جميع فصول : الفصل -الفصل 100

“ยังรักผู้ชายคนอยู่ไหม” นั่งไปได้สักพักเขาก็หันมาถามฉัน“ถามทำไมคะ” เออ แล้วฉันจะถามเขากลับทำไมล่ะ ก็แค่ตอบก็จบแล้วไหม“ถามได้ไหมล่ะ” เขาจับมือฉันประสานเข้ากับมือเขา“ก็ถามได้นะคะ แล้วพีชก็ไม่อยากโกหก ยอมรับตามตรงว่ายังรัก แต่ความเชื่อใจความไว้ใจมันพังลงไปแล้ว อยู่ด้วยกันไปก็คงจะมีแต่ความระแวง ต่างฝ่ายคงต่างทุกข์ใจ การเลิกกันก็เลยน่าจะเป็นทางออกที่ดีที่สุด” ฉันบอกไปตามที่ใจคิด ไม่รู้ว่าจะโกหกทำไมคนเราถ้าได้รักใครสักคนแล้ว ถ้าให้ลืมมันคงยากและถ้าเริ่มใหม่กับใครสักคนมันก็คงไม่ใช่เรื่องง่าย แต่ก็คงไม่ยากจนเกินไปมั้ง“พี่เข้าใจนะ เพราะทุกวันนี้พี่ก็ยังคิดถึงแฟนเก่าพี่อยู่เสมอ ถึงแม้เธอจะจากไปนานแล้ว แฟนเก่าพี่เป็นเหตุผลเดียว ที่พี่ไม่อยากรักใครอีก พี่ยอมรับตามตรงว่ากลัวความเจ็บปวด” พี่ฟรานบอกเล่าด้วยน้ำเสียงที่เศร้า ฉันก็พอเข้าใจนะ เพราะเขาเคยบอกว่าเขาแทบจะตายตามคนรักของเขา“แต่พอพี่เจอพีช พี่ก็รู้สึกว่าพีชแปลกดี อยู่ด้วยแล้วสบายใจ” เขาพูดสำทับ ซึ่งมันก็ฟังเหมือนจะดีมั้งนะ“พีชจะถือว่าเป็นคำชมนะคะ” ฉันหันไปยิ้ม แล้วจากนั้นเราก็นั่งจับมือกัน มองชมวิวนอกหน้าต่าง…“ขอบคุณนะคะ” ฉันเอ่ยขอบคุ

“ถ้าคิดถึงแล้วทำไมเราไม่กลับมาอยู่ด้วยกันล่ะ เฮียทรมานมากรู้ไหม” ประโยคนี้ดังขึ้นพร้อมกับการกระชับอ้อมกอดที่แนบแน่นฉันว่าฉันไม่ได้ฝันแล้วล่ะ ความรู้สึกแบบนี้มันน่าจะเรื่องจริงแล้ว“เฮ้ย!” และเมื่อฉันลืมตาขึ้น ฉันก็อยู่ในอ้อมกอดของผู้ชายคนนั้นจริง ๆ“อย่าเสียงดังดิ เดี๋ยวหลานตื่นนะ” เขากระซิบเบา ๆ และเอามือมาปิดปากฉันไว้“!” ฉันขมวดคิ้วและชักสีหน้าใส่เขา“เมื่อกี๊ยังบอกคิดถึงอยู่เลย ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ” ไอ้เฮียมันพูดจบก็หอมลงที่แก้มของฉัน ในขณะที่อีกมือของมันกอดรัดฉันไว้“ปล่อย แล้วถอยออกไปเลยนะ” ฉันสะบัดหน้าออกจากมือหนา แล้วจากนั้นก็กัดฟันพูดแบบเบา ๆ“ไปไหนอะ ยังกอดไม่หายคิดถึงเลย” ไอ้เฮียมันว่าแล้วจูบลงที่หน้าผากของฉัน“ปล่อย!” ฉันชักสีหน้าไม่พอใจ“ทำไม กอดกับผัวมันไม่ดีเท่ากอดกับชู้เหรอ ถึงได้ทำท่ารังเกียจขนาดนี้” ไอ้เฮียมันว่าขึ้นมาเสียงดังลั่น และลุกพลิกตัวมาคาบคร่อมฉันไว้“จะทำอะไร ลงไปเลยนะ แล้วเสียงดังขนาดนี้เดี๋ยวหละ…” คำพูดของฉันมันสะดุดเมื่อมองหาหลานที่นอนอยู่ข้าง ๆ ที่ตอนนี้หายไปไหนก็ไม่รู้แต่เมื่อมองดูรอบห้องตอนนี้ มันไม่ใช่ห้องน้องเคลิ้ม“ที่นี่มีแค่เรา” ไอ้เฮียมันบอกด

