ตอนที่ 4 ไม่ได้ตั้งใจ

เช้าวันจันทร์ที่ควรจะเริ่มต้นด้วยความสดใส กลับกลายเป็นเช้าที่หนักอึ้งสำหรับศุภิสราเพราะความทรงจำเกี่ยวกับคืนวันศุกร์ระหว่างเธอกับพัทธดนย์ยังคงตามหลอกหลอน ความสัมพันธ์ชั่วข้ามคืนที่เกิดขึ้นเพราะอุบัติเหตุจากฤทธิ์ยาที่เขาดื่มเข้าไปทำให้เธอรู้สึกแย่

หญิงสาวฝืนความรู้สึกเพื่อให้ชีวิตดำเนินต่อไป เธอแต่งหน้าอ่อน ๆ เพื่อปกปิดรอยหมองคล้ำใต้ตา เธอรวบผมเป็นหางม้าให้ดูทะมัดทะแมง หมุนตัวสำรวจความเรียบร้อยในชุดทำงานต่อหน้ากระจก ก่อนจะพยายามฝืนยิ้มให้ตัวเอง แล้วหยิบกระเป๋าสะพายแบรนด์เนมหรูที่ได้รับเป็นของขวัญครบรอบการทำงานหนึ่งปีจากบิดาของพัทธดนย์

ศุภิสราอาศัยอยู่ในคอนโดมิเนียมขนาดกลาง แม้จะดูคับแคบไปบ้างสำหรับบางคน มันสะดวกต่อการเดินทางไปทำงานที่บริษัทที่เธอทำงานมาตั้งแต่เรียบจบ

หญิงสาวเป็นคนต่างจังหวัดที่เข้ามาเรียนต่อมหาวิทยาลัยในกรุงเทพพอเรียนจบก็สมัครเข้าทำงานที่บริษัทแห่งนี้ซึ่งก่อนหน้านี้เธอเคยเป็นผู้ช่วยของบิดาของพัทธดนย์มาก่อน

เช้านี้ศุภิสราไม่ค่อยมีสมาธิทำงานเท่าไหร่สายตาคอยแต่จะมองไปยังทางเดินหน้าลิฟต์ หญิงสาวไม่รู้ว่าเรื่องระหว่างตนเองกับพัทธดนย์มันจะเป็นยังไงต่อไป

เมื่อเห็นเจ้านายเดินมาก็รีบกล่าวทักทายเหมือนกับทุกครั้ง

“สวัสดีค่ะบอส”

“อือ” เขาตอบรับสั้น ๆ สายตาไม่ได้หยุดอยู่ที่เธอแม้แต่วินาทีเดียว ก่อนจะเดินเข้าห้องทำงานและปิดประตูลงเหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น

ศุภิสราถอนหายใจยาว ความรู้สึกโล่งอกที่เขาไม่รื้อฟื้นเรื่องคืนนั้นถูกแทนที่ด้วยความน้อยใจลึก ๆ ที่พัทธดนย์ทำเหมือนเธอเป็นเพียงอากาศธาตุ เหมือนเรื่องที่เกิดขึ้นมันเป็นเพียงเหตุการณ์ธรรมดา ๆ ที่เขาไม่เคยใส่ใจ

ตลอดทั้งวันศุภิสราพยายามหลบเลี่ยงที่จะเข้าไปในห้องทำงานของพัทธดนย์จนกระทั่งถึงเวลาเย็นเสียงโทรศัพท์บนโต๊ะของจุฬาลักษณ์เลขานุการก็ดังขึ้นก็ดังขึ้น

“ได้ค่ะบอส ขอบคุณค่ะ” จุฬาลักษณ์วางสายแล้วหันมาพูดกับศุภิสราที่นั่งทำงานอยู่โต๊ะติดกัน

“เย็นนี้พายอยู่กับบอสนะ บอสให้พี่ออกไปทำธุระข้างนอกแล้วพี่ก็จะกลับบ้านเลยนะ พายมีธุระต้องไปไหนหรือเปล่า”

“ไม่มีค่ะ พายอยู่ได้ค่ะ พี่จุ๋มจะออกไปข้างนอกมีอะไรให้พายช่วยเตรียมไหมคะ”

“ไม่มีจ้ะ พี่ไปก่อนนะ” หญิงสาวพูดพลางเก็บของเข้าที่

“เดินทางดี ๆ นะคะพี่จุ๋ม”

หลังจากเลิกงานภายในบริษัทก็ดูเงียบสงบพนักงานต่างพากันกลับบ้านไปแล้ว ชั้นนี้เลยมีแค่กับพัทธดนย์ที่อยู่ในห้องทำงานเพียงเท่านั้น

ขณะที่กำลังนั่งใช้ความคิดอยู่หน้าห้องเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นหญิงสาวสะดุ้งสุดตัวก่อนจะยกหูโทรศัพท์ขึ้นมารับ

“สวัสดีค่ะ”

“เข้ามาหาผมหน่อย” พัทธดนย์ออกคำสั่ง

“ได้ค่ะบอส” เธอลุกขึ้นยืนสูดหายใจเข้าเต็มปอดก่อนจะเคาะประตูแล้วเปิดเข้า

“ล็อกประตูด้วย”

