บททั้งหมดของ The Wrong Tease: Pampered by My Ex-Fiancé’s Powerful Uncle: บทที่ 41 - บทที่ 50

Ang pag-aresto kay Ronald ay nag-iwan kay Shannel na tila estatwa sa kanyang kinatatayuan. Nakatayo siya sa itaas ng hagdan, nanginginig sa takot at hindi man lang makahinga nang maluwag.Akala niya ay sadyang hangal lang si Pamelle.Ngunit sa huli, lumabas na siya pala ang tunay na mangmang.Mabilis siyang bumaling sa kanyang ina, si Melanie, na nakatayo sa kanyang tabi.“Mom, what do we do now? Naaresto si Dad. Hindi naman natin pwedeng hayaan lang si Pamelle na mag-angas nang ganyan, 'di ba?”Nasaksihan ni Melanie ang lahat mula simula hanggang wakas. Hindi niya akalain na ang walang kwentang lalaking si Ronald ay hindi man lang kayang resolbahin ang isang “maliit na bagay” at sa halip ay nahulog pa nang diretso sa bitag ni Pamelle.“Ang maliit na pangit na iyon,” bulong ni Melanie sa pagitan ng kanyang mga ngipin.“Mom, why don’t we go to the Villanueva family? Sasabihin ko kay Andrie ang nangyari. Napakamakapangyarihan ang mga Villanueva—they’ll definitely be able to get Dad out.

Bukod dito, ang mga balita tungkol kay Gonzalez na kumalat sa internet ay tila ba matagal nang inihanda nang maigi, bago sabay-sabay na pinakawalan.Nararamdaman ni Pamelle na may kakaiba, ngunit hindi niya matukoy kung ano iyon.May tumutulong ba sa kanya?Si Ton ba?Hindi niya alam na ang numerong iyon ay paulit-ulit na niyang binubuksan sa kanyang telepono—sa sobrang dalas ay halos kabisado na niya ito—ngunit hindi niya pa rin magawang pindutin ang dial.Nag-aalala siya na baka abala ang si Ton. Takot din siya na baka mamisinterpret nito ang kanyang intensyon at isiping mayroon siyang ulterior motive. Matapos ang lahat, noong ibinigay ni Ton ang numero nito, malinaw ang bilin nito: huwag siyang kokontakin maliban na lamang kung kinakailangan.Sa huli, hindi pa rin niya itinuloy ang tawag.Sa kanyang isip, siya at si Ton ay hindi kailanman nakatakdang magtagpo. Nakatira sila sa magkaibang mundo, at sa ilalim ng normal na pagkakataon, ang kanilang mga buhay ay hinding-hindi magkakasa

Sa pagkabanggit ng pangalan ni Pamelle, ang mga balintataw ni Ton ay biglang umurong, at isang malamig na kislap ang dumaan sa kanyang mga mata.“Ano ang pinag-usapan nila?” Ang kanyang boses ay tila yelo, halos wala nang temperatura.Umiling ang kanyang tauhan. “Masyado nang matagal ang nangyaring iyon. Hindi na namin mahanap ang eksaktong detalye. Ang tanging mga bakas na lang ay ang mga lumang surveillance footage at ilang alaala ng mga saksi. Mukhang... nagkaroon sila ng pagtatalo.”Agad na nag-igting ang mga kamao ni Ton. Ang mga ugat sa likod ng kanyang kamay ay lumitaw, ebidensya ng poot na pilit niyang sinusupil.Sa sandaling iyon, ang sinumang magtangkang lumapit sa kanya ay tila nanunukso sa kamatayan.Matagal nang magkabuhol ang pamilya Pablo at pamilya Villanueva. Noon pa man ay pinaghihinalaan na niya na may kinalaman ang mga Pablo sa pagkamatay ng kanyang ina. Ngunit ano ang papel ng ina ni Pamelle na si Helen sa lahat ng ito?Bakit namatay ang kanyang ina matapos makipag

Pagkasabi niyon, naglakad si Ton patungo sa pinto nang walang kaunting pag-aalinlangan, na tila ba wala sa lugar na ito ang karapat-dapat na panghinayangan.“Uncle,” tawag sa kanya ni Pamelle. “Nagsimula na ako ng sarili kong brand. Magbubukas na ito sa makalawa. Kung libre ka, baka pwedeng pumunta ka...”“Busy ako,” malamig na putol ni Ton.Ang mga salita ay tila ba nabara sa lalamunan ni Pamelle.Kung lumingon lang sana ang lalaki, nakita niya sana ang mabilis na pagpawi ng liwanag sa mga mata ng dalaga.“...I see. Naintindihan ko.”Siyempre naman. Sino ba siya sa akala niya?Paano magkakaroon ang isang tulad niya ng karapatang mag-imbita kay Ton?Baka nga pinagtatawanan pa siya nito sa loob ng puso nito.Nagpakawala si Pamelle ng isang mahina at mapait na tawa sa kanyang sarili.Sabagay, may punto naman ito. Busy ito. Siyempre, hindi ito pupunta.Sa simula pa lang, alam na niya ang sagot—gusto lang talaga niyang sumubok.Sandaling natigilan si Ton nang marinig ang mahina niyang sa

Mas tahimik pa ang tindahan kaysa sa inaasahan—sa sobrang tumal ay tila ba inabandona na ito.Maya-maya pa ay dumating na ang spokesperson na si Sam. Ngunit maging ang kanyang presensya ay hindi sapat para makahatak ng kahit isang mamimili.Bahagya siyang nahiya. “I’m sorry, Ms. Pablo… I don’t really have many fans.”“Tawagin mo na lang akong Pamelle,” kalmado niyang sagot. “Magkakarooon ka rin ng fans balang araw. Naniniwala ako sa iyo. Mayroon kang malinis at banayad na aura—at napakagwapo mo. Hindi pa lang nadidiskubre ng mga tao ang tunay mong halaga.”Napatitig nang sandali si Sam, bago tipid na ngumiti. “Salamat. Ikaw ang kauna-unahang taong nagsabi sa akin ng ganyan. Pahahalagahan ko ang sinabi mo.”At seryoso siya roon.Higit sa lahat, naniniwala siyang tapat si Pamelle—dahil kung hindi, hindi siya nito pipiliin bilang mukha ng brand.Dahil halos walang tao at wasak ang karamihan sa kanyang mga paninda, nagpasya si Pamelle na mag-livestream at magturo ng mga teknik sa pagtitim