“ไม่ค่ะ ต่อให้เราเริ่มใหม่กันสักกี่ครั้ง ยังไงซะทุกอย่างมันก็จะวนกลับมาลูปเดิม จริง ๆ แล้วคุณก็แค่เสียดายเท่านั้นแหละค่ะ คุณไม่ได้รักฉันแบบที่คุณพูดหรอก เราอย่าพยายามกันเลยดีกว่า คนไม่ใช่ ยังไงก็ไม่ใช่”“รู้ได้ยังไงว่าไม่รัก ที่จะเป็นจะตายอยู่ทุกวันนี้ก็เพราะรักนั่นแหละ”“ก็การกระทำไงที่บอกว่าไม่รัก ถ้ารักคงไม่ทรยศกันแบบนั้น”“เรื่องนั้นก็บอกอยู่ว่าขอโทษ ตบไหมล่ะ ตบให้หายโกรธ แต่อย่าเกลียดกันเลยได้ไหม กลับมารักกันเถอะ กลับมาอยู่ด้วยกัน กลับมาเป็นครอบครัวเถอะนะ” เขาคุกเข่าลงตรงหน้าฉัน แล้วจากนั้นเขาก็คว้ามือฉันไปวางทาบที่ใบหน้าของเขา“ถ้าการตบหน้ามันทำให้ลืมสิ่งที่คุณเคยทำกับฉัน ฉันจะตบคุณไม่ยั้งมือฉันเลย แต่นี่ตบไปก็ไม่มีอะไรดีขึ้นมาสักนิด เจ็บมือฉันด้วยซ้ำ” ฉันชักมืออกจากใบหน้าของเขา“แล้วต้องทำยังไง ทำยังไงเราถึงจะกลับมารักกัน ทำยังไงเราถึงจะเหมือนเดิม” เขายังคงนั่งคุกเข่าแล้วเงยหน้าขึ้นมามองฉัน“ไม่ต้องทำยังไงค่ะ เพราะมันไม่มีวันเหมือนเดิม และตอนนี้ฉันก็กำลังจะมีคนอื่น เขาคนนั้นคงดีกว่าคุณเยอะ อ่อ ฉันน่ะเคยจูบกับเขาด้วยนะ จูบตอนที่ยังอยู่กับคุณด้วยแหละ เขาเคยขอเป็นผู้ชายในความลับ ค

