All Chapters of เกิดใหม่ทั้งที...อะไรยอมได้ก็อย่าไปยอม!!: Chapter 21 - Chapter 30

เข้าวังหลวงวันนี้ไม่เพียงไทเฮาช่วยเสิ่นซื่อไม่สำเร็จ เยียนหมิงรุ่ยไม่ได้ถูกทำให้ขายหน้า แต่ยังเกิดเรื่องที่คาดไม่ถึงนั่นก็คือฮูหยินอัครมหาเสนาบดีออกหน้าช่วยหญิงสาวเอาไว้ ตอนทั้งสองเดินออกมาจากตำหนักไท่หยาง หญิงสาวสงสัยจึงเอ่ยถามออกมาตามตรง อีกฝ่ายหัวเราะ “ความจริงท่านพี่ไม่ได้ให้ข้ามา ข้ามาเพราะอยากมาเอง เดินไปสนทนาไปเถิด”เยียนหมิงรุ่ยค่อนข้างงุนงงนางเดินตามสตรีอาวุโสที่นับว่ามีอำนาจมากมายไม่ต่างจากสามี“ในฐานะฮูหยินอัครมหาเสนาบดีที่ต้องแบกรับหน้าตาของจวน แบกรับหน้าตาของสามีและตระกูล หากวันนั้นเจ้าไปอาละวาดในจวนของข้า ข้าไม่มีทางปล่อยเจ้าไปเป็นอันขาด สตรีชนชั้นสูงอย่างเราถูกอบรมและกำชับมาว่าหน้าตาของจวนมาก่อนสิ่งอื่นใดเสมอแม้แต่ชีวิต เจ้าทำขายหน้าขนาดนั้นไม่มีทางที่จะไม่ถูกลงโทษ อย่างน้อยกักบริเวณ อย่างมากถูกขับออกไป แต่ว่า...” อีกฝ่ายถอนหายใจ “ในฐานะมารดา ข้าชื่นชมเจ้ายิ่งนัก”เยียนหมิงรุ่ยถึงขั้นชะงัก อีกฝ่ายหัวเราะ“สิ่งที่สตรีอย่างเราๆ อยากทำแต่ไม่กล้าทำ นั่นก็คือเรียกร้องความเป็นธรรมให้ตัวเอง มารดาของเจ้าต้องภูมิใจในตัวเจ้าเป็นแน่ที่กล้าหาญถึงเพียงนั้น หากเป็นสตรีจวนอื่นคงจบลงตั

“กั๋วกงซื่อจื่อ” นางกล่าวกับเขาเสียงเรียบ “ข้ากับท่านเป็นสหายกันมานานหลายปี ความทรงจำดีๆ ยังอยู่ ความรู้สึกดีๆ ก็ยังหลงเหลือ ตอนที่มีข่าวลือเรื่องของข้าท่านเคยคิดที่จะสืบสาวหรือไม่ ตอนที่ไม่เห็นข้าย้ายตามท่านพ่อมาเมืองหลวง ท่านเคยถามท่านพ่อหรือไม่ว่าทำไม ตอนที่มีข่าวลือว่าข้าหนีตามคนรักไป ท่านเคยคิดที่จะส่งคนไปถามข้าหรือไม่ว่าเพราะอะไรข้าจึงเปลี่ยนไป?”นางมองเขานานมาก “ไม่เลย ทั้งหมดนั้นท่านไม่ได้ทำ เพราะท่านมัวยุ่งง่วนอยู่กับการเปลี่ยนเป้าหมาย โฉมสะคราญเลื่องลือแห่งจวนหยวนซื่อโหว คุณหนูรองน้องสาวของข้า” เยียนหมิงรุ่ยยิ้ม“ข้ากับท่านเคยรู้จักกันจริงๆ หรือ เคยเป็นลูกพลัมเขียวและม้าไม้ไผ่จริงหรือ เพราะข้ารู้สึกว่าท่านไม่ได้รู้จักข้าเลย และข้าดูเหมือนจะมองท่านผิดไป” นางกล่าวจบก็ยอบกายอีกครั้ง “ข้าหลงเหลือเพียงความหวังดีให้ท่านเท่านั้น ความทรงจำพวกนั้นอย่าได้ทำลายจนมันไม่หลงเหลือสิ่งดีๆ ให้จดจำ ข้ายังคงยืนยันว่าของหมั้นจะถูกส่งกลับไปที่จวนกั๋วกงในอีกสามวัน ขอตัว” นางเงยหน้ามองเสวียนปั๋วหย่า เขาพยักหน้าให้นางจากนั้นทั้งสองคนก็คิดจะออกเดินหลี่เทียนไป๋ก้าวตามมา “เจ้า! ที่เจ้าแข็งกร้าวเช่นนี

