《เสี่ยเถื่อน(ซุกเมีย)》全部章節：第 81 章 - 第 90 章

“หมดสภาพเลยนะมึง” พอมาถึงบ้านของป๊า ไอ้ธันมันก็ปากหมาใส่ผมทันที แล้วที่มันมาอยู่ที่นี่ก็เพราะผมหยุดทำงานทุกอย่าง ไม่สนใจอะไรตั้งแต่เมื่อคืนก่อนที่ผมอุ้มพีชมาส่งโรงพยาบาล มีของที่ค้างส่ง และสินค้าตัวใหม่ที่ลูกค้าต้องการแต่ผมไม่ทำ ไอ้ธันก็เลยโดนป๊าเรียกตัวกลับมาทำแทน ส่วนไอ้ฮอลล์ก็ดูแลงานสุจริตขาวสะอาด เพราะป๊าสัญญากับจิวไว้ว่าจะให้ไอ้ฮอลล์เลิกทำงานแบบพวกผม“ได้ทีเย้ยเลยนะมึง” เป็นไอ้ฮอลล์ที่พูดขึ้นพร้อมกับนั่งลงข้าง ๆ ไอ้ธัน ส่วนผมเดินเลี่ยงมาที่เคาน์เตอร์บาร์ภายในบ้าน ค้นหาเครื่องดื่มมาดื่มแก้เครียด ตอนนี้สมองผมมันหนักอื้อไปหมดคิดไม่ออกสักนิดว่าจะทำยังไงให้พีชกลับมารู้สึกดีกับผม“เอ้า แดกเข้าไป แดกแล้วมีอะไรดีขึ้นไหม” เสียงใครไม่รู้ แต่น่าจะเป็นพี่น้องของผมนี่แหละ“...” ผมไม่ได้พูดหรือตอบอะไรออกไป นั่งหมดอาลัยตายอยาก นั่งกินนอนกินโดยไม่สนใจอะไรทั้งนั้น“ป๊ากำลังจะกลับมาถึงบ้าน พีชกำลังออกจากโรงพยาบาล มึงควรไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า ตั้งแต่มาถึงมึงก็นั่งแดกนอนแดกอยู่ตรงนี้สามวันแล้วนะ” สามวันแล้วเหรอ นี่ผมนั่งอยู่แบบนี้มาสามวันแล้วใช่ไหม“มันไม่ไปหรอก มึงหามมันเลยฮอลล์ เดี๋ยวป๊ามาเจอกู

ฉันเดินเข้ามาในห้องที่เขาเคยพาฉันมาค้าง ห้องที่เราเคยนอนด้วยกันฉันเห็นเขานอนอยู่บนเตียง แต่นอนตะแคงหันหน้าไปทางระเบียง“พีชเอาของมาคืนค่ะ” ฉันเดินมานั่งที่เตียง แต่ไม่ใช่ฝั่งที่จะเผชิญหน้ากับเขา ฉันเห็นเขานอนลืมตาอยู่ จึงพูดออกไป“คุณควรกลับไปดูแลหน้าที่การงานของคุณนะคะ ไม่ควรทิ้งแบบนี้ มันลำบากพี่น้องคนอื่น และทุกคนก็เป็นห่วงคุณมาก”“…”“ถ้าเป็นไปได้พีชอยากให้คุณกลับไปทำงานนะคะ ส่วนเรื่องใบหย่าคุณป๊าจะจัดการให้ คุณแค่เซ็นชื่อก็พอ”“…” เขาไม่ได้พูดอะไรออกมา แต่เริ่มมีเสียงสะอึกสะอื้นดังขึ้น“แหวนพีชวางไว้ตรงนี้นะคะ ขอให้คุณโชคดี” ฉันวางแหวนไว้ที่โต๊ะข้างเตียง พยายามห้ามน้ำตาไม่ให้ไหล ฉันอยากเป็นคนเย็นชาไร้ความรู้สึก แม้ข้างในกำลังร้องไห้ก็ตามทีเมื่อวางแหวนแต่งงานแล้ว ฉันก็ลุกออกจากเตียง“หนูไม่รักเฮียแล้วเหรอ เกลียดเฮียแล้วใช่ไหม เฮียรู้สิ่งที่เฮียทำมันเลวแค่ไหน เฮียรู้ว่าเฮียเห็นแก่ตัว แต่เฮียรักหนูนะ เฮียรักพีชแค่คนเดียว เฮียขอโทษ” ในจังหวะที่ฉันลุกขึ้นยืนแล้วก้าวเดินได้เพียงไม่กี่ก้าว อ้อมกอดที่ฉันเคยคิดว่าอบอุ่น และเป็นของฉันคนเดียวมาตลอดก็โอบกอดฉันไว้ในทันที“…” สิ่งที่ฉันทำคือ