“พักเรื่องของเราไว้ก่อนได้ไหม ตอนนี้เฮียอยากให้หนูไปแต่งตัวแล้วไปกับเฮีย ไอ้เฟลมกำลังมีปัญหา เฮียก็ไม่รู้ว่าคือเรื่องอะไร แต่น่าจะหนักพอสมควร” ผมเดินมานั่งข้างกายพีช และพูดกับเธอด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน ส่งสายตาให้เธอรู้ว่าเรื่องนี้ผมจริงจัง“เกิดอะไรขึ้นวะ” ผมถามไอ้บอมทันทีที่มาถึงบ้านไอ้เฟลมซึ่งกว่าจะมาถึงก็ใช้เวลาประมาณสองชั่วโมง“กูก็ไม่ค่อยรู้เหมือนกัน เพิ่งมาถึงก่อนมึงแป๊บเดียว พอมาถึงก็เจอกองเลือดเนี่ย” ไอ้บอมบอกกับผมถึงภาพตรงหน้าที่ผมก็เห็นเช่นกัน“หนูไปรอในรถไหม” ผมก้มกระซิบถามพีชที่ตอนนี้เธอกุมมือผมไว้แน่น“ไม่ค่ะ” และนี่คือประโยคแรกที่เธอพูดกับผม นับตั้งแต่วันที่ผมขืนใจเธอ“เข้าไปข้างในกัน” ไอ้บอมเอ่ยปากชวนแล้วเดินนำไป ซึ่งตอนนี้พวกผมอยู่ห้องโถงกลางบ้านที่มีเลือดกระจายเต็มพื้น มีอุปกรณ์ที่กั้นของทางตำรวจล้อมกั้นไว้ตรงบริเวณที่มีเลือด และบริเวณใกล้เคียง“เกิดอะไรขึ้นวะวาย” ไอ้บอมเดินไปกระซิบถามไอ้วาย ที่ยืนอยู่ห่างจากไอ้เฟลมพอสมควร ส่วนมะปรางเธอนั่งอยู่ที่โซฟาโดยมีฟิล์มเมียไอ้วายคอยพัดและยื่นยาดม“จะเดินไปหาฟิล์มไหม” ผมกระซิบถามพีชที่กำลังกุมมือผมแน่นกว่าเดิม“ไม่ค่ะ พีชอยากร

คงไม่มีใครไม่รักพี่น้องของตัวเองหรอกมั้งจะว่าอย่างนั้นก็ไม่ได้ เพราะฉันไม่มีพี่น้อง ก็เลยไม่รับรู้ถึงความรู้สึกนั้น“พี่ฟรานเขาคงตัดสินใจดีแล้วมั้งคะ ในเมื่อเขาเลือกแล้ว ก็คงแก้ไขอะไรไม่ได้ มีเงินมากมายก็ใช่ว่าจะชุบชีวิตคนตายได้” ฉันไม่รู้ว่าควรปลอบพี่เฟลมแบบไหนเพราะตอนนี้ฉันก็ยังสับสนกับสิ่งที่ฉันได้รู้มา สรุปที่ฉันกับพี่ฟรานรู้จักกันมันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ อย่างที่พี่เฟลมบอกจริง ๆ เหรอ ?แล้วถ้าไม่ใช่เรื่องบังเอิญ ถ้าพี่ฟรานต้องการแก้แค้นจริง ๆ ทำไมถึงปลิดชีวิตตัวเองซะก่อนล่ะอะไรมันคือเรื่องจริงกันแน่ ฉันเริ่มงงไปหมดแล้วฉันมองไปที่รูปถ่ายตั้งหน้าศพของพี่ฟราน ถ้าเป็นไปได้ ฉันก็อยากจะได้คำตอบจากเขาอยากรู้ว่าเรื่องทั้งหมดเขาตั้งใจหลอกฉันจริง ๆ ใช่ไหมหรือพี่ชายของเขากำลังใส่ร้ายเขาที่เป็นคนตาย“กลับบ้านกัน พรุ่งนี้ค่อยมาใหม่” ไอ้เฮียผู้ชายสารเลวเดินมาแตะที่ไหล่ของฉัน ฉันจึงลุกขึ้นแล้วเดินไปที่หน้าโลงศพของพี่ฟรานระหว่างฉันกับไอ้เฮีย ฉันไม่พูดกับเขาเลยตั้งแต่วันที่เขาข่มเหงรังแกร่างกายและจิตใจของฉัน จนกระทั่งวันนี้ที่ต้องพูดกับเขา เพราะอยากรู้เรื่องราวที่เกิดขึ้น“แล้วพรุ่งนี้พีชจะร