“ใช่สิ! ข้าเสียสติมาตั้งนานแล้ว ข้าควรลุกขึ้นมาปกป้องตัวเองนับตั้งแต่โดนเจ้ากับมารดารวมหัวกันทำร้ายที่เป่ยโจว ข้ามันโง่งมเกินไปจึงคิดว่าพวกเจ้าคงไม่ได้คิดจะให้ข้าตายจริงๆ เพราะอย่างไรก็นับเป็นคนจวนเดียวกัน มีสายเลือดเดียวกัน เติบโตมาด้วยกัน แต่ข้าคิดผิด! นับตั้งแต่วันที่เจ้าลอบเขียนจดหมายโดยแอบอ้างชื่อของข้า จากนั้นไม่พอยังหวังให้ข้าปลิดชีวิตตัวเองด้วยแพรขาวยาวสามฉื่อนั่น ข้าก็รู้แล้วว่าพวกเจ้าหวังให้ข้าตาย ทั้งยังยินดียิ่งหากข้าตายไปพวกเจ้าก็จะได้เสวยสุขที่เมืองหลวง!!!”“เจ้า...เป็นเพราะเจ้าแท้ๆ ข้ากำลังไปได้ดีแท้ๆ หากไม่ใช่เพราะเจ้า...”“จริงหรือ เพราะข้าจริงๆ หรือ เยียนอวิ๋นหลันเจ้าดูสภาพตัวเองสิ ตอนวางแผนทำลายชื่อเสียงของข้า เจ้ามองเห็นตัวเองในคันฉ่องหรือไม่ ใบหน้างดงามนี้โสมมเพียงใดจึงกล้าทำร้ายสตรีด้วยกัน ในใจของเจ้ามีสิ่งที่เรียกว่าความดีหลงเหลืออยู่หรือไม่ งดงามล้ำเลิศ?? ไม่รู้สึกสะอิดสะเอียนตัวเองเวลาเสแสร้งเป็นสตรีเพียบพร้อมและอ่อนโยนหรือ ตอนที่มารดาของเจ้าให้คนส่งแพรขาวยาวสามฉื่อมาให้ข้า ในใจของเจ้าคงตื่นเต้นดีใจมากกระมัง ...ในที่สุดเจ้าจะได้กลายเป็นคุณหนูใหญ่จวนโหว? ไม่รู้

