Gabi na nang makauwi si Pamelle. Inilapag niya ang bote ng tubig na ibinigay ni Ton sa coffee table bago dumeretso sa kwarto. Pagkatapos ng mabilis na shower, bumagsak siya sa kama.Kahit masama ang pakiramdam at mahapdi ang sikmura, dinaig siya ng pagod. Dahil puyat kagabi, mabilis siyang nakatulog.Inasahan niya ang matinding sakit ng ulo paggising—pero sa gulat niya, hindi naman ito ganoon kalala. Siguradong dahil ito sa sobering soup, naisip niya.Pagkadilat niya, amoy ng mainit na lugaw ang sumalubong sa kanya. Pagbukas ng pinto, nakita niya ang kaibigang si Cyrill, isang designer, na abala sa kusina.“Oh, gising na pala ang maganda?” bati nito.“Irish, sa wakas! Malapit na itong maluto,” sabi ni Cyrill. “Nga pala, nawalan ba kayo ng tubig? Gusto sana kitang paglutuan ng masarap, pero mukhang hindi mo talaga inaalagaan ang sarili mo rito.”Nawalan ng tubig? Kumunot ang noo ni Pamelle at napatingin sa mesa. Wala na ang bote na ibinigay ni Ton kagabi.“Nasaan ang tubig ko?” nag-aal
ปรับปรุงล่าสุด : 2026-04-04 อ่านเพิ่มเติม