“คะ?” ศุภิสรามองหน้าเจ้านายแล้วทำหน้าสงสัยเพราะปกติเขาไม่เคยให้ล็อกประตู

“ผมบอกให้ล็อกประตู” พัทธดนย์ย้ำอีกครั้ง

“ได้ค่ะ” หญิงสาวทำตามคำสั่งก่อนจะเดินมาตรงหน้าโต๊ะทำงาน

“นั่งลงก่อนสิ”

“ค่ะ บอสมีอะไรจะใช้ฉันทำงานเหรอคะ”

“ผมว่าเราสองคนมีเรื่องต้องคุยกันนะ”

“ได้ค่ะบอสจะให้ฉันทำอะไรสั่งมาได้เลยค่ะ”

“ไม่ใช่เรื่องงาน”

“บอสคงไม่.....” ศุภิสราอยากถามว่าคงใช่เรื่องคืนวันศุกร์ใช่ไหมแต่ก็ไม่กล้าถามออกไป

“ผมขอโทษกับเรื่องที่เกิดขึ้น” เขาพูดอย่างจริงจังสีหน้าแสดงความรู้สึกผิดออกมาจนศุภิสรารู้สึกได้ว่าเขาไม่ได้พูดเล่น ๆ และเธอก็รู้สึกดีขึ้นบ้างที่เขายังรู้ตัวว่าทำอะไรลงไม่ไปไม่ใช่ทำตัวเย็นชาเหมือนเมื่อเช้า

“ค่ะ”

“คุณจะไม่พูดอะไรหน่อยเหรอพาย ผมรู้ว่าคุณเองก็เสียใจ” พัทธดนย์รู้ว่าทุกอย่างเกิดจากความไม่ตั้งใจแต่เขาก็ไม่อยากให้เรื่องนี้มันค้างคาเพราะยังต้องทำงานด้วยกันอีกนาน

“ฉันคิดว่าเรื่องนั้น เราไม่ควรพูดถึงมันอีก ฉันเข้าใจว่าทุกอย่างมันเกิดขึ้นเพราะบอสกินยาบางอย่างเขาไป บอสไม่ได้ตั้งใจให้มันเป็นแบบนั้น” แม้จะรู้สึกเจ็บปวดและเสียใจแต่หญิงสาวก็ไม่โทษว่าเป็นความผิดของเขาเป็นเธอเองที่ยอมใจอ่อนกับคำขอและอารมณ์

“ที่ผมเรียกมาก็เพื่อจะขอโทษและถามคุณว่าจะเอายังไงต่อกับเรื่องนี้” พัทธดนย์อยากรู้ว่าตอนนี้ศุภิสราคิดยังไงกับเรื่องที่เกิดขึ้นบ้าง เขาเองค่อนข้างลำบากใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นเพราะที่ผ่านมาเขาไม่เคยนอนกับคนในบริษัทมาก่อน

“บอสคงไม่ไล่ฉันออกจากงานเพราะฉันเผลอไปนอนกับบอสหรอกนะคะ ถ้าเป็นแบบนั้นมันไม่ยุติธรรมเลยค่ะ เรื่องเมื่อคืนถ้าฉันไม่ช่วยบอส บอสก็คงแย่เหมือนกันแล้วจะมาไล่ฉันออกแบบนี้ไม่ได้นะคะ” หญิงสาวรีบพูดเพราะเธอรู้ว่ากฎของพัทธดนย์คือไม่นอนกับลูกค้าและคนในบริษัท เธอกลัวว่าเรื่องนี้จะทำให้ตัวเองถูกไล่ออก

“ใจเย็นก่อนสิพาย ผมยังไม่ได้พูดอะไรเลยนะ”

“ค่ะ แล้วบอสจะพูดอะไร”

“ผมแค่จะบอกว่าผมขอโทษ และอยากจะชดเชยกับสิ่งที่ผมทำกับคุณลงไป คุณอยากได้อะไรบอกผมได้เลยนะพาย เอาเป็นของแบรนด์เนมสักสองสามชิ้นหรือเงินสดสักก้อนล่ะ ผมยินดีนะ” พัทธดนย์เสนอในแบบที่เขาทำกับผู้หญิงทุกคนที่ผ่านมา

คำพูดของเขาเหมือนตบหน้าเธอฉาดใหญ่ ศุภิสราจ้องหน้าเจ้านายแล้วนิ่ง แววตาที่เคยสดใสอ่อนโยนเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าว

“บอสคะ ฉันมาทำงานเป็นผู้ช่วยของบอสไม่ได้มาขายตัวนะคะ” ศุภิสราไม่คิดว่าเขาจะพูดกับเธอแบบนี้

“ผมขอโทษ ผมใช้คำพูดผิดไปหน่อย ผมแค่อยากจะชดใช้กับสิ่งที่ผมทำผิดไปเมื่อคืน” พัทธดนย์รีบแย้งเมื่อเห็นน้ำตาที่เอ่อขึ้นมาในตาคู่สวย เขาชินกับการแก้ปัญหาด้วยเงินและสิ่งของกับผู้หญิงคนอื่น ๆ จนลืมไปว่าคนตรงหน้าไม่ใช่ผู้หญิงในแบบที่เขาเคยคบหามาก่อน