“คอนโดพีชอยู่ใกล้ ๆ นี่เองค่ะ ถ้าจะชวนพี่ไป พี่จะรังเกียจไหม” ฉันเอ่ยปากชวน เพราะที่นี่คนเยอะ ไม่เหมาะแก่การนั่งคุย และตอนนี้บอดี้การ์ดที่ตามติดฉันก็ไปจัดการกับผู้ชายคนนั้น เพราะงั้นไปที่อื่นเลยจะดีกว่า ขี้เกียจอธิบาย เดี๋ยวส่งข้อความบอกว่า ‘ฉันกลับก่อน’ ก็จบละ“เฮ้ย! ชวนผู้ชายไปห้องทุกคนปะเนี่ย” พี่ฟรานเอ่ย“พี่เป็นคนแรกที่พีชชวนค่ะ จะไปไหมคะ หรือว่า…”“ไปสิ อุตส่าห์ได้เป็นแขกคนแรก” พี่ฟรานยิ้มกว้าง“งั้นขับตามพีชมานะคะ” ฉันบอกพร้อมกับเดินนำออกจากร้าน และกดข้อความส่งให้บอดี้การ์ดฉันโสด เอาผู้ชายขึ้นห้องกี่คนก็ได้ ไม่จำเป็นต้องแคร์ใคร ชีวิตฉันตอนนี้ ฉันสามารถเลือกเองได้ อิสระเสรีฉันจะทำอะไรก็ได้!“อะ อย่าคิดมาก ดื่ม ๆ” พี่ฟรานยกแก้วขึ้นมาจะชนกับฉัน หลังจากที่ฉันเล่าเรื่องราวบางส่วนที่เกิดขึ้นในชีวิตให้เขาฟังเล่าบางส่วนและไม่ได้เอ่ยชื่อว่าใครคือผู้ชายคนนั้น เพราะไม่อยากพูดถึงสักเท่าไหร่ แต่เมื่อพี่ฟรานเอ่ยถามฉันก็เลยเลือกที่จะเล่านิดหน่อยพอกรุบกริบ“ชนค่ะชน” เสียงของฉันเริ่มอ้อแอ้ เนื่องจากเราสองคนนั่งดื่มกันมาสักพักใหญ่ ๆ“ไม่คิดว่าพีชจะดื่มเป็น”“เป็นสิคะ พีชชอบเลยล่ะ ชอบมาก…” ฉัน

