All Chapters of เกิดใหม่ทั้งที...อะไรยอมได้ก็อย่าไปยอม!!: Chapter 11 - Chapter 20

ยิ่งเข้าใกล้เมืองหลวงการตรวจค้นไม่อาจทำได้อย่างเปิดเผย ทว่าเพียงเข้าใกล้ป้อมประตูเมืองก็ตระหนักได้ว่าถูกจับตาดู เยียนหมิงรุ่ยยอมลงจากรถม้าเมื่อรถม้าถูกตรวจค้น“รบกวนคุณหนูใหญ่แล้ว...”“พวกเขาเป็นคนของจวนว่าการเป่ยโจว เพียงทำหน้าที่คุ้มกันข้าเท่านั้น” นางกล่าวเสียงเรียบ“คุณหนูใหญ่ ช่วงนี้มีข่าวว่าทางการกำลังตามจับตัวนักโทษ ใช้เวลาตรวจสอบไม่นาน ข้า...”“นักโทษ?” นางปรายตามองอีกฝ่ายอย่างเย็นชา “ท่านสงสัยว่าข้าพานักโทษที่ทางการต้องการตัวกลับเข้าเมืองหลวงมาด้วย? ท่านกำลังกล่าวโทษจวนโหว หรือคิดขัดขวางไม่ให้ข้ากลับเข้าเมืองหลวงกันเล่า?”“เอ่อ...”“ข้าเปลี่ยนใจแล้ว” หญิงสาวกล่าวขึ้น “ข้าจะกลับเป่ยโจว ดูเหมือนมีคนไม่อยากให้ข้าเข้าเมืองหลวงกระมัง ข้าไม่กลับก็ได้”“ชะ...ช้าก่อนขอรับคุณหนูใหญ่ ข้าน้อย...ข้าน้อยไม่ได้มีเจตนาอื่น เพียง...เพียง...”เยียนหมิงรุ่ยมองเขานิ่ง “นับตั้งแต่เข้าใกล้เมืองหลวง รถม้าของข้าถูกตรวจค้น ถูกถ่วงเวลา อีกไม่กี่วันน้องสาวขงข้าจะมีงานเลี้ยงปักปิ่น หากข้าไปไม่ทันเช่นนั้นก็แล้วไปเถิด ไม่สิ...” นางหรี่ตา “ฟังว่าเหล่าองค์ชายกำลังเสด็จกลับเมืองหลวง ที่อยากให้กลับก็เดินทางร

“คุณชายหย่าเสียน ตอนนี้ถึงเมืองหลวงแล้ว ท่านไปจัดการธุระของท่าน ข้าจะจัดการธุระของข้า สามวันให้หลังพวกเราไปพบกันที่...โรงเตี๊ยมนอกเมืองนั้นเป็นอย่างไร ที่ที่เราพักค้างแรมก่อนเข้าเมืองหลวง”เขามองนางเดินเข้าไปในจวน พ่อบ้านของจวนโหวขวางหญิงสาวเอาไว้ นางตวัดมือตบหน้าเขาสีหน้าเย็นชา “ข้าเป็นคุณหนูใหญ่ของจวนโหว จะเข้าจวนหรือต้องขออนุญาตพ่อบ้านอย่างเจ้า!”ผู้คน...ล้วนหันมาให้ความสนใจ หญิงสาวก้าวเดินเข้าไปทันทีพร้อมสาวใช้ หย่าเสียนบอกกับตัวเอง เขาไม่ควรพาตัวเองเข้าไปยุ่งกับเรื่องของสตรีผู้นี้ นางนับเป็นตัวหายนะที่กำลังเข้ามาก่อความวุ่นวายโดยแท้ทว่า...ยิ่งรู้จักเขาก็ยิ่งประหลาดใจ ยิ่งได้เห็นก็ยิ่งอยากรู้ เขาไม่เคยอ่านคนไม่ออกเช่นนี้มาก่อน ไม่เคยรู้สึกว่าสตรีนางหนึ่งน่ากลัวถึงเพียงนี้ เขามักคิดว่าสตรีนางนี้เป็นเหมือนสายน้ำที่ไหลเอื่อย ทว่าลึกลงไปกลับมีน้ำวนไหลเชี่ยว คล้ายนางพร้อมที่จะลากผู้ใดก็ตามที่เข้าใกล้ให้จมดิ่งทันที!!!ขณะก้าวเดินเข้าไปในงาน พ่อบ้านเข้าไปกระซิบบอกเสิ่นซื่อ ทว่าไม่ทันแล้วนางปรายตามองมารดาเลี้ยง ปรายตามองน้องสาว หันไปมองบิดาที่ตกตะลึง จากนั้นเดินตรงไปยังกลางลานที่น้องสาวก