นางแย่แล้ว!!!แม่สื่อมากมาย เทียบดูตัว เทียบเชิญให้ไปงานเลี้ยง ของขวัญเรียงราย มองบิดาที่กำลังนั่งกุมขมับ นางทั้งรู้สึกขันและรู้สึกหนักใจไปพร้อมๆ กัน“ท่านปู่ของเจ้านี่อย่างไร ยังมาไม่ถึงกลับก่อเรื่องวุ่นวายล่วงหน้า!” บิดาของนางถอนหายใจ ของขวัญมากมายถูกสั่งให้นำไปคืน ทว่าเทียบเชิญที่รับเอาไว้ส่งคืนไม่ได้ งานเลี้ยงอย่างไรก็ต้องไปเพราะเป็นมารยาท เทียบดูตัวเองก็ต้องเก็บเอาไว้เพราะอย่างไรวันหนึ่งข้างหน้านางก็ต้องแต่งงาน...แต่งงาน? เยียนหมิงรุ่ยพลันรู้สึกหนักอึ้ง ไม่อาจไม่ยอมรับว่าเห็นจวนโหววุ่นวายมาหมาดๆ นางยังไม่อยากแต่งให้ผู้ใดเร็วๆ นี้แน่นอน!!นางรับเทียบเชิญมาจากบิดา มองผ่านๆ จากนั้นถอนหายใจ “ลูกจะไปเจ้าค่ะ”บิดาเบิกตามองนางราวไม่อยากเชื่อ “อย่างไรก็ต้องแต่งงานกับใครสักคน มิสู้เราค่อยๆ ดูไปตอนนี้จากนั้นค่อยๆ เลือก ต้องมีสักคน หนึ่งในนี้ที่เป็นคนดีและเชื่อใจได้”บิดาของนางคล้ายไม่เห็นด้วย “เจ้ามิใช่ต้องหวาดระแวงหลังจากที่เห็นเรื่องของ...”นางมองบิดา “ท่านพ่อ ผ่านไปแล้วก็ให้ผ่านไปนะเจ้าคะ พวกเราเริ่มต้นใหม่ตอนนี้ก็ยังไม่สาย สตรีอย่างไรก็ต้องแต่งงานออกเรือน แม้ไม่อยากแต่นี่เป็นเรื่องปกต

“จริงสิเกือบลืม” นางกล่าวจากนั้นยื่นหยกประดับให้เขา รีบเสด็จไปที่กระท่อมในตรอกหูชิงเถิดเพคะ ท่านปู่เก็บคนผู้หนึ่งกลับมาได้ หม่อมฉันเดาว่าเขาน่าจะเป็นคนของพระองค์”เสวียนปั๋วหย่าลุกพรวด “อะไรนะ! เจ้าหาสุ่ยเหิงพบแล้ว?! พาข้าไป!” เขาคว้าข้อมือของนางลากให้ออกเดิน“เดี๋ยว!!!” เยียนหมิงรุ่ยคว้าเสาศาลาด้วยแขนข้างหนึ่ง “องค์ชายหกรอเดี๋ยวเพคะ!”นั่นคือ..ภาพที่หลิวกงกงเดินเข้ามาเห็น เขารีบหันหลังกลับ สั่งให้นางกำนัลและขันทีติดตามรีบหันหลังกลับทันที “พวกเจ้าไม่เห็นอะไรทั้งนั้น!”เยียนหมิงรุ่ยมองด้วยสายตางุนงง เสวียนปั๋วหย่าแกะแขนของนางออกจากเสา “เจ้าทำตัวให้สมกับเป็นคุณหนูใหญ่จวนโหวหน่อยได้หรือไม่”“กับพระองค์หม่อมฉันยังจะต้องเสแสร้งไปทำไมกัน ระหว่างเดินทางนอนบนรถม้าด้วยกันยังเคยมาแล้ว ที่โรงเตี๊ยมยังนอนห้องเดียวกันด้วยซ้ำ แม้แต่เสียงกรนยังเคยได้ยินมาแล้ว”หลิวกงกงถึงขั้นสำลัก เสวียนปั๋วหย่าเป็นฝ่ายถลึงตาให้นาง “สำรวม! อย่างน้อยก็ตอนที่มีคนอื่นอยู่ด้วย”“อ้อ” นางรับคำชายหนุ่มหันไปบอกหลิวกงกง “พวกท่านถอยออกไปเถิดของว่างกับชาคงไม่ต้องนำเข้ามาแล้ว อีกเดี๋ยวข้าจะออกไปแล้ว”“เดี๋ยว...มาก็มาแล้ว หลิว