เธอบอกว่าฉันและเธอแตกต่างกัน ฉันไม่มีพ่อแม่ญาติพี่น้องให้ต้องห่วง ฉันตัวคนเดียว และคิดว่าผู้ชายคนนั้นคือครอบครัว คือคนสำคัญ คือคนที่ฉันอยากตื่นขึ้นมามีลมหายใจต่อ พอผิดหวังก็ย่อมไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อเป็นธรรมดา เพราะไม่รู้จะอยู่เพื่ออะไรพี่จิวเธอบอกกับฉันว่า สนับสนุนฉันทุกอย่างไม่ว่าฉันจะทำอะไร ขอแค่สิ่งที่ฉันมันคือความสุข และไม่เดือดร้อนใคร‘ใช้ชีวิตอิสระเสรีเผื่อพี่ด้วย’ นี่คือประโยคที่เธอบอกฉันพร้อมกับรอยยิ้ม“ค่ะ ถ้าเขาขอคบ พีชจะรีบตกลง ฝันดีนะคะ”(จ้า) จากนั้นพี่จิวเธอก็วางสาย“เอาไงต่อ” ฉันเอ่ยถามพี่ฟรานที่เอาแต่จ้องหน้าฉันอยู่แบบนั้น“พี่ว่าจะกลับ” พี่ฟรานยักคิ้ว“ห๊ะ! ไม่ต่อเหรอคะ” ฉันรีบดีดตัวลุกขึ้นนั่ง จะว่าอารมณ์ค้างก็ได้นะ“ไม่อะ กลับห้องดีกว่า” พี่ฟรานบอกพร้อมกับยื่นมือมาลูบที่ศีรษะของฉัน“เอ้า?” ฉันทำหน้างง“งงอะไร ก็ถ้าจะคบกัน ก็ต้องเริ่มที่จีบก่อนไง พรุ่งนี้มาจีบได้ไหม” เขาเอ่ยถามพร้อมกับจับผมทัดที่ใบหูให้ฉัน“เรามาเกินจีบแล้วไหมคะ” ฉันกะพริบตาปริบ ๆ“พี่ถึงจะเริ่มใหม่ไง เอาเป็นว่าคืนนี้ฝันดีนะครับ แล้วก็เลิกดื่มไปนอนได้แล้ว” พี่ฟรานบอกขณะที่คว้ามือถือของฉันไปกด“นอนก็

แล้วที่ผมมาอยู่ที่นี่ ที่บ้านของไอ้ฮอลล์ ก็เพราะเมื่อคืนที่ผมโทรมาขอร้องให้จิวโทรไปหาพีช แต่จิวมันเพิกเฉยทำเป็นไม่สนใจ ผมก็เลยต้องขับรถจากบ้านป๊ามาบ้านไอ้ฮอลล์ เพื่อพูดกล่อมขอร้องน้องสะใภ้หน้ามึนที่เดี๋ยวนี้เธอค่อนข้างเหม็นหน้าผมและก็อย่างที่บอก กว่าเธอจะยอมโทร พีชก็เกือบได้กับไอ้นั่นตั้งแต่ตอนนั้นผมก็เลยยังไม่กลับบ้าน ผมกำลังคิดหนักที่พีชกำลังมีผู้ชายอื่น ผมยอมไม่ได้ที่เธอจะรักคนอื่นนอกจากผม“ทำใจอะไร กูไม่ทำ เมียมึงบอกจะหาวิธีที่ดีที่สุดมาช่วยกู ถ้ากูปล่อยให้เมียมึงจัดการกับป่านเอง” ผมเริ่มรื้อฟื้นสัญญาที่จิวมันสรรหามากล่าวอ้างเพื่อต่อรองกับผม“สัญญาเป็นยังไงคะคุณภพ แล้วต้องรักษาแบบไหน ที่ผ่านมาจิวเจอแต่คำสัญญาที่รักษาไว้ไม่ได้… อุ๊ย! เดินเข้าห้องนอนแล้วค่ะ หืม มีลูบแก้มกันด้วย ลุ้นอะ พ่อมึงว่าจะหอมแก้มหรือจูบปาก” ดูสิครับ ดูน้องสะใภ้ของผมเถอะ มันร้ายได้ใครวะ“…” ผมเงียบเพราะไม่รู้จะพูดอะไรกับคนแบบจิว และที่สำคัญผมกำลังลุ้นไอ้ผู้ชายคนนั้นว่ามันจะทำอะไรเมียผม มันจะทำแบบที่น้องสะใภ้ของผมพูดรึเปล่าซึ่งผมไม่อยากให้เป็นแบบที่จิวพูด“โหว… ปลุกด้วยการกระซิบเบา ๆ ที่ข้างหู สุภาพบุรุษและโ