บุรุษผู้นั้นสวมชุดสีขาว ผมยาวรวบมัดสูง บนตัวเขาไร้อาวุธ ทว่ารองเท้าหุ้มแข็งกลับยาวจนถึงเข่า นัยว่าในนั้นน่าจะมีมีดสั้นคู่หนึ่ง “ศิษย์น้องเล็ก”นางเลิกคิ้วมองอีกฝ่ายด้วยความงุนงง “อาจารย์กล่าวว่าในเมื่อเจ้ายอมรับเขา เช่นนั้นเจ้าก็คือศิษย์น้องเล็ก ข้าคือศิษย์พี่คนที่สิบเจ็ดของเจ้า หลังจากได้รับจดหมายของเจ้า คน...ข้าจับกลับมาให้แล้ว นี่เป็นหลักฐานที่เจ้าต้องการ”นางรับกระดาษหลายแผ่นมาอ่านดู จากนั้นส่งต่อให้บิดา “ท่านพ่อ นี่เป็นจดหมายที่เขียนถึงคุณชายจวินโดยใช่ชื่อข้า นี่เป็น...รายการทรัพย์สินที่พวกเขาได้รับเพื่อแลกกับการให้คนตระกูลจวินไปจากเป่ยโจว ท่านพ่อดูแล้ว...สังเกตเห็นอะไรหรือไม่เจ้าคะ”นางกล่าวจากนั้นยืนเงียบ บิดาของนางหันไปมองเยียนอวิ๋นหลัน “นี่ลายมือของเจ้าใช่หรือไม่?!”เยียนอวิ๋นหลันหน้าซีด “ท่านพ่อ ข้าถูกปรักปรำ ข้าไม่รู้จักเขา เป็น...พี่ใหญ่ใส่ร้ายข้า นางตั้งใจมาที่นี่ วันนี้ จุดประสงค์ก็เพื่อทำลายข้า ท่านพ่อ ท่านอย่าเชื่อนางนะเจ้าคะ”“นาง! ที่เจ้ากำลังพูดถึงคือพี่สาวของเจ้า!” กล่าวจบก็หันไปมองเสิ่นซื่อ “เจ้าเห็นอะไรนี่หรือไม่ บอกข้ามาว่านี่คืออะไร?!”“ท่านพี่... ข้า...ขะ ข้า.

