลับมาแล้วนะ ทำไมเข้าห้องน้ำเองล่ะ แล้วปิดประตูทำไม” ผมเคาะประตูก่อนจะตะโกนถาม“…” แต่เธอกลับเงียบ เงียบจนทำให้ผมรู้สึกผิดปกติ“พีช…เป็นอะไรไหมน่ะ เฮียจะเปิดเข้าไปแล้วนะ”“…” แล้วก็ไร้เสียงตอบกลับมาเช่นเคย ผมก็เลยตัดสินใจบิดลูกบิดประตู ซึ่งเธอไม่ได้ล็อคกลอนเอาไว้“เฮียเข้าไปแล้วนะ” ผมบอกก่อนที่จะผลักประตูเข้าไป แล้วผมก็ต้องนิ่งค้างกับสิ่งที่ผมเจอหน้ากระบานใหญ่มีข้อความว่า ‘นี่คือสิ่งที่พีชให้เฮีย สำหรับสัญญาที่เฮียรักษาไว้ไม่ได้’ มันเป็นข้อความหน้ากระจกที่เขียนด้วยสีแดง ซึ่งผมคาดว่ามันน่าจะเป็นเลือดของเธอ ผมค่อย ๆ หันมองหาเธอตามสัญชาตญาณที่มีแล้วหัวใจของผมก็แทบหยุดเต้น น้ำสีแดงที่นองอยู่เต็มอ่าง กับร่างซีดเซียวของผู้หญิงที่ผมรัก!“พีช พีช พีชได้ยินเฮียไหม อย่าเล่นแบบนี้ เฮียขอโทษ” ไม่รู้ว่าผมก้าวขาลงไปในอ่างตอนไหน รู้สึกตัวอีกครั้งผมก็เข้ามาอุ้มร่างที่ซีดเซียวของเธอมากอดไว้ตัวเธอมันเย็นจนผมกลัวไปหมด ผมไม่เคยกลัวอะไรเท่านี้มาก่อนเลยในชีวิต“พีชตื่นดิ อย่าเล่นแบบนี้ เฮียไม่ทำแล้ว เฮียจะไม่ทำอีก กลับมา ได้โปรดกลับมาหาเฮีย” รอบตาของผมมันร้อนผ่าว แล้วต่อมาน้ำตาของผมมันก็ไหลออกมา

“พีชคิดออกแล้วคะ สิ่งที่อาหมอจะช่วยพีชได้” ฉันหันหน้ามาเผชิญกับอาหมอ“ว่ามาเลย” อาหมอส่งยิ้มเมื่อเห็นว่าฉันให้ความสนใจกับการรักษาของเขา“ช่วยเอาผู้ชายคนนี้ออกไปทีค่ะ พีชไม่อยากเห็นหน้าเขา” ฉันบอกอาหมอพร้อมกับมองไปยังผู้ชายที่ชื่อธนภพ ฉันมองเขาด้วยสายตาที่เฉยชา ว่างเปล่า ไร้ความรู้สึกรักใคร่“หนู...” เขาเอื้อมมือมาสัมผัสที่มือของฉัน ฉันขยับมันออกในเวลาต่อมา ไม่ได้เล่นตัวอะไรหรอก แต่ไม่อยากให้มาสัมผัสโดนตัวฉัน จะว่าขยะแขยงก็ได้“ทำในเรื่องที่พีชขอได้ไหมคะอาหมอ” ฉันเพิกเฉยต่อผู้ชายคนนั้น แล้วหันมาถามย้ำเอากับอาหมอที่เป็นเพื่อนของคุณป๊า“เฮ้อ... ทำตามที่พีชขอเถอะภพ” อาหมอถอนลมหายใจออกมาอย่างเหนื่อยล้า จากนั้นก็บอกผู้ชายคนนั้น“แต่อา...”“ภพ”“เข้าใจแล้วครับ” หลังจากที่เขาอิดออดอยู่สักพัก เขาก็ต้องพ่ายแพ้ต่อคำพูดของอาหมอ เสียงประตูเปิดและถูกปิดในเวลาไล่เลี่ยกัน“ไงเรา คราวนี้สบายใจขึ้นบ้างไหม” อาหมอเอ่ยถามเมื่อเสียงประตูปิดลง“ก็ไม่ดี แต่ก็ไม่ได้แย่เท่ากับการเห็นหน้าเขาค่ะ”“รู้ไหมว่าเครียดมาก ๆ มันไม่ดี”“ความจริงไม่น่าช่วยพีชไว้นะคะ บางทีถ้าพีชตายอะไรมันคงดีกว่านี้เยอะมาก” ฉันรีบหลับตาลง