บททั้งหมดของ The Wrong Tease: Pampered by My Ex-Fiancé’s Powerful Uncle: บทที่ 51 - บทที่ 60

Nagulat sa biglang paglapit ni Lope, mabilis na napaatras si Pamelle.Banayad na iniunat ni Lope ang kanyang kamay at hinawakan ang buhok sa itaas ng tenga ng dalaga. “May nakasabit lang.”Isang ligaw na hibla lang pala ng buhok ang sumabit doon kanina, na maingat naman nitong inalis.“Ah? Salamat!”“Ang pagpunta mo rito ay malaking karangalan na para sa maliit kong shop. Tuloy ho kayo at maupo muna. Ipagtitimpla ko kayo ng juice. Cyrill is inside too.” Hindi na binigyang-pansin ni Pamelle ang nangyari kanina.Pumasok sila at bumati si Cyrill sa kaniyang kuya.“Nag-send sa akin si Cyrill ng mga litrato noong nakaraang araw. Ang ganda ng shop ninyo, pero bakit parang its looks a bit different now?” tanong ni Lope habang nililibot ang paningin sa paligid.“Kuya, sinabi mo pa. Ang Shannel kasing iyon…,” sumbong ni Cyrill. “masyadong masama ang ugali.” Ipinagtimpla ni Pamelle ng isang basong juice si Lope at iniabot ito sa kanya. Akmang kukunin na ito ng lalaki…Hindi malaki ang baso, ka

Sa isang iglap, tila mas lalong bumigat ang hangin sa paligid.“Ah, sabi ko nga hindi ako mangingialam,” biglang bawi niya.“Lumayo ka sa lalaking iyon. That Rolando.” Kumunot nang bahagya ang noo ni Ton, at mas naging malamig ang kanyang tono kaysa kanina.Hindi ito tunog mungkahi, mas mukha itong isang babala.“Ha?” Napatigil si Pamelle, hindi agad nakuha ang ibig nitong sabihin. “Ang ibig niyo po bang sabihin… si Lope?”Mabilis siyang nagpaliwanag, “Hindi po kami ni Lope gaya ng iniisip niyo. We’re just normal friends. Kuya siya ni Cyrill, at pumunta lang siya dahil best friend ako ng kapatid niya.”Hindi naman sila madalas mag-usap ni Lope—paminsan-minsan lang kapag kasama niya si Cyrill at sinusundo nito ang kapatid.Para sa kanya, isa lamang itong kuya na mabait sa kapatid.Ngunit hindi na binitiwan ni Ton ang mga salita tungkol sa mismong nakita ng kanyang mga mata.“Sana ay naaalala mo ang iyong identidad sa lahat ng oras,” malamig niyang sabi. “Isa kang babaeng may fiancé.”B

Hindi naging madali ang pagpapauwi sa dagsa ng tao.Kahit nakaalis na ang movie star, nanatili pa rin ang kanyang impluwensya sa paligid. Inabot ng ilang oras bago unti-unting kumonti ang mga fans at bumalik sa normal ang takbo ng mall.Doon pa lamang nagkaroon ng pagkakataong makaalis sina Sigpaul at ang iba pa.Bago tuluyang lumisan, lumapit si Samantha kay Pamelle.“Pamelle, hindi man tayo magkakilala noon, tapat ang kagustuhan kong maging kaibigan mo.”“Salamat sa alok mo, Miss Samantha,” pormal na sagot ni Pamelle. Ngunit sa kaibuturan ng kanyang puso, hindi siya naniniwala na ganoon lang kasimple ang pakay nito.“Alam mo naman ang posisyon ng pamilya Laurel rito sa Lucena. Kung tutulungan kita sa pag-promote ng store mo, hinding-hindi ka na mamomroblema sa benta.”Isa itong nakatutuksong alok—pero alam ni Pamelle na sa mundong ito, walang nakukuha nang libre.“Salamat, Miss Samantha,” kalmado niyang sabi, “pero mas gusto ko pa ring palaguin ang negosyo ko nang dahan-dahan at gam

“Ninong, bata pa po ang anak ko. Hinding-hindi po mangyayari ang iniisip niyo!”Handa niyang isakripisyo ang kanyang asawa—pero paano niya nagagawang itulak ang sarili niyang dugo’t laman sa mga kamay ng demonyong ito?Si Leonardo naman ay nanatiling kalmado. Walang pagmamadali niyang itinaas ang kanyang tasa ng tsaa; ang lumaylay na balat sa kanyang mukha ay tila nanginginig nang bahagya nang ilapag niya ito.“Wala naman akong sinasabi,” mahinahon niyang pahayag. “Bakit ka ba masyadong kinakabahan?”Bumuntong-hininga siya na tila ba ay sadyang nalulungkot. “Nanghihinayang lang ako para kay Lanie. Hindi madaling magpalaki ng dalawang anak nang mag-isa. Iniisip ko pa naman sanang bigyan siya ng ilang daang milyon para panggastos. Pero ngayon, tila... mukhang hindi niya naman kailangan ang kabutihan ko.”Naintindihan ni Ronald ang eksaktong kahulugan niyon.Humigpit ang pagkuyom ng kanyang mga kamao hanggang sa mamuti ang kanyang mga luku-lukuhan. Kung hindi lang napakayaman ng lalaking

“Ganoon ba?” Walang pag-aalinlangang humakbang si Ton pasulong, kahit na ang matalas na dulo ng basag na bote ay direktang nakatutok sa kanya.“Ikaw...” Malinaw na hindi inasahan ni Pamelle na magiging ganito siya kawalang-takot.Hinigpitan ng dalaga ang hawak sa bote. Kung magtatangka itong lumapit na may masamang intensyon, hindi siya magdadalawang-isip na itira ito.Ngunit habang papalapit ang lalaki, isang malamig at pamilyar na bango ng puno ng pino o fir trees ang humaplos sa kanyang pandama, bumabalot sa kanya na parang isang dagsa ng tubig. Ang kanyang isip na lito dahil sa alak ay nag-react nang kakaiba—masyadong sensitibo, halos likas na kilos.Ang amoy na ito… tila kay Ton lamang ito pagmamay-ari.Sa kaisipang iyon, masusing pinagmasdan ni Pamelle ang lalaki sa kanyang harap. Ngayong tiningnan niya nang malapitan, kamukhang-kamukha nga niya ito.Lumabo ang kanyang mga paningin, at ang kanyang depensa ay humina nang kahit isang saglit lang.Sa pagkakataong iyon, iniunat ni To