สวนอวิ๋นฮวาตะวันออก...เรือนที่บิดาเตรียมเอาไว้ให้หญิงสาวนับว่าไม่เลว ใหญ่โตและสะดวกสบาย มองสาวใช้นำน้ำร้อนเข้ามาพร้อมกับชุดให้หญิงสาวเปลี่ยน น้ำชา อาหารถูกนำมาวางทั้งยังอุ่นร้อน การดูแลนับว่าไม่ขาดตกบกพร่องและเต็มไปด้วยความระมัดระวัง ด้านนอกมีบ่าวอาวุโสเดินเข้ามาพร้อมสาวใช้อีกหกคน ท่าทางนอบน้อมไม่ได้กดข่มหรือจองหองเกินไป“คุณหนูใหญ่ ข้าน้อยแซ่หวัง เป็นคนดูแลเรือนหลังจวนโหวที่ท่านโหวแต่งตั้ง จนกว่าท่านโหวจะมีคำสั่งอื่น ระหว่างนี้หากคุณหนูใหญ่ต้องการสิ่งใดขอเพียงให้คนไปแจ้ง ข้าน้อยจะรีบจัดหาให้ทันที ห้องพักของผู้คุ้มกันถูกจัดเตรียมแล้ว เช่นกันกับเหล่ามือปราบเมืองเป่ยโจวที่จะได้รับการดูแลเป็นอย่างดี นับจากนี้แม่นางหงฉินเองก็นับเป็นแขกของจวนโหว พวกเราย่อมต้องดูแลเป็นอย่างดีอยู่แล้ว ตอนนี้ท่านสมควรพักผ่อน รอสักสองสามชั่วยามหลังจากนี้ท่านโหวเชิญคุณหนูใหญ่ไปที่โถงหลักเจ้าค่ะ ถึงตอนนั้นข้าน้อยจะให้คนมาเชิญอีกครั้งหนึ่ง ตอนนี้ข้าน้อย...ขอตัว”เยียนหมิงรุ่ยหันไปมองหงฉิน “พี่หงฉินท่านไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดก่อน กินอาหาร ดื่มชา นอนหลับสักงีบ พวกเราทั้งหมดตอนนี้สมควรพักผ่อน ข้าเองก็ด้วย...เหนื่อยเหลือ

ครบกำหนดสามวันแล้วชายหนุ่มต้องไปที่โรงเตี๊ยมนอกเมืองหลวง เขานัดพบเยียนหมิงรุ่ยที่นั่น ทว่า...เรื่องกลับไม่เป็นดังคาด เขารู้ข่าวมาว่าไทเฮาส่งคนไปเรียกตัวหญิงสาวเข้าวังหลวง หากเดาไม่ผิดก็คงเพราะ...การลงโทษเสิ่นซื่อของหยวนซื่อโหวมันเป็นเรื่องยาก เรื่องน่าอึดอัด เขาเข้าใจได้ หยวนซื่อโหวเองก็ไม่อยากผิดต่อบุตรสาว ทว่านอกจากเขาจะเป็นบิดาแล้วเขาก็คือขุนนางของราชสำนัก สามเดือนมานี้เสิ่นซื่อกับบุตรสาวลงทุนและลงแรงไปไม่น้อย กระทั่งวันนี้ได้ชื่อว่าเป็นคนของไทเฮา แม้หยวนซื่อโหวอยากจะปลอดฮูหยินของตัวเอง อยากลงโทษบุตรสาวคนรอง ทว่าเขาเองก็ต้องสังเกตสีหน้าของไทเฮาและขุนนางบางคนด้วยเสวียนปั๋วหย่าจงใจไปรอนางที่ทางเข้าตำหนักไท่หยางของไทเฮา วันนี้เขารู้ทั้งรู้ว่าหญิงสาวจะต้องรับมือกับเรื่องใด ทว่านึกถึงท่าทีของนางขณะเดินทางกลับเข้าเมืองหลวง ความสุขุมเยือกเย็น แม้ตระหนักดีว่ากำลังช่วยคนที่ไม่ควรช่วยให้กลับเข้าเมืองหลวง ไม่รู้เพราะอะไรเสวียนปั๋วหย่ากลับอยากรู้ว่านางจะรับมือกับเรื่องในวันนี้อย่างไรขณะรอหญิงสาวเข้าวังหลวง เขาหรี่ตามองเหล่าสตรีสูงศักดิ์ที่ทยอยกันเข้าวังมาเข้าเฝ้าไทเฮา สังหรณ์ใจว่าละครฉากใหญ